2026-05-07 : Antiphonale Romanum, Ad officium lectionis, Feria V

%%
(c3) DE(h)us,(h) (,)in(h) ad(h)iu(h)tó(hi)ri(h)um(h) me(h)um(h) in(h)tén(h)de.(h) r/.(::) Dó(h)mi(h)ne,(h) (,) ad(h) ad(h)iu(h)ván(h)dum(h) me(h) fes(h)tí(h)na.(h) (:) Gló(h)ri(h)a(h) Pa(h)tri,(h) et(h) Fí(h)li(h)o,(h) (,) et(h) Spi(h)rí(h)tu(h)i(h) Sanc(h)to.(h) (:)
Si(h)cut(h) e(h)rat(h) in(h) prin(h)cí(h)pi(h)o,(h) et(h) nunc,(h) et(h)
sem(h)per,(h) (,) et(h) in(h) sǽ(h)cu(h)la(h) sæ(h)cu(h)ló(h)rum.(h)
Am(h)en.(h:) Al(h)le(hi)lú(h)ia.(h) (::)

v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde. r. Dómine, ad adiuvándum me festína. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Hymnus

Lætáre, cælum, désuper, appláude, tellus ac mare: Christus resúrgens post crucem vitam dedit mortálibus.

Iam tempus accéptum redit, dies salútis cérnitur, quo mundus Agni sánguine refúlsit a calígine.

Mors illa, mortis pássio, est críminis remíssio; illæ ́ sa virtus pérmanet, victus dedit victóriam.

Nostræ fuit gustus spei hic, ut fidéles créderent se posse post resúrgere, vitam beátam súmere.

Nunc ergo pascha cándidum causa bonórum tálium colámus omnes strénue tanto repléti múnere.

Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.

Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prǽnites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sǽcula. Amen.

annotation: 8g;
%%
(c4) DÓ(f)mi(fg)nus(g) *() fir(g)ma(g)mén(h>)tum(g) me(g)um(f) (,) et(g) re(h)fú(hjh)gi(i)um(h>) me(g)um.(g) (::)
E(j) u(j) o(i) u(j) a(h) e.(g) (::)

Ant. 1. Dóminus firmaméntum meum et refúgium meum.

Ant. 1.

Psalmus 17 (18), 31-51

Gratiarum actio

Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom 8, 31).

Deus, impollúta via eius, † elóquia Dómini igne examináta; * protéctor est ómnium sperántium in se.

Quóniam quis Deus præter Dóminum? * Aut quæ munítio præter Deum nostrum?

Deus, qui præcínxit me virtúte * et pósuit immaculátam viam meam;

qui perfécit pedes meos tamquam cervórum * et super excélsa státuit me;

qui docet manus meas ad prœlium, * et tendunt arcum æreum bráchia mea.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. Dó(f)mi(fg)nus(g) () fir(g)ma(g)mén(h>)tum(g) me(g)um(f) (,) et(g) re(h)fú(hjh)gi(i)um(h>) me(g)um.(g)
(::)

Ant. Dóminus firmaméntum meum et refúgium meum.

Ant.

annotation: 7c;
%%
(c3) ME(i) su(g)scé(k#i/jki)pit(i) *(,) déx(i)te(i)ra(g) tu(h)a,(g) Dó(e)mi(de)ne(e) (::)
E(i) u(i) o(j) u(i) a(h) e.(gh) (::)

Ant. 2. Me suscépit déxtera tua, Dómine.

Ant. 2.

Et dedísti mihi scutum salútis tuæ, † et déxtera tua suscépit me, * et exaudítio tua magnificávit me.

Dilatásti gressus meos subtus me, * et non sunt infirmáta vestígia mea.

Persequébar inimícos meos et comprehendébam illos * et non convertébar, donec defícerent.

Confringébam illos, nec póterant stare, * cadébant subtus pedes meos.

Et præcinxísti me virtúte ad bellum * et supplantásti insurgéntes in me subtus me.

Et inimícos meos dedísti mihi dorsum * et odiéntes me disperdidísti.

Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, * ad Dóminum, nec exaudívit eos.

Et commínui eos ut púlverem ante fáciem venti, * ut lutum plateárum contrívi eos.

Eripuísti me de contradictiónibus pópuli, * constituísti me in caput géntium.

Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi, * in audítu auris obœdívit mihi.

Fílii aliéni blandíti sunt mihi, † fílii aliéni inveteráti sunt, * contremuérunt in ábditis suis.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c3) a/. Me(i) su(g)scé(k#i/jki)pit(i) (,) déx(i)te(i)ra(g) tu(h)a,(g) Dó(e)mi(de)ne(e)
(::)

Ant. Me suscépit déxtera tua, Dómine.

Ant.

annotation: 7c2;
%%
(c3) VI(g)vit(h) Dó(i)mi(j)nus(i) *(,) et(ih) be(f)ne(h)dí(gf)ctus(e) De(f)us(e) sa(d)lú(ef)tis(f) me(e)æ.(e) (::)
E(i) u(i) o(j) u(i) a(h) e.(ih) (::)

Ant. 3. Vivit Dóminus et benedíctus Deus salútis meæ.

Ant. 3.

Vivit Dóminus et benedíctus Adiútor meus, * et exaltétur Deus salútis meæ.

Deus qui das vindíctas mihi † et subdis pópulos sub me, * liberátor meus de inimícis meis iracúndis;

et ab insurgéntibus in me exáltas me, * a viro iníquo éripis me.

Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine, * et nómini tuo psalmum dicam,

magníficans salútes regis sui † et fáciens misericórdiam christo suo, * David et sémini eius usque in sæculum.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c3) a/. Vi(g)vit(h) Dó(i)mi(j)nus(i) (,) et(ih) be(f)ne(h)dí(gf)ctus(e) De(f)us(e) sa(d)lú(ef)tis(f) me(e)æ.(e)
(::)

Ant. Vivit Dóminus et benedíctus Deus salútis meæ.

Ant.

v. Christus resúrgens ex mórtuis iam non móritur, allelúia. r. Mors illi ultra non dominábitur, allelúia.

In primo nocturno, anno II )

De Actibus Apostolórum 19, 1-20

Factum est autem cum Apóllo esset Corínthi, ut Paulus, peragrátis superióribus pártibus, veníret Ephesum et inveníret quosdam discípulos, dixítque ad eos: «Si Spíritum Sanctum accepístis credéntes?» At illi ad eum: «Sed neque si Spíritus Sanctus est audívimus.» Ille vero ait: «In quo ergo baptizáti estis?» Qui dixérunt: «In Ioánnis baptísmate.» Dixit autem Paulus: «Ioánnes baptizávit baptísma pæniténtiæ, pópulo dicens in eum qui ventúrus esset post ipsum ut créderent, hoc est in Iesum.»

His audítis, baptizáti sunt in nómine Dómini Iesu; et cum imposuísset illis manus Paulus, venit Spíritus Sanctus super eos, et loquebántur linguis et prophetábant. Erant autem omnes viri fere duódecim.

Introgréssus autem synagógam cum fidúcia loquebátur per tres menses dísputans et suádens de regno Dei. Cum autem quidam induraréntur et non créderent maledicéntes viam coram multitúdine, discédens ab eis segregávit discípulos, cotídie dísputans in schola Tyránni. Hoc autem factum est per biénnium, ita ut omnes, qui habitábant in Asia, audírent verbum Dómini, Iudæi atque Græci. Virtutésque non quáslibet Deus faciébat per manus Pauli, ita ut étiam super lánguidos deferréntur a córpore eius sudária vel semicínctia, et recéderent ab eis languóres, et spíritus nequam egrederéntur.

