v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Consors patérni lúminis, lux ipse lucis et dies, noctem canéndo rúmpimus: assíste postulántibus.
Aufer tenébras méntium, fuga catérvas dæmonum, expélle somnoléntiam ne pigritántes óbruat.
Sic, Christe, nobis ómnibus indúlgeas credéntibus, ut prosit exorántibus quod præcinéntes psállimus.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
Vel:
Hymnus
O sacrosáncta Trínitas, quæ cuncta condens órdinas, diem labóri députans noctem quiéti dédicas,
Te mane, simul véspere, te nocte ac die cánimus; in tua nos tu glória per cuncta serva témpora.
Nos ádsumus te cérnui en adorántes fámuli; vota precésque súpplicum hymnis adiúnge cælitum.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sæculum. Amen.
Ant. 1. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant. 1.
Psalmus 9 B (10)
Gratiarum actio
Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. (Lc 6, 20)
I
Ut quid, Dómine, stas a longe, * abscóndis te in opportunitátibus, in tribulatióne?
Dum supérbit, ímpius inséquitur páuperem; * comprehendántur in consíliis, quæ cógitant.
Quóniam gloriátur peccátor in desidériis ánimæ suæ, * et avárus sibi benedícit.
Spernit Dóminum peccátor in arrogántia sua: * Non requíret, non est Deus."
Hæ sunt omnes cogitatiónes eius; * prosperántur viæ illíus in omni témpore.
Excélsa nimis iudícia tua a fácie eius; * omnes inimícos suos aspernátur.
Dixit enim in corde suo: « Non movébor, * in generatiónem et generatiónem ero sine malo ».
Cuius maledictióne os plenum est et frauduléntia et dolo, * sub lingua eius labor et nequítia.
Sedet in insídiis ad vicos, * in occúltis intérficit innocéntem.
Oculi eius in páuperem respíciunt. * Insidiátur in abscóndito quasi leo in spelúnca sua.
Insidiátur, ut rápiat páuperem; * rapit páuperem, dum áttrahit in láqueum suum.
Irruit et inclínat se, et míseri cadunt * in fortitúdine brachiórum eius.
Dixit enim in corde suo: « Oblítus est Deus; * avértit fáciem suam, non vidébit in finem ».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant.
Ant. 2. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant. 2.
II
Exsúrge, Dómine Deus; exálta manum tuam, * ne obliviscáris páuperum.
Propter quid spernit ímpius Deum? * Dixit enim in corde suo: "Non requíres".
Vidísti: † tu labórem et dolórem consíderas, * ut tradas eos in manus tuas.
Tibi derelíctus est pauper, * órphano tu factus es adiútor.
Cóntere bráchium peccatóris et malígni; * quæres peccátum illíus et non invénies.
Dóminus rex in ætérnum et in sǽculum sǽculi: * periérunt gentes de terra illíus.
Desidérium páuperum exaudísti, Dómine; * confirmábis cor eórum, inténdes aurem tuam
iudicáre pupíllo et húmili, * ut non appónat ultra indúcere timórem homo de terra.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant.
Ant. 3. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant. 3.
Psalmus 11 (12)
Invocatio contra superbos
Propter nos pauperes Pater Filium dignatus est mittere. (S. Augustinus)
Salvum me fac, Dómine, quóniam defécit sanctus, * quóniam deminúti sunt fidéles a fíliis hóminum.
Vana locúti sunt unusquísque ad próximum suum; * in lábiis dolósis, in dúplici corde locúti sunt.
Dispérdat Dóminus univérsa lábia dolósa * et linguam magníloquam.
Qui dixérunt: "Lingua nostra magnificábimur, † lábia nostra a nobis sunt; * quis noster dóminus est?"
"Propter misériam ínopum et gémitum páuperum, † nunc exsúrgam, dicit Dóminus; * ponam in salutári illum, quem despíciunt."
Elóquia Dómini elóquia casta, * argéntum igne examinátum, separátum a terra, purgátum séptuplum.
Tu, Dómine, servábis nos et custódies nos * a generatióne hac in ætérnum.
In circúitu ímpii ámbulant, * a cum exaltántur sordes inter fílios hóminum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant.
