2026-05-22 : Antiphonale Romanum, Ad officium lectionis, vel: S. Ritæ de Cascia, religiosæ

%%
(c3) DE(h)us,(h) (,)in(h) ad(h)iu(h)tó(hi)ri(h)um(h) me(h)um(h) in(h)tén(h)de.(h) r/.(::) Dó(h)mi(h)ne,(h) (,) ad(h) ad(h)iu(h)ván(h)dum(h) me(h) fes(h)tí(h)na.(h) (:) Gló(h)ri(h)a(h) Pa(h)tri,(h) et(h) Fí(h)li(h)o,(h) (,) et(h) Spi(h)rí(h)tu(h)i(h) Sanc(h)to.(h) (:)
Si(h)cut(h) e(h)rat(h) in(h) prin(h)cí(h)pi(h)o,(h) et(h) nunc,(h) et(h)
sem(h)per,(h) (,) et(h) in(h) sǽ(h)cu(h)la(h) sæ(h)cu(h)ló(h)rum.(h)
Am(h)en.(h:) Al(h)le(hi)lú(h)ia.(h) (::)

v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde. r. Dómine, ad adiuvándum me festína. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Hymnus

Hæc fémina laudábilis et honoráta méritis, ut sanctis pollet móribus, triúmphat sic cum ángelis.

Ex corde devotíssimo orans Deum cum lácrimis, vigíliis, ieiúniis hærébat hæc assíduis.

Contémnens mundi glóriam ac mente semper íntegra, perféctam post iustítiam migrávit super sídera.

Quæ sanctitátis áctibus sua ditávit límina, lætátur nunc perpétuis cæléstis ædis præmiis.

Laus uni ac trino Dómino, qui nos eius precátibus, perácto vitæ término, coniúngat cæli cívibus. Amen.

annotation: 8c;
%%
(c4) ZE(j)lus(j) do(j)mus(j) tu(jk)æ(ji/jkj) *() co(h)mé(j)dit(i) me,(g) (;) et(f) op(h)pró(j)bri(i)a(goh) ex(f)pro(h)brán(j)ti(k)um(i) ti(j)bi(h) (,) ce(h)ci(g)dé(hi)runt(h) su(h)per(fg~) me.(g) (::)
E(j) u(j) o(h) u(j) a(k) e.(j) (::)

Ant. 1. Zelus domus tuæ comédit me, et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.

Ant. 1.

Psalmus 68

Zelus domus tuæ comedit me

Dederunt ei vinum bibere cum felle mixtum (Mt 27,34).

Salvum me fac, Deus, * quóniam venérunt aquæ usque ad guttur meum.

Infíxus sum in limo profúndi, et non est substántia; * veni in profúnda aquárum, et fluctus demérsit me.

Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; * defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum.

Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, * qui odérunt me gratis.

Confortáti sunt, qui persecúti sunt me inimíci mei mendáces; * quæ non rápui, tunc exsolvébam.

Deus, tu scis insipiéntiam meam, * et delícta mea a te non sunt abscóndita.

Non erubéscant in me, qui exspéctant te, * Dómine, Dómine virtútum.

Non confundántur super me, * qui quærunt te, Deus Israel.

Quóniam propter te sustínui oppróbrium, * opéruit confúsio fáciem meam;

extráneus factus sum frátribus meis * et peregrínus fíliis matris meæ.

Quóniam zelus domus tuæ comédit me, * et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.

Et flevi in ieiúnio ánimam meam, * et factum est in oppróbrium mihi.

Et pósui vestiméntum meum cilícium, * et factus sum illis in parábolam.

Advérsum me loquebántur, qui sedébant in porta, * et in me canébant, qui bibébant vinum.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. Ze(j)lus(j) do(j)mus(j) tu(jk)æ(ji/jkj) () co(h)mé(j)dit(i) me,(g) (;) et(f) op(h)pró(j)bri(i)a(goh) ex(f)pro(h)brán(j)ti(k)um(i) ti(j)bi(h) (,) ce(h)ci(g)dé(hi)runt(h) su(h)per(fg~) me.(g)
(::)

Ant. Zelus domus tuæ comédit me, et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.

Ant.

annotation: 8c;
%%
(c4) CON(j)so(j)lán(ji)tem(h) me(j) *() quæ(j)sí(ih)vi,(g) (,) et(g) non(e) in(f)vé(g)ni:(g) (;) de(g)dé(gh)runt(f) in(h) e(j)scam(ji) me(h)am(g) fel,(hg) (;) et(e) in(f) si(g)ti(e) me(fe)a(d) (,) po(d)ta(e)vé(f)runt(gf~) me(gh) a(h)cé(g)to.(g) (::)
E(j) u(j) o(h) u(j) a(k) e.(j) (::)

Ant. 2. Consolántem me quæsívi, et non invéni: dedérunt in escam meam fel, et insísti mea potavérunt acéto.

