v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Ales diéi núntius lucem propínquam præcinit; nos excitátor méntium iam Christus ad vitam vocat.
«Auférte —clamat— léctulos ægros, sopóros, désides; castíque, recti ac sóbrii vigiláte; iam sum próximus».
Ut, cum corúscis flátibus auróra cælum spárserit, omnes labóre exércitos confírmet ad spem lúminis,
Iesum ciámus vócibus flentes, precántes, sóbrii; inténta supplicátio dormíre cor mundum vetat.
Tu, Christe, somnum dísice, tu rumpe noctis víncula, tu solve peccátum vetus novúmque lumen íngere.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
Vel:
Hymnus
Amóris sensus érige ad te, largítor véniæ, ut fias clemens córdibus purgátis inde sórdibus.
Extérni huc advénimus et éxsules ingémimus; tu portus es et pátria, ad vitæ duc nos átria.
Felix quæ sitit cáritas te fontem vitæ, o Véritas; beáti valde óculi te speculántis pópuli.
Grandis est tibi glória tuæ laudis memória, quam sine fine célebrant qui cor ab imis élevant.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Ant. 1. Bráchium eórum non salvábit eos, sed déxtera tua et illuminátio vultus tui.
Ant. 1.
Psalmus 43 (44)
Populi calamitates
In his omnibus superamus propter eum, qui dilexit nos (Rom 8, 37).
I
Deus, áuribus nostris audívimus; † patres nostri annuntiavérunt nobis * opus, quod operátus es in diébus eórum, in diébus antíquis.
Tu manu tua gentes depulísti et plantásti illos, * afflixísti pópulos et dilatásti eos.
Nec enim in gládio suo possedérunt terram, * et bráchium eórum non salvávit eos;
sed déxtera tua et bráchium tuum et illuminátio vultus tui, * quóniam complacuísti in eis.
Tu es rex meus et Deus meus, * qui mandas salútes Iacob.
In te inimícos nostros proiécimus * et in nómine tuo conculcávimus insurgéntes in nos.
Non enim in arcu meo sperábo, * et gládius meus non salvábit me.
Tu autem salvásti nos de affligéntibus nos * et odiéntes nos confudísti.
In Deo gloriábimur tota die * et in nómine tuo confitébimur in sæculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Bráchium eórum non salvábit eos, sed déxtera tua et illuminátio vultus tui.
Ant.
Ant. 2. Non avértet Dóminus fáciem suam a vobis, si revérsi fuéritis ad eum.
Ant. 2.
II
Nunc autem reppulísti et confudísti nos * et non egrediéris, Deus, cum virtútibus nostris.
Convertísti nos retrórsum coram inimícis nostris, * et, qui odérunt nos, diripuérunt sibi.
Dedísti nos tamquam oves ad vescéndum * et in géntibus dispersísti nos.
Vendidísti pópulum tuum sine lucro, * nec dítior factus es in commutatióne eórum.
Posuísti nos oppróbrium vicínis nostris, * subsannatiónem et derísum his, qui sunt in circúitu nostro.
Posuísti nos similitúdinem in géntibus, * commotiónem cápitis in pópulis.
Tota die verecúndia mea contra me est, * et confúsio faciéi meæ coopéruit me,
a voce exprobrántis et obloquéntis, * a fácie inimíci et ultóris.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Non avértet Dóminus fáciem suam a vobis, si revérsi fuéritis ad eum.
Ant.
Ant. 3. Exsúrge, Dómine, et iúdica causam tuam.
Ant. 3.
III
Hæc ómnia venérunt super nos,† nec oblíti sumus te; * et iníque non égimus in testaméntum tuum.
Et non recéssit retro cor nostrum, * nec declinavérunt gressus nostri a via tua;
sed humiliásti nos in loco vúlpium * et operuísti nos umbra mortis.
Si oblíti fuérimus nomen Dei nostri * et si expandérimus manus nostras ad deum aliénum,
nonne Deus requíret ista? * Ipse enim novit abscóndita cordis.
Quóniam propter te mortificámur tota die, * æstimáti sumus sicut oves occisiónis.
Evígila, quare obdórmis, Dómine? * Exsúrge et ne repéllas in finem.
Quare fáciem tuam avértis, * oblivísceris inópiæ nostræ et tribulatiónis nostræ?
Quóniam humiliáta est in púlvere ánima nostra, * conglutinátus est in terra venter noster.
Exsúrge, Dómine, ádiuva nos * et rédime nos propter misericórdiam tuam.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exsúrge, Dómine, et iúdica causam tuam.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De Epístula secúnda beáti Pauli apóstoli ad Corínthios
Numquid peccátum feci meípsum humílians, ut vos exaltémini, quóniam gratis evangélium Dei evangelizávi vobis? Alias ecclésias exspoliávi accípiens stipéndium ad ministérium vestrum, et, cum essem apud vos et egérem, nulli onerósus fui; nam, quod mihi déerat, supplevérunt fratres qui venérunt a Macedónia; et in ómnibus sine ónere me vobis servávi et servábo. Est véritas Christi in me, quóniam hæc glória non infringétur in me in regiónibus Acháiæ. Quare? Quia non díligo vos? Deus scit ! Quod autem fácio et fáciam, ut ámputem occasiónem eórum qui volunt occasiónem, ut in quo gloriántur, inveniántur sicut et nos. Nam eiúsmodi pseudoapóstoli, operárii súbdoli, transfigurántes se in apóstolos Christi. Et non mirum, ipse enim Sátanas transfigúrat se in ángelum lucis; non est ergo magnum, si et minístri eius transfiguréntur velut minístri iustítiæ, quorum finis erit secúndum ópera ipsórum.