In primo nocturno, anno I)
De libro Ezechiélis prophétæ 18, 1-3. 20-25. 30-32
Factus est sermo Dómini ad me dicens: "Quid est vobis quod vulgo dícitis provérbium istud in terra Israel dicéntes: "Patres comedérunt uvam acérbam, et dentes filiórum obstupéscunt?" Vivo ego, dicit Dóminus Deus, non dicétis ultra hoc provérbium in Israel. Anima, quæ peccáverit, ipsa moriétur; fílius non portábit iniquitátem patris, et pater non portábit iniquitátem fílii. Iustítia iusti super eum erit, et impíetas ímpii erit super eum. Si autem ímpius égerit pæniténtiam ab ómnibus peccátis suis, quæ operátus est, et custodíerit univérsa præcépta mea et fécerit iudícium et iustítiam, vita vivet, non moriétur. Omnes iniquitátes eius, quas operátus est, non memorabúntur ei; in iustítia sua quam operátus est vivet. Numquid voluntátis meæ est mors ímpii, dicit Dóminus Deus, et non ut convertátur a viis suis et vivat?"
"Si autem avérterit se iustus a iustítia sua et fécerit iniquitátem secúndum omnes abominatiónes quas operári solet ímpius, numquid vivet? Omnes iustítiæ eius, quas fécerat, non recordabúntur; in prævaricatióne qua prævaricátus est, et in peccáto suo quod peccávit, in ipsis moriétur. Et dixístis:"Non est æqua via Dómini." Audíte ergo, domus Israel: Numquid via mea non est æqua, et non magis viæ vestræ pravæ sunt?"
"Idcírco unumquémque iuxta vias suas iudicábo, domus Israel, ait Dóminus Deus. Convertímini et ágite pæniténtiam ab ómnibus iniquitátibus vestris, et non erit vobis in scándalum iniquitátis. Proícite a vobis omnes prævaricatiónes vestras in quibus prævaricáti estis, et fácite vobis cor novum et spíritum novum. Et quare moriémini, domus Israel? Quia nolo mortem moriéntis, dicit Dóminus Deus. Revertímini et vívite."
r. A fácie furóris tui, Deus, conturbáta est omnis terra; sed tu, Dómine, miserére, * Et ne fácias consummatiónem. v. Convérte nos, Deus salutáris noster, et avérte iram tuam a nobis. * Et. v. Glória Patri. * Et.
In secundo nocturno, anno I)
Ex Homilíis sancti Gregórii Magni papae in Ezechiélem (Lib. 2, hom. 2, 10-12: SC 360, 112-114)
Ante actíva vita ágitur, ut ad contemplatívam póstmodum veniátur. Sed sciéndum est quia sicut bonus ordo vivéndi est ut ab actíva in contemplatívam tendátur, ita plerúmque utíliter a contemplatíva ánimus ad actívam refléctitur, ut per hoc quod contemplatíva mentem accénderit, perféctius actíva teneátur. Debet ergo nos actíva ad contemplatívam transmíttere, et aliquándo tamen ex eo quod intrórsus mente conspéximus contemplatíva mélius ad actívam revocáre.
Est autem in contemplatíva vita magna mentis conténtio, cum sese ad cæléstia érigit, cum in rebus spiritálibus ánimum tendit, cum tránsgredi nítitur omne quod corporáliter vidétur, cum sese angústat ut dilátet. Et aliquándo quidem vincit et reluctántes ténebras suæ cæcitátis exsúperat, ut de incircumscrípto lúmine quiddam furtim et tenúiter attíngat, sed tamen ad semetípsam prótinus reverberáta revértitur, atque ab ea luce, ad quam respirándo transit, ad suæ cæcitátis ténebras suspirándo redit.
Quod bene sacra história desígnat, quæ beátum Iacob cum ángelo luctántem narrat. Cum enim ad paréntes próprios redíret, in via ángelum invénit, cum quo in luctámine magnum certámen hábuit. Is enim qui certat in luctámine, aliquándo superiórem se, aliquándo vero eum cum quo conténderit inferiórem ínvenit. Desígnet ergo ángelus Deum, et Iacob qui cum ángelo conténdit uniuscuiúsque perfécti viri et in contemplatióne pósiti ánimam éxprimat. Quia vidélicet ánima cum contemplári Deum nítitur, velut in quodam certámine pósita, modo quasi exsúperat, quia intellegéndo et sentiéndo de incircumscrípto lúmine áliquid degústat, modo vero succúmbit, quia et degustándo íterum déficit. Quasi ergo víncitur ángelus, quando intelléctu íntimo apprehénditur Deus.
r. Cum ambulárent animália, ambulábant et rotæ iuxta ea; * Quocúmque ibat spíritus, illuc páriter et rotæ elevabántur sequéntes ea. v. Cum elevaréntur animália de terra, elevabántur et rotæ iuxta ea. * Quocúmque. v. Glória Patri. * Quocúmque.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