Tentavérunt autem quidam et de circumeúntibus Iudæis exorcístis invocáre super eos qui habébant spíritus malos, nomen Dómini Iesu dicéntes: «Adiúro vos per Iesum quem Paulus prædicat.» Erant autem cuiúsdam Scevæ Iudæi príncipis sacerdótum septem fílii qui hoc faciébant. Respóndens autem spíritus nequam dixit eis: «Iesum novi et Paulum scio, vos autem qui estis?» Et insíliens homo in eos, in quo erat spíritus malus, dominátus ambórum inváluit contra eos, ita ut nudi et vulneráti effúgerent de domo illa. Hoc autem notum factum est ómnibus Iudæis atque Græcis qui habitábant Ephesi, et cécidit timor super omnes illos, et magnificabátur nomen Dómini Iesu. Multíque credéntium veniébant confiténtes et annuntiántes actus suos. Multi autem ex his qui fúerant curiósa sectáti, conferéntes libros combussérunt coram ómnibus; et computavérunt prétia illórum et invenérunt argénti quinquagínta mília. Ita fórtiter verbum Dómini crescébat et convalescébat.

r. De ore prudéntis procédit mel, allelúia; dulcédo mellis est lingua eius, allelúia; * Favus distíllans lábia eius, allelúia, allelúia. v. Quam dúlcia fáucibus meis elóquia tua, Dómine, super mel et favum ori meo. * Favus. v. Glória Patri. * Favus.

In secundo nocturno, anno II )

Ex Homilíis sancti Gregórii Magni papæ in Evangélia (Hom. 30, 2: PL 76, 1220-1221)

Et Pater meus díliget eum et ad eum veniémus et mansiónem apud eum faciémus. Pensáte, fratres caríssimi, quanta sit ista sollémnitas, habére in cordis hospítio advéntum Dei. Certe si domum vestram quisquam dives ac præpotens amícus intráret, omni festinántia domus tota mundarétur, ne quid fortásse esset quod óculos amíci intrántis offénderet. Tergat ergo sordes pravi óperis, qui Deo præparat domum mentis. Sed vidéte quid véritas dicit: Veniémus et mansiónem apud eum faciémus. In quorúmdam étenim corda venit, et mansiónem non facit, quia per compunctiónem quidem Dei respéctum percípiunt, sed tentatiónis témpore hoc ipsum quod compúncti fúerant obliviscúntur; sicque ad perpetránda peccáta rédeunt, ac si hæc mínime planxíssent.

Qui ergo Deum vere díligit, qui eius mandáta custódit, in eius corde Dóminus et venit et mansiónem facit, quia sic eum divinitátis amor pénetrat, ut ab hoc amóre tentatiónis témpore non recédat. Ille ergo vere amat, cuius vidélicet mentem delectátio prava ex consénsu non súperat. Nam tanto quisque a supérno amóre disiúngitur, quanto inférius delectátur.

Unde et adhuc súbditur: Qui non díligit me, sermónes meos non servat. Ad vosmetípsos ergo, fratres caríssimi, intrórsus redíte; si Deum vere amátis, exquírite; nec tamen sibi áliquis credat, quidquid sibi ánimus sine óperis attestatióne respónderit. De dilectióne Conditóris, lingua, mens et vita requirátur. Numquam est Dei amor otiósus. Operátur étenim magna, si est; si vero operári rénuit, amor non est.

r. In resurrectióne tua, Christe, * Cæli et terra læténtur, allelúia, allelúia. v. Tu quoque, in sánguine testaménti tui, emisísti vinctos tuos de lacu in quo non erat aqua. * Cæli. v. Glória Patri. * Cæli.

Orémus.

Deus, cuius grátia iusti ex ímpiis et beáti effícimur ex míseris, † adésto opéribus tuis, adésto munéribus, * ut quibus inest fídei iustificátio non desit perseverántiæ fortitúdo. Per Dóminum.

%%
(c3) BE(e)ne(g)di(h)cá(i)mus(i) Dó(hi/ji/ig/ivHGFEfgf)mi(f)no.(e) r/.(::) De(eg!hwi)o(hi/ji/ig/ivHGFE) grá(fgf)ti(f)as.(e) (::)

v. Benedicámus Dómino. r. Deo grátias.