Iterum dico, ne quis me putet insipiéntem esse; alióquin velut insipiéntem accípite me, ut et ego módicum quid glórier. Quod loquor, non loquor secúndum Dóminum, sed quasi in insipiéntia in hac substántia gloriatiónis. Quóniam multi gloriántur secúndum carnem, et ego gloriábor. Libénter enim suffértis insipiéntes, cum sitis ipsi sapiéntes; sustinétis enim, si quis vos in servitútem rédigit, si quis dévorat, si quis áccipit, si quis extóllitur, si quis in fáciem vos cædit.
Secúndum ignobilitátem dico, quasi nos infírmi fuérimus; in quo quis audet, in insipiéntia dico, áudeo et ego. Hebri sunt? Et ego. Israelítæ sunt? Et ego. Semen Abrahæ sunt? Et ego. Minístri Christi sunt? Minus sápiens dico, plus ego: in labóribus plúrimis, in carcéribus abundántius, in plagis supra modum, in mórtibus frequénter.
A Iudæis quínquies quadragénas una minus accépi, ter virgis cæsus sum, semel lapidátus sum, ter naufrágium feci, nocte et die in profúndo maris fui; in itinéribus sæpe, perículis flúminum, perículis latrónum, perículis ex génere, perículis ex géntibus, perículis in civitáte, perículis in solitúdine, perículis in mari, perículis in falsis frátribus, in labóre et ærúmna, in vigíliis sæpe, in fame et siti, in ieiúniis frequénter, in frígore et nuditáte; præter illa, quæ extrínsecus sunt, instántia mea cotidiána, sollicitúdo ómnium ecclesiárum. Quis infirmátur et non infírmor? Quis scandalizátur et ego non uror?
r. Dómine Deus, propítius esto pópulo tuo, * Et convérte tribulatiónem nostram in gáudium. v. Adiuva nos, Deus salutáris noster; propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos. * Et convérte. v. Glória Patri. * Et convérte.
In secundo nocturno, anno II
Ex Confessiónum libris sancti Augustíni epíscopi (Lib. 10, 25-26: CCL 27, 174-175)
Ubi manes in memória mea, Dómine, ubi illic manes? Quale cubíle fabricásti tibi? Quale sanctuárium ædificásti tibi? Tu dedísti hanc dignatiónem memóriæ meæ, ut máneas in ea, sed in qua eius parte máneas, hoc consídero. Transcéndi enim partes eius quas habent et béstiæ, cum te recordárer, quia non ibi te inveniébam inter imágines rerum corporálium, et veni ad partes eius ubi commendávi affectiónes ánimi mei, nec illic invéni te.
Et intrávi ad ipsíus ánimi mei sedem, quæ illi est in memória mea, quóniam sui quoque méminit ánimus, nec ibi tu eras, quia sicut non es imágo corporális nec afféctio vivéntis, qualis est, cum lætámur, contristámur, cúpimus, metúimus, memínimus, oblivíscimur et quidquid huius modi est, ita nec ipse ánimus es, quia Dóminus Deus ánimi tu es, et commutántur hæc ómnia, tu autem incommutábilis manes super ómnia et dignátus es habitáre in memória mea, ex quo te dídici. Et quid quæro, quo loco eius hábites, quasi vero loca ibi sint? Hábitas certe in ea, quóniam tui mémini, ex quo te dídici, et in ea te invénio, cum recórdor te.
Ubi ergo te invéni ut díscerem te? Neque enim iam eras in memória mea priúsquam te díscerem. Ubi ergo invéni te, ut díscerem te, nisi in te supra me? Et nusquam locus, et recédimus et accédimus et nusquam locus. Véritas, úbique, prsides ómnibus consuléntibus te simúlque respóndes ómnibus étiam divérsa consuléntibus. Líquide tu respóndes, sed non líquide omnes áudiunt. Omnes unde volunt cónsulunt, sed non semper quod volunt áudiunt. Optimus miníster tuus est, qui non magis intuétur hoc a te audíre quod ipse volúerit, sed pótius hoc velle quod a te audíerit.
r. Rogámus te, Dómine Deus, quia peccávimus tibi; véniam pétimus quam non merémur. Si exspéctas non corrípimur, et si víndicas non durámus. * Manum tuam pórrige lapsis, qui latróni confiténti paradísi iánuas aperuísti. v. Vita nostra in dolóre suspírat, et in ópere non eméndat. * . v. Glória Patri. * Manum tuam.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
