v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Ætérne rex altíssime, redémptor et fidélium, quo mors solúta déperit, datur triúmphus grátiæ,
Scandis tribúnal déxteræ Patris tibíque cæ ́ litus fertur potéstas ómnium, quæ non erat humánitus,
Ut trina rerum máchina cæléstium, terréstrium et inferórum cóndita, flectat genu iam súbdita.
Tremunt vidéntes ángeli versam vicem mortálium; culpat caro, purgat caro, regnat caro Verbum Dei.
Tu, Christe, nostrum gáudium, manens perénne præ ́ mium, mundi regis qui fábricam, mundána vincens gáudia.
Hinc te precántes quæsumus, ignósce culpis ómnibus et corda sursum súbleva ad te supérna grátia,
Ut, cum rubénte cœperis clarére nube iúdicis, pœnas repéllas débitas, reddas corónas pérditas.
Iesu, tibi sit glória, qui scandis ad cæléstia, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæ ́ cula. Amen.
Ant. 1. Misericórdia et véritas * obviavérunt sibi, iustítia et pax osculátæ sunt.
Ant. 1.
Psalmus 88 (89), 2-38
Misericordiæ Domini super domum David
Deus ex semine David secundum promissionem eduxit Salvatorem Iesum (Act 13, 22. 23).
I
Misericórdias Dómini in ætérnum cantábo, * in generatiónem et generatiónem annuntiábo veritátem tuam in ore meo.
Quóniam dixísti: «In ætérnum misericórdia ædificábitur», * in cælis firmábitur véritas tua.
«Dispósui testaméntum elécto meo, * iurávi David servo meo:
Usque in ætérnum confirmábo semen tuum * et ædificábo in generatiónem et generatiónem sedem tuam».
Confitebúntur cæli mirabília tua, Dómine, * étenim veritátem tuam in ecclésia sanctórum.
Quóniam quis in núbibus æquábitur Dómino, * símilis erit Dómino in fíliis Dei?
Deus, metuéndus in consílio sanctórum, * magnus et terríbilis super omnes, qui in circúitu eius sunt.
Dómine Deus virtútum, quis símilis tibi? * Potens es, Dómine, et véritas tua in circúitu tuo.
Tu domináris supérbiæ maris, * elatiónes flúctuum eius tu mítigas.
Tu conculcásti sicut vulnerátum Rahab, * in bráchio virtútis tuæ dispersísti inimícos tuos.
Tui sunt cæli, et tua est terra, * orbem terræ et plenitúdinem eius tu fundásti.
Aquilónem et austrum tu creásti, * Thabor et Hermon in nómine tuo exsultábunt.
Tibi bráchium cum poténtia; * firma est manus tua, et exaltáta déxtera tua.
Iustítia et iudícium firmaméntum sedis tuæ. * Misericórdia et véritas præcédent fáciem tuam.
Beátus pópulus, qui scit iubilatiónem. * Dómine, in lúmine vultus tui ambulábunt
et in nómine tuo exsultábunt tota die * et in iustítia tua exaltabúntur,
quóniam decor virtútis eórum tu es, * et in beneplácito tuo exaltábitur cornu nostrum.
Quia Dómini est scutum nostrum, * et Sancti Israel rex noster.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Misericórdia et véritas * obviavérunt sibi, iustítia et pax osculátæ sunt.
Ant.
Ant. 2. Fílius Dei factus est ex sémine David secúndum carnem.
Ant. 2.
II
Tunc locútus es in visióne sanctis tuis et dixísti: † «Pósui adiutórium in poténte * et exaltávi eléctum de plebe.
Invéni David servum meum; * óleo sancto meo unxi eum.
Manus enim mea firma erit cum eo, * et bráchium meum confortábit eum.
Nihil profíciet inimícus in eo, * et fílius iniquitátis non ópprimet eum.
Et concídam a fácie ipsíus inimícos eius * et odiéntes eum percútiam.
Et véritas mea et misericórdia mea cum ipso, * et in nómine meo exaltábitur cornu eius.
Et ponam super mare manum eius * et super flúmina déxteram eius.
Ipse invocábit me: “Pater meus es tu, * Deus meus et refúgium salútis meæ”.
Et ego primogénitum ponam illum, * excélsum præ régibus terræ.
In ætérnum servábo illi misericórdiam meam * et testaméntum meum fidéle ipsi.
Et ponam in sǽculum sǽculi semen eius * et thronum eius sicut dies cæli.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Fílius Dei factus est ex sémine David secúndum carnem.
Ant.
Ant. 3. Semel iurávi David servo meo: Semen eius in ætérnum manébit.
Ant. 3.
III
Si autem derelíquerint fílii eius legem meam * et in iudíciis meis non ambuláverint,
si iustificatiónes meas profanáverint * et mandáta mea non custodíerint,
visitábo in virga delíctum eórum * et in verbéribus iniquitátem eórum.
Misericórdiam autem meam non avértam ab eo, * neque méntiar in veritáte mea.
Non profanábo testaméntum meum * et, quæ procédunt de lábiis meis, non fáciam írrita.
Semel iurávi in sancto meo: * David non méntiar.
Semen eius in ætérnum manébit, * et thronus eius sicut sol in conspéctu meo
et sicut luna firmus stabit in ætérnum * et testis in cælo fidélis».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Semel iurávi David servo meo: Semen eius in ætérnum manébit.
