v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Quem terra, pontus, ǽthera colunt, adórant, prǽdicant trinam regéntem máchinam, claustrum Maríæ báiulat.
Cui luna, sol et ómniadesérviunt per témpora,perfúsa cæli grátiagestant puéllæ víscera.
Beáta mater múnere,cuius, supérnus ártifex,mundum pugíllo cóntinens,ventris sub arca clausus est.
Beáta cæli núntio,fecúnda Sancto Spíritu,desiderátus géntibuscuius per alvum fusus est.
Iesu, tibi sit glória,qui natus es de Vírgine,cum Patre et almo Spíritu,in sempitérna sǽcula. Amen.
Ant. 1. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant. 1.
Psalmus 38 (39)
Ægrotantis deprecatio
Vanitati creatura subiecta est... propter eum qui subiecit eam in spe (Rom 8, 20).
I
Dixi: «Custódiam vias meas, * ut non delínquam in lingua mea;
ponam ori meo custódiam, * donec consístit peccátor advérsum me».
Tacens obmútui et sílui absque ullo bono, * et dolor meus renovátus est.
Concáluit cor meum intra me, * et in meditatióne mea exársit ignis.
Locútus sum in lingua mea: * «Notum fac mihi, Dómine, finem meum;
et númerum diérum meórum quis est, * ut sciam quam brevis sit vita mea».
Ecce paucórum palmórum fecísti dies meos, * et spátium vitæ meæ tamquam níhilum ante te.
Etenim univérsa vánitas omnis homo constitútus est. * Etenim ut imágo pertránsit homo.
Étenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant.
Ant. 2. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant. 2.
Etenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
II
Et nunc quæ est exspectátio mea, Dómine? * Spes mea apud te est.
Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me, * oppróbrium insipiénti ne ponas me.
Obmútui et non apériam os meum, * quóniam tu fecísti.
Amove a me plagas tuas: * ab ictu manus tuæ ego deféci.
In increpatiónibus, propter iniquitátem, corripuisti hominem, † et tabéscere fecísti sicut tínea desiderabília eius. * Etenim vánitas omnis homo.
Exáudi oratiónem meam, Dómine, * et clamórem meum áuribus pércipe.
Ad lácrimas meas ne obsurdéscas, † quóniam ádvena ego sum apud te, * peregrínus sicut omnes patres mei.
Avértere a me, ut refrígerer, * priúsquam ábeam et non sim ámplius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant.
Ant. 3. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant. 3.
Psalmus 51
Contra calumniatorem
Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor 1,31).
Quid gloriáris in malítia, * qui potens es iniquitáte?
Tota die insídias cogitásti; * lingua tua sicut novácula acúta, qui facis dolum.
Dilexísti malítiam super benignitátem, † mendácium magis quam loqui æquitátem. * Dilexísti ómnia verba perditiónis, lingua dolósa.
Proptérea Deus déstruet te in finem; † evéllet te et emigrábit te de tabernáculo * et radícem tuam de terra vivéntium.
Vidébunt iústi et timébunt * et super eum ridébunt:
“Ecce homo, qui non pósuit Deum refúgium suum, † sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum * et præváluit in insídiis suis.”
Ego autem sicut virens olíva in domo Dei. † Sperávi in misericórdia Dei * in ætérnum et in sǽculum sǽculi.
Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti; † et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est; * in conspéctu sanctórum tuórum
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant.
In primo nocturno, anno II)
De Actibus Apostolórum 21, 40 - 22, 21
Cum tribúnus permisísset, Paulus stans in grádibus ánnuit manu ad plebem et, magno siléntio facto, allocútus est Hebræa lingua dicens: «Viri fratres et patres, audíte a me, quam ad vos nunc reddo, ratiónem.» Cum audíssent autem quia Hebræa lingua loquebátur ad illos, magis præstitérunt siléntium. Et dixit: «Ego sum vir Iudæus, natus Tarso Cilíciæ, enutrítus autem in ista civitáte, secus pedes Gamáliel erudítus iuxta veritátem patérnæ legis, æmulátor Dei sicut et vos omnes estis hódie. Qui hanc viam persecútus sum usque ad mortem, álligans et tradens in custódias viros ac mulíeres, sicut et princeps sacerdótum testimónium mihi reddit et omne concílium; a quibus et epístulas accípiens ad fratres, Damáscum pergébam, ut addúcerem et eos, qui ibi essent, vinctos in Ierúsalem, uti puniréntur.
