v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Christe, pastórum caput atque princeps, géstiens huius celebráre festum, débitas sacro pia turba psallit cármine laudes.
pro papa:
Quas oves déderas, ovíle orbis ut totus fíeret sacrátum, hic tuo nutu pósitus suprémo cúlmine rexit.
pro episcopo:
Strénuum bello púgilem supérni chrísmatis pleno tuus unxit intus Spíritus dono, posuítque sanctam páscere gentem.
pro presbytero:
Hunc tibi eléctum fáciens minístrum ac sacerdótem sócians, dedísti dux ut astaret pópulo fidélis ac bonus altor.
Hic gregis ductor fuit atque forma, lux erat cæco, mísero levámen, próvidus cunctis pater omnibúsque ómnia factus.
Christe, qui sanctis méritam corónam reddis in cælis, dócili magístrum fac sequi vita, similíque tandem fine potíri.
Æqua laus summum célebret Paréntem teque, Salvátor, pie rex, per ævum; Spíritus Sancti résonet per omnem glória mundum.
Ant. 1. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant. 1.
Psalmus 38 (39)
Psalm 38
Ægrotantis deprecatio
The cripple's supplication
Vanitati creatura subiecta est... propter eum qui subiecit eam in spe (Rom 8, 20).
Creation has been subjected to vanity ... because of him who subjected it in hope.
I
I
Dixi: «Custódiam vias meas, * ut non delínquam in lingua mea;
I said, I will watch over my ways, so that I sin not with my tongue.
ponam ori meo custódiam, * donec consístit peccátor advérsum me».
I put a guard to my mouth, whilst the sinner rose before me.
Tacens obmútui et sílui absque ullo bono, * et dolor meus renovátus est.
I have been silent, and I have humbled myself, and I have refrained from saying even good things; and my pain was renewed.
Concáluit cor meum intra me, * et in meditatióne mea exársit ignis.
My heart was warmed within me, and whilst I was meditating, a fire was ignited.
Locútus sum in lingua mea: * «Notum fac mihi, Dómine, finem meum;
The word came on my tongue, "Let me know my end, O Lord,
et númerum diérum meórum quis est, * ut sciam quam brevis sit vita mea».
and what is the number of my days, so that I may know how little I have left.
Ecce paucórum palmórum fecísti dies meos, * et spátium vitæ meæ tamquam níhilum ante te.
Behold, Thou hast subjected my days to a limited measure, and my being is like nothingness before Thou.
Etenim univérsa vánitas omnis homo constitútus est. * Etenim ut imágo pertránsit homo.
Yes, every living man is naught but vanity.Yes, man passes by like a phantom,
Étenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
and it is in vain that he torments himself. He is hoarding treasures, and he doth not know for whom he hath heaped them up.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant.
Ant. 2. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant. 2.
Etenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
and it is in vain that he torments himself. He is hoarding treasures, and he doth not know for whom he hath heaped them up.
II
II
Et nunc quæ est exspectátio mea, Dómine? * Spes mea apud te est.
And now what is my expectation? Isn't that the Lord? My hope is in Thou.
Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me, * oppróbrium insipiénti ne ponas me.
Deliver me from all my iniquities. Thou hast repaid me the reproach of the fool.
Obmútui et non apériam os meum, * quóniam tu fecísti.
I was silent, and I did not open my mouth, forasmuch as Thou didst it
Amove a me plagas tuas: * ab ictu manus tuæ ego deféci.
Turn away from me Thy blows, under the power of Thy hand, I fainted, when Thou tookest me back
In increpatiónibus, propter iniquitátem, corripuisti hominem, † et tabéscere fecísti sicut tínea desiderabília eius. * Etenim vánitas omnis homo.
Thou hast punished man forasmuch as of his iniquity. And Thou hast dried up his soul like a spider. Yes, it is in vain that every man is anxious.
Exáudi oratiónem meam, Dómine, * et clamórem meum áuribus pércipe.
