Léctio libri secúndi Machabæórum (6,18-31)

   In diébus illis: Eleazárus unus de primóribus scribárum, vir iam ætáte provéctus et aspéctu faciéi decórus, apérto ore compellebátur carnem porcínam manducáre. At ille magis cum illústri fama mortem quam cum exsecratióne vitam compléctens, voluntárie præíbat ad supplícium, éxspuens autem, quemádmodum opórtet accédere eos, qui sústinent non admíttere illa, quæ non est fas gustáre, propter nímium vivéndi amórem. Hi autem, qui iníquo sacrifício præpósiti erant, propter antíquam cum viro amicítiam tolléntes eum secréto rogábant, ut afférret carnes, quibus uti ei licéret quæque ab ipso parátæ essent, et fíngeret se eas manducáre, quas rex imperáverat de sacrifícii cárnibus,ut hoc facto a morte liberarétur et propter véterem cum illis amicítiam consequerétur humanitátem.At ille, consílio decóro ínito ac digno ætáte et senectútis eminéntia et acquísita nobilíque canítie atque óptima a púero vitæ disciplína, magis autem sancta et a Deo cóndita legislatióne, consequénter senténtiam osténdit: cito, dicens, dimítterent ad ínferos.“Non enim ætáti nostræ dignum est fíngere, ut multi adulescéntium arbitrántes Eleazárum nonagínta annórum transísse ad morem alienigenárum et ipsi propter meam simulatiónem et propter módicum et pusíllum vitæ tempus decipiántur propter me, et exsecratiónem atque máculam meæ senectúti conquíram.Nam etsi in præsénti témpore evásero eam, quæ ex homínibus est, pœnam, manus tamen Omnipoténtis nec vivus nec defúnctus effúgiam.Quam ob rem viríliter nunc vita excedéndo, senectúte quidem dignus apparébo; adulescéntibus autem exémplum forte relíquero, ut prompto ánimo ac fórtiter pro sacris ac sanctis légibus honésta morte perfungántur.” Et cum hæc dixísset, conféstim ad supplícium venit; ipsis autem, qui eum ducébant, illam, quam paulo ante habúerant erga eum benevoléntiam, in iram converténtibus, proptérea quod sermónes dicti, sicut ipsi arbitrabántur, essent améntia.Cumque cœpísset plagis mori, ingemíscens dixit: “Dómino, qui habet sanctam sciéntiam, maniféstum est quia cum a morte possem liberári, duros secúndum corpus sustíneo dolóres flagellátus, secúndum ánimam vero propter ipsíus timórem libénter hæc pátior.”Et iste quidem hoc modo vita decéssit, non solum iuvénibus, sed et plúrimis ex gente mortem suam ad exémplum fortitúdinis et memóriam virtútis relínquens.