v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Hic est dies verus Dei, sancto serénus lúmine, quo díluit sanguis sacer probrósa mundi crímina.
Fidem refúndit pérditis cæcósque visu illúminat; quem non gravi solvit metu latrónis absolútio?
Opus stupent et ángeli, pœnam vidéntes córporis Christóque adhæréntem reum vitam beátam cárpere.
Mystérium mirábile, ut ábluat mundi luem, peccáta tollat ómnium carnis vítia mundans caro,
Quid hoc potest sublímius, ut culpa quærat grátiam, metúmque solvat cáritas reddátque mors vitam novam?
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prænites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Per síngulos dies benedícam te, Dómine, allelúia.
Ant. 1.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16, 5).
I
Exaltábo te, Deus meus rex, † et benedícam nómini tuo * in sæculum et in sǽculum sǽculi.
Per síngulos dies benedícam tibi † et laudábo nomen tuum * in sǽculum et in sǽculum sǽculi.
Magnus Dóminus et laudábilis nimis, * et magnitúdinis eius non est investigátio.
Generátio generatióni laudábit ópera tua, * et poténtiam tuam pronuntiábunt.
Magnificéntiam glóriæ maiestátis tuæ loquéntur * et mirabília tua enarrábunt.
Et virtútem terribílium tuórum dicent * et magnitúdinem tuam narrábunt.
Memóriam abundántiæ suavitátis tuæ eructábunt * et iustítia tua exsultábunt.
Miserátor et miséricors Dóminus, * longánimis et multæ misericórdiæ.
Suávis Dóminus univérsis, * et miseratiónes eius super ómnia ópera eius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Per síngulos dies benedícam te, Dómine, allelúia.
Ant.
Ant. 2. Regnum tuum, Dómine, regnum ómnium sæculórum.
Ant. 2.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16,5)
II
Confiteántur tibi, Dómine, ómnia ópera tua; * et sancti tui benedícant tibi.
Glóriam regni tui dicant * et poténtiam tuam loquántur,
ut notas fáciant fíliis hóminum poténtias tuas * et glóriam magnificéntiæ regni tui.
Regnum tuum regnum ómnium sæculórum, * et dominátio tua in omnem generatiónem et generatiónem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Regnum tuum, Dómine, regnum ómnium sæculórum.
Ant.
Ant. 3. Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis et sanctus in ómnibus opéribus suis, allelúia.
Ant. 3.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16,5)
III
Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis * et sanctus in ómnibus opéribus suis.
Allevat Dóminus omnes qui córruunt * et érigit omnes depréssos.
Oculi ómnium in te sperant, * et tu das illis escam in témpore opportúno.
Aperis tu manum tuam * et imples omne ánimal in beneplácito.
Iustus Dóminus in ómnibus viis suis * et sanctus in ómnibus opéribus suis.
Prope est Dóminus ómnibus invocántibus eum, * ómnibus invocántibus eum in veritáte.
Voluntátem timéntium se fáciet † et deprecatiónem eórum exáudiet * et salvos fáciet eos.
Custódit Dóminus omnes diligéntes se * et omnes peccatóres dispérdet.
Laudatiónem Dómini loquétur os meum, et benedícat omnis caro nómini sancto eius * in sǽculum et in sǽculum sǽculi.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis et sanctus in ómnibus opéribus suis, allelúia.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De Actibus Apostolórum
Qui dispérsi erant, pertransiérunt evangelizántes verbum. Philíppus autem descéndens in civitátem Samaríæ prædicábat illis Christum. Intendébant autem turbæ his quæ a Philíppo dicebántur, unanímiter, audiéntes et vidéntes signa quæ faciébat: ex multis enim eórum qui habébant spíritus immúndos, clamántes voce magna exíbant; multi autem paralýtici et claudi curáti sunt. Factum est autem magnum gáudium in illa civitáte.
Vir autem quidem nómine Simon iamprídem erat in civitáte magías fáciens et deméntans gentem Samaríæ, dicens esse se áliquem magnum, cui attendébant omnes a mínimo usque ad máximum dicéntes: " Hic est virtus Dei quæ vocátur Magna. " Attendébant autem eum propter quod multo témpore magíis dementásset eos. Cum vero credidíssent Philíppo evangelizánti de regno Dei et nómine Iesu Christi, baptizabántur viri ac mulíeres. Tunc Simon et ipse crédidit et, cum baptizátus esset, adhærébat Philíppo; videns étiam signa et virtútes magnas fíeri stupens admirabátur.