Ant. 2.

Ego vero oratiónem meam ad te, Dómine, * in témpore benepláciti, Deus.

In multitúdine misericórdiæ tuæ exáudi me, * in veritáte salútis tuæ.

Éripe me de luto, ut non infígar, † erípiar ab iis, qui odérunt me, * et de profúndis aquárum.

Exáudi me, Dómine, quóniam benígna est misericórdia tua; * secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum réspice in me.

Et ne avértas fáciem tuam a púero tuo; * quóniam tríbulor, velóciter exáudi me.

Accéde ad ánimam meam, víndica eam, * propter inimícos meos rédime me.

Tu scis oppróbrium meum * et confusiónem meam et reveréntiam meam.

In conspéctu tuo sunt omnes, qui tríbulant me; *oppróbrium contrívit cor meum, et elángui.

Et sustínui, qui simul contristarétur, et non fuit, * et qui consolarétur, et non invéni.

Et dedérunt in escam meam fel * et in siti mea potavérunt me acéto.

[Fiat mensa eórum coram ipsis in láqueum * et in retributiónes et in scándalum.

Obscuréntur óculi eórum, ne vídeant, * et lumbos eórum semper infírma.

Effúnde super eos iram tuam, * et furor iræ tuæ comprehéndat eos.

Fiat commorátio eórum desérta, * et in tabernáculis eórum non sit qui inhábitet.

Quóniam, quem tu percussísti, persecúti sunt, * et super dolórem eíus, quem vulnerásti, addidérunt.

Appóne iniquitátem super iniquitátem eórum, * et non véniant ad iustítiam tuam.

Deleántur de libro vivéntium * et cum iústis non scribántur.]

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. Con(j)so(j)lán(ji)tem(h) me(j) () quæ(j)sí(ih)vi,(g) (,) et(g) non(e) in(f)vé(g)ni:(g) (;) de(g)dé(gh)runt(f) in(h) e(j)scam(ji) me(h)am(g) fel,(hg) (;) et(e) in(f) si(g)ti(e) me(fe)a(d) (,) po(d)ta(e)vé(f)runt(gf~) me(gh) a(h)cé(g)to.(g)
(::)

Ant. Consolántem me quæsívi, et non invéni: dedérunt in escam meam fel, et insísti mea potavérunt acéto.

Ant.

annotation: 8g;
%%
(c4) QUǼ(g)ri(f)te(h) Dó(j)mi(j)num,(i) *() et(g) vi(i)vet(j) á(h)ni(i)ma(h) ve(g)stra.(g) (::)
E(j) u(j) o(i) u(j) a(h) e.(g) (::)

Ant. 3. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.

Ant. 3.

III

Ego autem sum pauper et dolens; * salus tua, Deus, súscipit me.

Laudábo nomen Dei cum cántico * et magnificábo eum in laude.

Et placébit Dómino super taurum, * super vítulum córnua producéntem et úngulas.

Vídeant húmiles et læténtur; * quærite Deus, et vivet cor vestrum,

quóniam exaudívit páuperes Dóminus * et vinctos suos non despéxit.

Laudent illum cæli et terra, * mária et ómnia reptília in eis.

Quóniam Deus salvam fáciet Sion † et ædificábit civitátes Iudæ; * et inhabitábunt ibi et possidébunt eam.

Et semen servórum eius hereditábunt eam * et, qui díligunt nomen eius, habitábunt in ea.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. Quǽ(g)ri(f)te(h) Dó(j)mi(j)num,(i) () et(g) vi(i)vet(j) á(h)ni(i)ma(h) ve(g)stra.(g)
(::)

Ant. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.

Ant.

v. Fecit mihi magna qui potens est. (T.P. allelúia.) r. Misericórdia eius a progénie in progénies timéntibus eum. (T. P. allelúia)

In primo nocturno, anno II )

De Actibus Apostolórum 28, 1-14

Cum evasissémus, tunc cognóvimus quia Mélita ínsula vocátur. Bárbari vero præstábant non módicam humanitátem nobis; accénsa enim pyra suscipiébant nos omnes propter imbrem qui imminébat et frigus. Cum congregásset autem Paulus sarmentórum aliquántam multitúdinem et imposuísset super ignem, vípera, a calóre cum processísset, invásit manum eius. Ut vero vidérunt bárbari pendéntem béstiam de manu eius, ad ínvicem dicébant: «Utique homicída est homo hic, qui cum eváserit de mari, Ultio non permísit vívere.» Et ille quidem excútiens béstiam in ignem, nihil mali passus est; at illi exspectábant eum in tumórem converténdum aut súbito casúrum et mori. Diu autem illis exspectántibus et vidéntibus nihil mali in eo fíeri, converténtes se dicébant eum esse deum.