Hearken, O Lord, my prayer and my supplication;
Ad lácrimas meas ne obsurdéscas, † quóniam ádvena ego sum apud te, * peregrínus sicut omnes patres mei.
Be attentive to my tears. Do not be silent, for I am a stranger and a traveler with Thou, like all my fathers.
Avértere a me, ut refrígerer, * priúsquam ábeam et non sim ámplius.
Give me some rest, that I may be refreshed before I go away and disappear."
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant.
Ant. 3. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant. 3.
Psalmus 51
Psalm 51
Contra calumniatorem
Against slanderers
Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor 1,31).
Let him who glories glory in the Lord
Quid gloriáris in malítia, * qui potens es iniquitáte?
Wherefore do thou glory in evil, thou who are valiant in committing iniquity?
Tota die insídias cogitásti; * lingua tua sicut novácula acúta, qui facis dolum.
All day long thy tongue has meditated on injustice; Like a sharp razor, thou practice deception.
Dilexísti malítiam super benignitátem, † mendácium magis quam loqui æquitátem. * Dilexísti ómnia verba perditiónis, lingua dolósa.
Thou hast loved malice more than goodness, iniquity more than words of righteousness. Thou hast loved all the words of ruin, O deceitful tongue.
Proptérea Deus déstruet te in finem; † evéllet te et emigrábit te de tabernáculo * et radícem tuam de terra vivéntium.
Wherefore God will destroy thou forevermore; He shall pluck thou out of thy tent and take thou out of thy tent, and He shall take away thy root from the land of the living.
Vidébunt iústi et timébunt * et super eum ridébunt:
The righteous will behold it, and will fear; and they will laugh at him, saying:
“Ecce homo, qui non pósuit Deum refúgium suum, † sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum * et præváluit in insídiis suis.”
Here is the man who did not take God for his protector, but who trusted in the multitude of his riches, and who took advantage of his vanity.
Ego autem sicut virens olíva in domo Dei. † Sperávi in misericórdia Dei * in ætérnum et in sǽculum sǽculi.
But I am like a fertile olive tree in the house of God. * I hope in God's mercy forevermore and ever.
Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti; † et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est; * in conspéctu sanctórum tuórum
I will praise Thee endlessly, forasmuch as Thou hast done this; and I will wait for Thy Name, forasmuch as it is good, in the presence of Thy saints.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant.
In primo nocturno, anno I
De libro secúndo Chronicórum
Congregáti sunt fílii Moab et fílii Ammon et cum eis de Meunítis ad Iósaphat, ut pugnárent contra eum. Iósaphat autem timóre pertérritus totum se cóntulit ad rogándum Dóminum et prædicávit ieiúnium univérso Iudæ. Congregatúsque est Iuda ad precándum Dóminum; sed et de ómnibus úrbibus suis venérunt ad obsecrándum eum.
Cum stetísset Iósaphat in médio cœtu Iudæ et Ierúsalem in domo Dómini ante átrium novum, ait: "Dómine, Deus patrum nostrórum, tu es Deus in cælo et domináris cunctis regnis géntium; in manu tua est fortitúdo et poténtia, nec quisquam tibi potest resístere. Nonne tu, Deus noster, expulísti habitatóres terræ huius coram pópulo tuo Israel et dedísti eam sémini Abraham amíci tui in sempitérnum?"
"Habitaverúntque in ea et exstruxérunt in illa sanctuárium nómini tuo dicéntes: "Si irrúerint super nos mala, gládius iudícii, pestiléntia et fames, stábimus coram domo hac in conspéctu tuo, quia nomen tuum est in domo hac, et clamábimus ad te in tribulatiónibus nostris et exáudies salvósque fácies"." Omnis vero Iuda stabat coram Dómino cum párvulis et uxóribus et líberis suis.