Factum est autem eúnte me et appropinquánte Damásco, circa médiam diem súbito de cælo circumfúlsit me lux copiósa, et décidi in terram et audívi vocem dicéntem mihi: "Saul, Saul, quid me perséqueris?" Ego autem respóndi: "Quis es, Dómine?" Dixítque ad me: "Ego sum Iesus Nazarénus, quem tu perséqueris." Et qui mecum erant, lumen quidem vidérunt, vocem autem non audiérunt eius, qui loquebátur mecum. Et dixi: "Quid fáciam, Dómine?" Dóminus autem dixit ad me: "Surgens vade Damáscum, et ibi tibi dicétur de ómnibus, quæ statútum est tibi, ut fáceres." Et cum non vidérem præ claritáte lúminis illíus, ad manum dedúctus a comítibus veni Damáscum.
Ananías autem quidam vir religiósus secúndum legem testimónium habens ab ómnibus habitántibus Iudæis, véniens ad me et astans dixit mihi: "Saul frater, réspice!" Et ego eádem hora respéxi in eum. At ille dixit: "Deus patrum nostrórum præordinávit te, ut cognósceres voluntátem eius et vidéres Iustum et audíres vocem ex ore eius, quia eris testis illi ad omnes hómines eórum, quæ vidísti et audísti. Et nunc quid moráris? Exsúrgens baptizáre et áblue peccáta tua, invocáto nómine ipsíus."
Factum est autem reverténti mihi in Ierúsalem et oránti in templo fíeri me in stupóre mentis et vidére illum dicéntem mihi: "Festína et exi velóciter ex Ierúsalem, quóniam non recípient testimónium tuum de me." Et ego dixi: "Dómine, ipsi sciunt quia ego eram conclúdens in cárcerem et cædens per synagógas eos qui credébant in te; et cum funderétur sanguis Stéphani testis tui, et ipse astábam et consentiébam et custodiébam vestiménta interficiéntium illum." Et dixit ad me: "Vade, quóniam ego in natiónes longe mittam te".»
r. Deduc me in sémitam mandatórum tuórum, allelúia, quóniam ipsam vólui, allelúia. * Inclína cor meum in testimónia tua, allelúia, allelúia, allelúia. v. Avérte óculos meos, ne vídeant vanitátem; in via tua vivífica me. * Inclína. v. Glória Patri. * Inclína.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Sermónibus sancti Leónis Magni papæ (Sermo 61, 2-3: SC 74, 140-141)
Ut beatitúdinis, dilectíssimi, capáces esse possémus, explétis ómnibus quæ evangélicæ prædicatióni et novi testaménti mystériis congruébant, Dóminus noster Iesus Christus, quadragésimo post resurrectiónem die coram discípulis elevátus in cælum, corporális præséntiæ modum fecit, mansúrus in Patris déxtera donec témpora multiplicándis Ecclésiæ fíliis divínitus præstitúta peragántur, et ad iudicándos vivos et mórtuos in eádem carne in qua ascéndit advéniat. Quod ítaque Redemptóris nostri conspícuum fuit, in sacraménta transívit, et ut fides excelléntior esset ac fírmior visióni doctrína succéssit, cuius auctoritátem supérnis illumináta rádiis credéntium corda sequeréntur.
Hanc fidem ascensióne Dómini auctam et Spíritus Sancti múnere roborátam, non víncula, non cárceres, non exsília, non fames, non ignis, non laniátus ferárum, nec exquisíta persequéntium crudelitátibus supplícia terruérunt. Pro hac fide per univérsum mundum, non solum viri, sed et féminæ, nec tantum impúbes púeri, sed étiam téneræ vírgines, usque ad effusiónem sui sánguinis decertárunt. Hæc fides dæmónia eiécit, ægritúdines dépulit, mórtuos suscitávit.
Unde et ipsi beáti apóstoli, qui tot miráculis confirmáti, tot sermónibus erudíti, atrocitátem tamen domínicæ passiónis expáverant, et veritátem resurrectiónis eius non sine hæsitatióne suscéperant, tantum de ascénsione Dómini profecérunt ut quidquid illis prius intúlerat metum, verterétur in gáudium. Totam enim contemplatiónem ánimi in divinitátem ad Patris déxteram consedéntis eréxerant, nec iam corpóreæ visiónis tardabántur obiéctu, quóminus in id áciem mentis inténderent, quod nec a Patre descendéndo abfúerat, nec a discípulis ascendéndo discésserat.
r. Hymnum cantate nobis, alleluia; * Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena? Alleluia, alleluia. v. Super flumina Babylonis illic sedimus et flevimus, dum recordarémur tui, Sion. * Quomodo. v. Gloria Patri. * Quomodo.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
