v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Lætáre, cælum, désuper, appláude, tellus ac mare: Christus resúrgens post crucem vitam dedit mortálibus.
Iam tempus accéptum redit, dies salútis cérnitur, quo mundus Agni sánguine refúlsit a calígine.
Mors illa, mortis pássio, est críminis remíssio; illæ ́ sa virtus pérmanet, victus dedit victóriam.
Nostræ fuit gustus spei hic, ut fidéles créderent se posse post resúrgere, vitam beátam súmere.
Nunc ergo pascha cándidum causa bonórum tálium colámus omnes strénue tanto repléti múnere.
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prǽnites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sǽcula. Amen.
Ant. 1. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant. 1.
Psalmus 38 (39)
Ægrotantis deprecatio
Vanitati creatura subiecta est... propter eum qui subiecit eam in spe (Rom 8, 20).
I
Dixi: «Custódiam vias meas, * ut non delínquam in lingua mea;
ponam ori meo custódiam, * donec consístit peccátor advérsum me».
Tacens obmútui et sílui absque ullo bono, * et dolor meus renovátus est.
Concáluit cor meum intra me, * et in meditatióne mea exársit ignis.
Locútus sum in lingua mea: * «Notum fac mihi, Dómine, finem meum;
et númerum diérum meórum quis est, * ut sciam quam brevis sit vita mea».
Ecce paucórum palmórum fecísti dies meos, * et spátium vitæ meæ tamquam níhilum ante te.
Etenim univérsa vánitas omnis homo constitútus est. * Etenim ut imágo pertránsit homo.
Étenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant.
Ant. 2. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant. 2.
Etenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
II
Et nunc quæ est exspectátio mea, Dómine? * Spes mea apud te est.
Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me, * oppróbrium insipiénti ne ponas me.
Obmútui et non apériam os meum, * quóniam tu fecísti.
Amove a me plagas tuas: * ab ictu manus tuæ ego deféci.
In increpatiónibus, propter iniquitátem, corripuisti hominem, † et tabéscere fecísti sicut tínea desiderabília eius. * Etenim vánitas omnis homo.
Exáudi oratiónem meam, Dómine, * et clamórem meum áuribus pércipe.
Ad lácrimas meas ne obsurdéscas, † quóniam ádvena ego sum apud te, * peregrínus sicut omnes patres mei.
Avértere a me, ut refrígerer, * priúsquam ábeam et non sim ámplius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant.
Ant. 3. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant. 3.
Psalmus 51
Contra calumniatorem
Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor 1,31).
Quid gloriáris in malítia, * qui potens es iniquitáte?
Tota die insídias cogitásti; * lingua tua sicut novácula acúta, qui facis dolum.
Dilexísti malítiam super benignitátem, † mendácium magis quam loqui æquitátem. * Dilexísti ómnia verba perditiónis, lingua dolósa.
Proptérea Deus déstruet te in finem; † evéllet te et emigrábit te de tabernáculo * et radícem tuam de terra vivéntium.
Vidébunt iústi et timébunt * et super eum ridébunt:
“Ecce homo, qui non pósuit Deum refúgium suum, † sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum * et præváluit in insídiis suis.”
Ego autem sicut virens olíva in domo Dei. † Sperávi in misericórdia Dei * in ætérnum et in sǽculum sǽculi.
Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti; † et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est; * in conspéctu sanctórum tuórum
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