Erat autem Iaháziel fílius Zacharíæ fílii Banaíæ fílii Iéhiel fílii Matthaníæ Levítes de fíliis Asaph, super quem factus est spíritus Dómini in médio congregátionis, et ait: "Atténdite, omnis Iuda et qui habitátis Ierúsalem et tu rex Iósaphat: Hæc dicit Dóminus vobis: Nolíte timére nec paveátis hanc multitúdinem magnam; non est enim vestra pugna, sed Dei. Cras descendétis contra eos; ascensúri enim sunt per clivum nómine Sis, et inveniétis illos in summitáte torréntis qui est contra solitúdinem Iéruel. Non éritis vos qui dimicábitis; sed tantúmmodo confidénter state et vidébitis auxílium Dómini super vos, o Iuda et Ierúsalem. Nolíte timére nec paveátis: cras egredímini contra eos, et Dóminus erit vobíscum." Iósaphat ergo inclinávit se super fáciem suam in terra, et omnis Iuda et habitatóres Ierúsalem cecidérunt coram Dómino et adoravérunt eum.
r. Qui cælórum cóntines thronos, et abýssos intuéris, Dómine Rex regum, montes pónderas, terram palmo conclúdis; * Exáudi nos, Deus, in gemítibus nostris. v. Non in iustificatiónibus nostris prostérnimus preces ante fáciem tuam, sed in miseratiónibus tuis multis. * Exáudi nos. v. Glória Patri. * Exáudi nos.
In secundo nocturno, anno I
Catéchisme du Curé d'Ars (Jean-Marie Vianney curé d'Ars, Nodet, 1958)
Legitur in lingua vernacula. (Quando legitur textus cuius authentica lingua est gallica, non proponitur interpretatio latina.)
Quand on est conduit par un Dieu de force et de lumière, on ne peut pas se tromper. L'Esprit Saint est une lumière et une force. C'est lui qui nous fait distinguer le vrai du faux et le bien du mal. Comme ces lunettes qui grossissent les objets, le Saint-Esprit nous fait voir le bien et le mal, "en grand". Avec le Saint-Esprit, on voit tout "en grand": on voit la grandeur des moindres actions faites pour Dieu, et la grandeur des moindres fautes.
Sans le Saint-Esprit, nous sommes comme une pierre du chemin. Prenez dans une main une éponge imbibée d'eau, et dans l'autre un petit caillou ; pressez-les également ; il ne sortira rien du caillou, et de l'éponge vous ferez sortir l'eau en abondance. L'éponge, c'est l'âme remplie du Saint-Esprit, et le caillou, c'est le cœur froid et dur où le Saint-Esprit n'habite pas. C'est le Saint-Esprit qui forme les pensées dans le cœur des justes et qui engendre les paroles dans leur bouche. Ceux qui ont le Saint-Esprit ne produisent rien de mauvais ; tous les fruits du Saint-Esprit sont bons. Quand on a le Saint-Esprit, le cœur se dilate, se baigne dans l'amour divin.
Les sacrements que notre Seigneur a institués ne nous auraient pas sauvés sans le Saint-Esprit. La mort même de notre Seigneur nous aurait été inutile sans lui. C'est pourquoi notre Seigneur a dit à ses apôtres : Il vous est utile que je m'en aille, car si je ne m'en allais pas, le Consolateur ne viendrait pas. Il fallait que la descente du Saint-Esprit vînt faire fructifier cette moisson de grâces. C'est comme pour un grain de blé ; vous le jetez en terre : bon! Mais il faut le soleil et la pluie pour le faire lever et monter en épi. Il faudrait dire chaque matin : "Mon Dieu, envoyez-moi votre Esprit qui me fasse connaître ce que je suis et ce que vous êtes."
r. Elégit te Dóminus sacerdótem sibi, * Ad sacrificándum ei hóstiam laudis. v. Tunc acceptábis sacrifícium iustítiæ, oblatiónes et holocáusta. * Ad sacrificándum. v. Glória Patri. * Ad sacrificándum.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.