v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Hic est dies verus Dei, sancto serénus lúmine, quo díluit sanguis sacer probrósa mundi crímina.
Fidem refúndit pérditis cæcósque visu illúminat; quem non gravi solvit metu latrónis absolútio?
Opus stupent et ángeli, pœnam vidéntes córporis Christóque adhæréntem reum vitam beátam cárpere.
Mystérium mirábile, ut ábluat mundi luem, peccáta tollat ómnium carnis vítia mundans caro,
Quid hoc potest sublímius, ut culpa quærat grátiam, metúmque solvat cáritas reddátque mors vitam novam?
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prænites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.
Ant. 1.
Psalmus 17 (18), 31-51
Gratiarum actio
Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom 8, 31).
IV
Deus, impollúta via eius, † elóquia Dómini igne examináta; * protéctor est ómnium sperántium in se.
Quóniam quis Deus præter Dóminum? * Aut quæ munítio præter Deum nostrum?
Deus, qui præcínxit me virtúte * et pósuit immaculátam viam meam;
qui perfécit pedes meos tamquam cervórum * et super excélsa státuit me;
qui docet manus meas ad prœlium, * et tendunt arcum æreum bráchia mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.
Ant.
Ant. 2. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.
Ant. 2.
V
Et dedísti mihi scutum salútis tuæ, † et déxtera tua suscépit me, * et exaudítio tua magnificávit me.
Dilatásti gressus meos subtus me, * et non sunt infirmáta vestígia mea.
Persequébar inimícos meos et comprehendébam illos * et non convertébar, donec defícerent.
Confringébam illos, nec póterant stare, * cadébant subtus pedes meos.
Et præcinxísti me virtúte ad bellum * et supplantásti insurgéntes in me subtus me.
Et inimícos meos dedísti mihi dorsum * et odiéntes me disperdidísti.
Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, * ad Dóminum, nec exaudívit eos.
Et commínui eos ut púlverem ante fáciem venti, * ut lutum plateárum contrívi eos.
Eripuísti me de contradictiónibus pópuli, * constituísti me in caput géntium.
Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi, * in audítu auris obœdívit mihi.
Fílii aliéni blandíti sunt mihi, † fílii aliéni inveteráti sunt, * contremuérunt in ábditis suis.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.
Ant.
Ant. 3. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.
Ant. 3.
VI
Vivit Dóminus et benedíctus Adiútor meus, * et exaltétur Deus salútis meæ.
Deus qui das vindíctas mihi † et subdis pópulos sub me, * liberátor meus de inimícis meis iracúndis;
et ab insurgéntibus in me exáltas me, * a viro iníquo éripis me.
Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine, * et nómini tuo psalmum dicam,
magníficans salútes regis sui † et fáciens misericórdiam christo suo, * David et sémini eius usque in sæculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.
Ant.
In primo nocturno, anno II )
De Actibus Apostolórum 2, 42 - 3, 10
Erant autem discípuli perseverántes in doctrína apostolórum et communicatióne, in fractióne panis et oratiónibus. Fiébat autem omni ánimæ timor; multa quoque prodígia et signa per apóstolos fiébant. Omnes autem, qui credíderant erant páriter et habébant ómnia commúnia, et possessiónes et substántias vendébant et dividébant illas ómnibus, prout cuíque opus erat; cotídie quoque perdurántes unanímiter in templo et frangéntes circa domos panem, sumébant cibum cum exsultatióne et simplicitáte cordis, collaudántes Deum et habéntes grátiam ad omnem plebem. Dóminus autem augébat qui salvi fíerent cotídie in idípsum.
Petrus autem et Ioánnes ascendébant in templum ad horam oratiónis nonam. Et quidam vir qui erat claudus ex útero matris suæ, baiulabátur, quem ponébant cotídie ad portam templi quæ dícitur Speciósa, ut péteret eleemósynam ab intrœúntibus in templum; is cum vidísset Petrum et Ioánnem incipiéntes introíre in templum, rogábat ut eleemósynam accíperet. Intuens autem in eum Petrus cum Ioánne dixit: «Réspice in nos.»
Et ille intendébat in eos, sperans se áliquid acceptúrum ab eis. Petrus autem dixit: «Argéntum et aurum non est mihi; quod autem hábeo, hoc tibi do: In nómine Iesu Christi Nazaréni surge et ámbula!» Et apprehénsa ei manu déxtera, allevávit eum; et prótinus consolidátæ sunt bases eius et tali, et exsíliens stetit et ambulábat et intrávit cum illis in templum, ámbulans et exsíliens et laudans Deum. Et vidit omnis pópulus eum ambulántem et laudántem Deum; cognoscébant autem illum quóniam ipse erat qui ad eleemósynam sedébat ad Speciósam portam templi, et impléti sunt stupóre et éxstasi in eo quod contígerat illi.
r. Surréxit Dóminus vere, allelúia, allelúia, et appáruit Petro, * Allelúia, allelúia, allelúia. v. Et ipsi narrábant quæ gesta fúerint in via, et quómodo cognovérunt eum in fractióne panis. * Allelúia. v. Glória Patri. * Allelúia.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi (Sermo 232, 2: PL 38, 1108)
Resurréctio Dómini nostri Iesu Christi hódie recitáta est. Nunc attendámus quod hódie cum legerétur audívimus. Nam quod heri commendávi caritáti vestræ, expréssius hódie audívimus, infidelitátem discipulórum: ut intellegámus quantum eius benefício nobis præstitum est ut quod non vídimus, sic credámus.
Vocávit eos, instrúxit eos, vixit cum eis in terra, fecit ante eórum óculos tanta mirabília usque ad mórtuos suscitándos. Mórtuos resuscitávit, carnem suam posse resuscitáre non credebátur. Venérunt mulíeres ad monuméntum; corpus in monuménto non invenérunt; resurrexísse Dóminum ab ángelis audiérunt; féminæ viris nuntiavérunt. Et quid scriptum est? Quid audístis? Visa sunt ista ante óculos eórum quasi deliraménta.
Magna infelícitas conditiónis humánæ! Quando locúta est Eva quod díxerat serpens, audíta est cito. Mulíeri mentiénti créditum est, ut morerémur: non est créditum féminis vera dicéntibus ut viverémus. Si non erat credéndum féminis, quare Adam crédidit Evæ? Si féminis credéndum, quare sanctis muliéribus non credidérunt discípuli? Et ídeo in hoc facto consideránda est benígna dispensátio Dómini nostri. Nam hoc est quod egit Dóminus Iesus Christus, ut prius illum sexus fémíneus resurrexísse nuntiáret. Quia per sexum femíneum cécidit homo, per sexum femíneum reparátus est homo, quia virgo Christum pepérerat, fémina resurrexísse nuntiábat. Per féminam mors, per féminam vita.
r. Cándidi facti sunt Nazari eius, allelúia; splendórem Deo dedérunt, allelúia; * Et sicut lac coaguláti sunt, allelúia, allelúia. v. In omnem terram exívit sonus eórum et in fines orbis terræ verba eórum. * Et sicut lac. v. Glória Patri. * Et sicut lac.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Deus, qui diversitátem géntium in confessióne tui nóminis adunásti, da, ut renátis fonte baptísmatis una sit fides méntium et píetas actiónum. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
