v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Ætérne rex altíssime, redémptor et fidélium, quo mors solúta déperit, datur triúmphus grátiæ,
Scandis tribúnal déxteræ Patris tibíque cæ ́ litus fertur potéstas ómnium, quæ non erat humánitus,
Ut trina rerum máchina cæléstium, terréstrium et inferórum cóndita, flectat genu iam súbdita.
Tremunt vidéntes ángeli versam vicem mortálium; culpat caro, purgat caro, regnat caro Verbum Dei.
Tu, Christe, nostrum gáudium, manens perénne præ ́ mium, mundi regis qui fábricam, mundána vincens gáudia.
Hinc te precántes quæsumus, ignósce culpis ómnibus et corda sursum súbleva ad te supérna grátia,
Ut, cum rubénte cœperis clarére nube iúdicis, pœnas repéllas débitas, reddas corónas pérditas.
Iesu, tibi sit glória, qui scandis ad cæléstia, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæ ́ cula. Amen.
Ant. 1. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
Ant. 1.
Psalmus 130 (131)
Quasi parvuli fiducia in Domino collocata
Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).
Dómine, non est exaltátum cor meum, * neque eláti sunt óculi mei,
neque ambulávi in magnis, * neque in mirabílibus super me.
Vere pacátam et quiétam * feci ánimam meam;
sicut ablactátus in sinu matris suæ, * sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.
Speret Israel in Dómino * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
Ant.
Ant. 2. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
Ant. 2.
Psalmus 131 (132)
Divina promissa domui David data
Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).
I
Meménto, Dómine, David * et omnis mansuetúdinis eius,
quia iurávit Dómino, * votum vovit Poténti Iacob:
Non introíbo in tabernáculum domus meæ, * non ascéndam in lectum strati mei,
non dabo somnum óculis meis * et palpebris meis dormitatiónem,
donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Poténti Iacob.
Ecce audívimus eam esse in Ephratha, * invénimus eam in campis Iaar.
Ingrediámur in tabernáculum eius, * adorémus ad scabéllum pedum eius. -
Surge, Dómine, in réquiem tuam, * tu et arca fortitúdinis tuæ.
Sacerdótes tui induántur iustítiam, * et sancti tui exsúltent.
Propter David servum tuum * non avértas féáciem christi tui.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
Ant.
Ant. 3. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
Ant. 3.
II
Iurávit Dóminus David veritátem * et non recédet ab ea:
«De fructu ventris tui * ponam super sedem tuam.
Si custodíerint fílii tui testaméntum meum * et testimónia mea, quæ docébo eos,
fílii eórum usque in sæculum * sedébunt super sedem tuam».
Quóniam elégit Dóminus Sion, * desiderávit eam in habitatiónem sibi:
«Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; * hic habitábo, quóniam desiderávi eam.
Cibária eius benedícens benedícam, * páuperes eius saturábo pánibus.
Sacerdótes eius índuam salutári, * et sancti eius exsultatióne exsultábunt.
Illic germináre fáciam cornu David, * parábo lucérnam christo meo.
Inimícos eius índuam confusióne, * super ipsum autem efflorébit diadéma eius».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
Ant.
In primo nocturno, anno II )
De Actibus Apostolórum 28, 15-31
Cum audíssent de nobis fratres Románi, occurrérunt nobis usque ad Appii Forum et Tres Tabérnas; quos cum vidísset Paulus, grátias agens Deo, accépit fidúciam. Cum introissémus autem Romam, permíssum est Paulo manére síbimet cum custodiénte se mílite. Factum est autem ut post tértium diem convocáret primos Iudæórum; cumque conveníssent dicébat eis: «Ego, viri fratres, nihil advérsus plebem fáciens aut mores patérnos, vinctus ab Hierosólymis tráditus sum in manus Romanórum, qui cum interrogatiónem de me habuíssent, volébant dimíttere eo quod nulla causa esset mortis in me; contradicéntibus autem Iudæis, coáctus sum appelláre Cæsarem, non quasi gentem meam habens áliquid accusáre. Propter hanc ígitur causam rogávi vos vidére et álloqui; propter spem enim Israel caténa hac circúmdatus sum.» At illi dixérunt ad eum: «Nos neque lítteras accépimus de te a Iuda, neque advéniens áliquis fratrum nuntiávit aut locútus est quid de te malum. Rogámus autem a te audíre quæ sentis, nam de secta hac notum est nobis quia ubíque ei contradícitur.»