Cum autem audíssent apóstoli, qui erant Hierosólymis, quia recépit Samaría verbum Dei, misérunt ad illos Petrum et Ioánnem, qui cum descendíssent, oravérunt pro ipsis ut accíperent Spíritum Sanctum; nondum enim super quemquam illórum vénerat, sed baptizáti tantum erant in nómine Dómini Iesu. Tunc imposuérunt manus super illos, et accipiébant Spíritum Sanctum.
Cum vidísset autem Simon quia per impositiónem mánuum apostolórum darétur Spíritus, óbtulit eis pecúniam dicens: " Date et mihi hanc potestátem, ut cuicúmque imposúero manus, accípiat Spíritum Sanctum. " Petrus autem dixit ad eum: " Argéntum tuum tecum sit in perditiónem, quóniam donum Dei existimásti pecúnia possidéri! Non est tibi pars neque sors in verbo isto, cor enim tuum non est rectum coram Deo. Pæniténtiam ítaque age ab hac nequítia tua et roga Dóminum, si forte remittátur tibi hæc cogitátio cordis tui; in felle enim amaritúdinis et obligatióne iniquitátis vídeo te esse. " Respóndens autem Simon dixit: " Precámini vos pro me ad Dóminum, ut nihil véniat super me horum quæ dixístis. " Et illi quidem testificáti et locúti verbum Dómini, redíbant Hierosólymam et multis vicis Samaritanórum evangelizábant.
r. Tristítia vestra, allelúia, * Convertétur in gáudium, allelúia, allelúia. v. Mundus quidem gaudébit, vos autem contristabímini, sed tristítia vestra * Convertétur. v. Glória Patri. * Convertétur.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi (Sermo 34, 1-3.5-6: CCL 41, 424-426)
Cantáte Dómino cánticum novum, laus eius in ecclésia sanctórum. Admóniti sumus cantáre Dómino cánticum novum. Homo novus novit cánticum novum. Cánticum res est hilaritátis et, si diligéntius considerémus, res est amóris. Qui ergo novit novam vitam amáre, novit cánticum novum cantáre. Quæ sit ergo vita nova, commonéndi sumus propter cánticum novum. Ad unum enim regnum pértinent ómnia, homo novus, cánticum novum, testaméntum novum. Ergo homo novus et cantábit cánticum novum et pertinébit ad testaméntum novum.
Nemo est qui non amet, sed quæritur quid amet. Non ergo admonémur ut non amémus, sed ut eligámus quid amémus. Sed quid elígimus, nisi prius eligámur? Quia nec dilígimus, nisi prius diligámur. Ioánnem apóstolum audíte: Nos dilígimus quia ipse prior diléxit nos. Quære unde hómini dilígere Deum, nec invénies omníno, nisi quia prior illum diléxit Deus. Dedit se ipsum quem diléximus, dedit unde diligerémus. Quid enim dedit unde diligerémus, apértius audíte per apóstolum Paulum: Cáritas Dei díffúsa est in córdibus nostris. Unde? Ne forte a nobis? Non. Ergo unde? Per Spíritum Sanctum qui datus est nobis.
Habéntes ergo tantam fidúciam, amémus Deum de Deo. Audíte apértius ipsum Ioánnem: Deus cáritas est et qui manet in caritáte in Deo manet et Deus in illo manet. Parum est dícere: Cáritas ex Deo. Quis nostrum audéret dícere quod dictum est: Deus cáritas est? Dixit qui nóverat quod habébat. Deus nobis de compéndio se offert. Clamat nobis: " Amáte me et habébitis me, quia nec potéstis amáre me, nisi habuéritis me. "
O fratres, o fílii, o cathólica gérmina, o sancta et supérna sémina, o in Christo regeneráti et désuper nati, audíte me, immo per me: Cantáte Dómino cánticum novum. " Ecce, inquis, canto. " Cantas, plane cantas, áudio. Sed contra linguam testimónium non dicat vita. Cantáte vócibus, cantáte córdibus, cantáte óribus, cantáte móribus: Cantáte Dómino cánticum novum. Quæritis quid decantétis de illo quem amátis? Sine dúbio de illo quem amas cantáre vis. Laudes eius quæris quas cantes. Audístis: Cantáte Dómino cánticum novum. Laudes quæritis? Laus eius in ecclésia sanctórum. Laus cantándi est ipse cantátor. Laudes vultis dícere Deo? Vos estóte quod dícitis. Laus ipsíus estis, si bene vivátis.
r. Isti sunt agni novélli qui annuntiavérunt Allelúia; modo venérunt ad fontes, * Repléti sunt claritáte, allelúia, allelúia. v. In conspéctu Agni amícti sunt stolis albis, et palmæ in mánibus eórum. * Repléti sunt. v. Glória Patri. * Repléti sunt.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
