v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Dóminus advocávit cælum et terram, ut discérnat pópulum suum.
Ant. 1.
Psalmus 49 (50)
Vera in Dominum pietas
Non veni solvere legem, sed adimplere (Cf. Mt 5, 17).
I
Deus deórum Dóminus locútus est * et vocávit terram a solis ortu usque ad occásum.
Ex Sion speciósa decóre Deus illúxit, * Deus noster véniet et non silébit:
ignis consúmens est in conspéctu eius * et in circúitu eius tempéstas válida.
Advocábit cælum desúrsum * et terram discérnere pópulum suum:
«Congregáte mihi sanctos meos, * qui disposuérunt testaméntum meum in sacrifício».
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius, * quóniam Deus iudex est.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Dóminus advocávit cælum et terram, ut discérnat pópulum suum.
Ant.
Ant. 2. Invoca me in die tribulatiónis, et éruam te.
Ant. 2.
II
«Audi, pópulus meus, et loquar; † Israel, et testificábor advérsum te: * Deus, Deus tuus ego sum.
Non in sacrifíciis tuis árguam te; * holocáusta enim tua in conspéctu meo sunt semper.
Non accípiam de domo tua vítulos, * neque de grégibus tuis hircos.
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, * iumentórum mille in móntibus.
Cognóvi ómnia volatília cæli, * et, quod movétur in agro, meum est.
Si esuríero non dicam tibi; * meus est enim orbis terræ et plenitúdo eius.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Invoca me in die tribulatiónis, et éruam te.
Ant.
Ant. 3. Sacrifícium laudis honorificábit me.
Ant. 3.
III
Peccatóri autem dixit Deus: † «Quare tu enárras præcépta mea * et assúmis testaméntum meum in os tuum?
Tu vero odísti disciplínam * et proiecísti sermónes meos retrórsum.
Si vidébas furem, currébas cum eo; * et cum adúlteris erat pórtio tua.
Os tuum dimittébas ad malítiam, * et língua tua concinnábat dolos.
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris * et advérsus fílium matris tuæ proferébas oppróbrium.
Hæc fecísti, et tácui. † Existimásti quod eram tui símilis. * Arguam te et státuam illa contra fáciem tuam.
Intellégite hæc, qui obliviscímini Deum, * nequándo rápiam, et non sit qui erípiat.
Qui immolábit sacrifícium laudis, honorificábit me, † et, qui immaculátus est in via, * osténdam illi salutáre Dei».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Sacrifícium laudis honorificábit me.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Pascébat Móyses oves Iethro sóceri sui sacerdótis Mádian; cumque minásset gregem ultra desértum, venit ad montem Dei Horeb. Apparuítque ei ángelus Dómini in flamma ignis de médio rubi; et vidébat quod rubus ardéret et non comburerétur. Dixit ergo Móyses: " Vadam et vidébo visiónem hanc magnam, quare non comburátur rubus. " Cernens autem Dóminus quod pérgeret ad vidéndum, vocávit eum Deus de médio rubi et ait: " Móyses, Móyses. " Qui respóndit: " Adsum. " At ille: " Ne apprópies, inquit, huc; solve calceaméntum de pédibus tuis; locus enim, in quo stas, terra sancta est. " Et ait: " Ego sum Deus patris tui, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob. " Abscóndit Móyses fáciem suam; non enim audébat aspícere contra Deum.
Cui ait Dóminus: " Vidi afflictiónem pópuli mei in Ægýpto et clamórem eius audívi propter durítiam exactórum eórum. Et sciens dolórem eius descéndi ut líberem eum de mánibus Ægyptiórum et edúcam de terra illa in terram bonam et spatiósam, in terram quæ fluit lacte et melle ad loca Chananæi et Hetthi et Amorræi et Pherezi et Hevæi et Iebusi. Clamor ergo filiórum Israel venit ad me, vidíque afflictiónem eórum, qua ab Ægýptiis opprimúntur; sed veni, mittam te ad pharaónem ut edúcas pópulum meum, fílios Israel, de Ægýpto. "
Dixítque Móyses ad Deum: " Quis sum ego ut vadam ad pharaónem et edúcam fílios Israel de Ægýpto? " Qui dixit ei: " Ego ero tecum; et hoc habébis signum quod míserim te: cum edúxeris pópulum de Ægýpto, serviétis Deo super montem istum. " Ait Móyses ad Deum: " Ecce ego vadam ad fílios Israel et dicam eis: "Deus patrum vestrórum misit me ad vos". Si díxerint mihi: "Quod est nomen eius?" , quid dicam eis? " Dixit Deus ad Móysen: " Ego sum qui sum. " Ait: " Sic dices fíliis Israel: Qui sum misit me ad vos. " Dixítque íterum Deus ad Móysen: " Hæc dices fíliis Israel: Dóminus, Deus patrum vestrórum, Deus Abraham, Deus Isaac et Deus Iacob, misit me ad vos; hoc nomen mihi est in ætérnum, et hoc memoriále meum in generatiónem et generatiónem. "
r. Atténdite, pópule meus, legem meam, * Inclináte aurem vestram in verba oris mei. v. Apériam in parábolis os meum; loquar propositiónes ab inítio sæculi. * Inclináte. v. Glória Patri. * Inclináte.
In secundo nocturno, anno II
Ex sermónibus sancti Theodori Studitæ (Sermo catecheticus 59 : PG 99, 587)
Fratres Patrésque, præstans ieiúnium est, insígnibus suis præditum: ea sunt pax, mansuetúdo, serénitas, humílitas, obœdiéntia, mútuum stúdium, et quæ alia génera sunt virtútis; at ieiunántibus diábolus contrária sátagit obtrúdere, ac præfidéntes, iracúndos, stomachósos, túrgidos præstáre, quo emoluménto damnum áfferat maius. Nobis quidem faciéndum non est ut Impúri consília nescíre videámur, placidéque, léniter, mansuéte ac compósite obeúndum, benévole ínvicem feréndis, qui id Deo accéptum non ignorémus; étenim, nec si collum ut manúbrium repándes, et saccum instérnas, cinerémque, sine his ei perpláceas.
Sane cum ieiúnio reprímitur arescítque corpus, tum ánimus dilatátur, ac reflóret: nam quantum is qui foris est noster homo corrúmpitur, ait ille, tantum is qui intus est renovátur de die in diem; rursúmque: Id quod in præsénti est momentáneum, et leve tribulatiónis nostræ, supra modum in sublimitáte ætérnæ glóriæ pondus operátur in nobis. Itaque præmium spectántes æquánimi virtútis labóres patiámur: Deo et Patri grátias agéntes, qui dignos nos fecit in partem sortis sanctórum in lúmine, qui erípuit nos de potestáte tenebrárum, et tránstulit in regnum fílii dilectiónis suæ.
Scílicet non eius sine mácula corpus atque sánguinem in dies percípimus; quo quid suávius? Quid delicátius? Síquidem vescéntibus cum pura consciéntia perénnis vita quæritur. Non cotídie cum Davíde, aliísque sanctis Pátribus consuéscimus, tractándis monuméntis? Quæ hac ánimo maior consolátio?
r. Paradísi portas apéruit nobis ieiúnii tempus. Suscipiámus illud orántes et deprecántes, * Ut in die resurrectiónis cum Dómino gloriémur. v. Ecce nunc tempus acceptábile, ecce nunc dies salútis; némini dantes ullam offensiónem. * Ut in die. v. Glória Patri. * Ut in die.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Omnípotens sempitérne Deus, infirmitátem nostram propítius réspice, † atque ad protegéndum nos * déxteram tuæ maiestátis exténde. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