Cum constituíssent Paulo diem, venérunt fratres Románi ad eum in hospítium plures, quibus exponébat testíficans regnum Dei suadénsque eos de Iesu ex Lege Móysis et Prophétis a mane usque ad vésperam. Et quidam credébant his quæ dicebántur, quidam vero non credébant.
Cumque ínvicem non essent consentiéntes, discedébant, dicénte Paulo unum verbum: «Bene Spíritus Sanctus locútus est per Isaíam prophétam ad patres vestros dicens: Vade ad pópulum istum et dic: Audítu audiétis et non intellegétis, et vidéntes vidébitis et non perspiciétis. Incrassátum est enim cor pópuli huius, et áuribus gráviter audiérunt, et óculos suos compressérunt, ne forte vídeant óculis et áuribus áudiant et corde intéllegant et convertántur, et sanábo illos. Notum ergo sit vobis quóniam géntibus missum est hoc salutáre Dei; ipsi et áudient!» Mansit autem biénnio toto in suo condúcto; et suscipiébat omnes qui ingrediebántur ad eum, prdicans regnum Dei et docens quæ sunt de Dómino Iesu Christo cum omni fidúcia sine prohibitióne.
r. Ultimo festivitátis die, dicébat Iesus: Qui in me credit, flúmina de ventre eius fluent aquæ vivæ. * Hoc autem dixit de Spíritu quem acceptúri erant credéntes in eum, allelúia, allelúia. v. Qui sitit, véniat et bibat, et de ventre eius fluent aquæ vivæ. * Hoc autem. v. Glória Patri. * Hoc autem.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Sermónibus sancto Fulgéntio Ruspénsi epíscopo attribútis (Sermo 8, 1: PL 65, 742-743)
Anniversária sollémnitas ágitur qua die Dóminus noster Iesus Christus Spíritum Sanctum Paráclitum misit, quem discípulis ante promísit. Díxerat enim: Non potest ille veníre, nisi ego abíero. Quadragésimo ítaque die post resurrectiónem suam, cuius sollemnitátem ante decem dies égimus, ascéndit in cælum, nec ímmemor pollicitatiónis suæ, hódie misit Spíritum Sanctum, quem promísit, centum vigínti qui simul fúerant congregáti, tandémque Dómini promissiónem fidéliter exspectábant. Omnibus linguis locúti sunt. Sic quippe tunc Deo plácuit Sancti Spíritus significáre præséntiam, ut qui eum accepísset, ómnibus linguis loquerétur.
Prius ítaque bréviter videámus, quando eum promísit, quare dixit: Non potest veníre ipse, nisi ego abíero. Neque enim separábilis est a Fílio Dei Spíritus Sanctus, aut ímpotens erat eo præsénte veníre, a quo non potest discédere. Sed quóniam adhuc discípulis infírmis formam servi Dóminus demonstrábat, in qua Verbum caro factum est et habitávit in nobis; formam vero servi, id est carnem Dómini, étiam carnáles póterant intuéri; forma autem Dei in qua non rapínam arbitrátus est esse se æquálem Deo, non potest nisi a spiritálibus cogitári, proptérea dixit: Non potest ille veníre, nisi ego abíero, tamquam díceret: «Quámdiu circa meam carnem occupátus est vester carnális afféctus, támdiu meam divinitátem non súscipit vester spiritális obtútus.»
Dono enim Spíritus Sancti promíserat eos introducéndos in omnem veritátem, sicut scriptum est: Fide mundans corda eórum. Beáti mundo corde, quia ipsi Deum vidébunt. Abscéssit ítaque corporális forma Dómini a corporálibus óculis eórum, ut per Spíritum Sanctum divínitas Dómini insinuarétur córdibus eórum.
r. Ego rogábo Patrem, et álium Paráclitum dabit vobis, ut máneat vobíscum in ætérnum, * Spíritum veritátis, allelúia. v. Si enim non abíero, Paráclitus non véniet ad vos; si autem abíero, mittam vobis eum. * Spíritum. v. Glória Patri. * Spíritum.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