In locis illis erant prdia príncipis ínsulæ nómine Públii, qui nos suscípiens tríduo benígne hospítio recépit. Cóntigit autem patrem Públii fébribus et dysentéria vexátum iacére, ad quem Paulus intrávit et, cum orásset et imposuísset ei manus, sanávit eum. Quo facto et céteri qui in ínsula habébant infirmitátes, accedébant et curabántur; qui étiam multis honóribus nos honoravérunt et navigántibus imposuérunt quæ necessária erant.

Post menses autem tres navigávimus in navi Alexandrína quæ in ínsula hiemáverat, cui erat insígne Castórum. Et cum veníssemus Syracúsam, mánsimus ibi tríduo; inde solvéntes devénimus Rhégium. Et post unum diem, superveniénte austro, secúnda die vénimus Putéolos, ubi invéntis frátribus rogáti sumus manére apud eos dies septem; et sic vénimus Romam.

r. Data est mihi omnis potéstas in cælo et in terra, allelúia, allelúia; * Eúntes docéte omnes gentes, allelúia, allelúia. v. Baptizántes eos in nómine Patris, et Fílii, et Spíritus Sancti. * Eúntes. v. Glória Patri. * Eúntes.

In secundo nocturno, anno II )

Ex Expositióne sancti Thomæ de Aquíno presbýteri in Ioánnem (Cap. 4, lect. 2: ed. Marietti, 110.112)

Si scires donum Dei, et quis est qui dicit tibi: «Da mihi bíbere», tu fórsitan petísses ab eo, et dedísset tibi aquam vivam. Est duplex aqua: scílicet viva et non viva. Non viva quidem est quæ non continuátur suo princípio unde scatúrit; sed collécta de plúvia, seu aliúnde, in lacúnas et cistérnas a suo princípio separáta servátur. Viva autem aqua est quæ suo princípio continuátur et éffluit. Secúndum hoc ergo grátia Spíritus Sancti recte dícitur aqua viva, quia ita ipsa grátia Spíritus Sancti datur hómini quod tamen ipse fons grátiæ datur, scílicet Spíritus Sanctus. Immo per ipsum datur grátia: Cáritas Dei diffúsa est in córdibus nostris per Spíritum Sanctum qui datus est nobis.

Nam ipse Spíritus Sanctus est fons indefíciens, a quo ómnia dona gratiárum éffluunt: Hæc ómnia operátur unus atque idem Spíritus. Et inde est quod si áliquis donum Spíritus Sancti hábeat, et non spíritum, aqua non continuátur suo princípio, et ídeo mórtua et non viva: Fides sine opéribus mórtua est.

Qui bíberit ex aqua, quam ego dabo ei, non sítiet in ætérnum. Quómodo ergo non sítiet in ætérnum qui bíberit ex hac aqua, scílicet divína sapiéntia, cum ipsa sapiéntia dicat: Qui bibunt me, adhuc sítient? Sed dicéndum quod utrúmque verum est: quia qui bibit ex aqua quam Christus dat et sitit adhuc et non sitit; sed qui bibit ex aqua corporáli sítiet íterum. Aqua materiális et carnális non est perpétua, nec causam perpétuam habet, sed deficiéntem; aqua vero spiritális causam perpétuam habet, scilicet Spíritum Sanctum, qui est fons vitæ, numquam defíciens. Alia rátio est, quia differéntia est inter rem spiritálem et temporálem. Licet enim útraque géneret sitim, tamen áliter et áliter: quia res temporális hábita, causat quidem sitim non sui ipsíus, sed altérius rei; spiritális vero tollit sitim altérius rei et causat sui ipsíus sitim.

r. Dum vénerit Paráclitus, Spíritus veritátis, * Ille árguet mundum de peccáto et de iustítia et de iudício, allelúia, allelúia. v. Si enim non abíero, Paráclitus non véniet ad vos; si autem abíero, mittam vobis eum. * Ille. v. Glória Patri. * Ille.

Orémus.

Largíre nobis, quǽsumus, Dómine, sapiéntiam crucis et fortitúdinem quibus beátam Ritam ditáre dignátus es, † ut, in tribulatióne cum Christo patiéntes, *pascháli eius mystério intímius participáre valeámus. Per Dóminum.

%%
(c3) BE(hij)ne(i)di(j)cá(ih)mus(gf) Dó(ghGF)mi(ef)no.(f) r/.(::) De(hijIH)o(gf) grá(ghGF)ti(ef)as.(f) (::)

v. Benedicámus Dómino. r. Deo grátias.