Ant.
In primo nocturno, anno II )
De Actibus Apostolórum 27, 1-20
Ut iudicátum est navigáre nos in Itáliam, tradidérunt et Paulum et quosdam álios vinctos centurióni nómine Iúlio, cohórtis Augústæ. Ascendéntes autem navem Hadramytténam, incipiéntem navigáre circa Asiæ loca, sustúlimus, perseveránte nobíscum Aristárcho Macédone Thessalonicénsi; sequénti autem die devénimus Sidónem, et humáne tractans Iúlius Paulum permísit ad amícos ire et curam sui ágere. Et inde cum sustulissémus, subnavigávimus Cypro, proptérea quod essent venti contrárii, et pélagus Cilíciæ et Pamphýliæ navigántes vénimus Myram quæ est Lýciæ. Et ibi invéniens centúrio navem Alexandrínam navigántem in Itáliam transpósuit nos in eam.
Et cum multis diébus tarde navigarémus et vix devenissémus contra Cnidum, prohibénte nos vento, subnavigávimus Cretæ secúndum Salmónem, et vix iuxta eam navigántes vénimus in locum quendam, qui vocátur Boni Portus, cui iuxta erat cívitas Lasa.
Multo témpore perácto, et cum iam non esset tuta navigátio, eo quod et ieiúnium iam præterísset, monébat Paulus dicens eis: «Viri, vídeo quóniam cum iniúria et multo damno non solum óneris et navis sed étiam animárum nostrárum íncipit esse navigátio.»
Centúrio autem gubernatóri et naucléro magis credébat quam his, quæ a Paulo dicebántur. Et cum aptus portus non esset ad hiemándum, plúrimi statuérunt consílium enavigáre inde, si quo modo possent deveniéntes Phœnícen hiemáre, portum Cretæ respiciéntem ad áfricum et ad caurum. Aspiránte autem austro, æstimántes propósitum se tenére, cum sustulíssent, própius legébant Cretam. Non post multum autem misit se contra ipsam ventus typhónicus, qui vocátur euroáquilo; cumque arrépta esset navis et non posset conári in ventum, data nave flátibus, ferebámur. Insulam autem quandam decurréntes, quæ vocátur Cauda, potúimus vix obtinére scapham, qua subláta, adiutóriis utebántur accingéntes navem; et timéntes, ne in Syrtim incíderent, submísso vase, sic ferebántur. Válide autem nobis tempestáte iactátis, sequénti die iactum fecérunt et tértia die suis mánibus armaménta navis proiecérunt. Neque sole autem neque sidéribus apparéntibus per plures dies, et tempestáte non exígua imminénte, iam auferebátur spes omnis salútis nostræ.
r. Ascéndens Christus in altum, allelúia, captívam duxit captivitátem; * Dedit dona homínibus, allelúia, allelúia. v. Ascéndit Deus in iubilatióne, et Dóminus in voce tubæ. * Dedit. v. Glória Patri. * Dedit.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Constitutióne dogmática Lumen Géntium Concílii Vaticáni secúndi de Ecclésia (Nn. 4.12)
Opere consummáto quod Pater Fílio commísit in terra faciéndum, missus est Spíritus Sanctus die Pentecóstes, ut Ecclésiam iúgiter sanctificáret, atque ita credéntes per Christum in uno Spíritu accéssum habérent ad Patrem. Ipse est Spíritus vitæ seu fons aquæ saliéntis in vitam ætérnam, per quem Pater hómines, peccáto mórtuos, vivíficat, donec eórum mortália córpora in Christo resúscitet.
Spíritus in Ecclésia et in córdibus fidélium tamquam in templo hábitat, in eísque orat et testimónium adoptiónis filiórum reddit. Ecclésiam, quam in omnem veritátem indúcit, et in communióne et ministratióne uníficat, divérsis donis hierárchicis et charismáticis ínstruit ac dírigit, et frúctibus suis adórnat. Virtúte Evangélii iuvenéscere facit Ecclésiam eámque perpétuo rénovat et ad consummátam cum Sponso suo uniónem perdúcit. Nam Spíritus et Sponsa ad Dóminum Iesum dicunt: Veni! Sic appáret univérsa Ecclésia sícuti de unitáte Patris et Fílii et Spíritus Sancti plebs adunáta.
Univérsitas fidélium qui unctiónem habent a Sancto in credéndo falli nequit, atque hanc suam peculiárem proprietátem mediánte supernaturáli sensu fídei totíus pópuli maniféstat, cum ab epíscopis usque ad extrémos láicos fidéles universálem suum consénsum de rebus fídei et morum éxhibet. Illo enim sensu fídei, qui a Spíritu veritátis excitátur et sustentátur, pópulus Dei sub ductu sacri magistérii, cui fidéliter óbsequens, iam non verbum hóminum, sed vere áccipit verbum Dei, semel tráditæ sanctis fídei indefectibíliter adhret, recto iudício in eam profúndius pénetrat eámque in vita plénius ápplicat.
r. Non relínquam vos órphanos, allelúia; vado et vénio ad vos; * Et gaudébit cor vestrum, allelúia, allelúia. v. Si enim non abíero, Paráclitus non véniet ad vos; si autem abíero, mittam vobis eum. * Et gaudébit. v. Glória Patri. * Et gaudébit.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
