Stéphanus ait: «Cum appropinquáret tempus repromissiónis quam conféssus erat Deus Abrahæ, crevit pópulus et multiplicátus est in Ægýpto, quoadúsque surréxit rex álius super Ægýpto qui non sciébat Ioseph. Hic circumvéniens genus nostrum, afflíxit patres ut expónerent infántes suos, ne vivi servaréntur. Eódem témpore natus est Móyses et erat formósus coram Deo; qui nutrítus est tribus ménsibus in domo patris. Expósito autem illo, sústulit eum fília pharaónis et enutrívit eum sibi in fílium; et erudítus est Móyses in omni sapiéntia Ægyptiórum et erat potens in verbis et in opéribus suis. Cum autem implerétur ei quadragínta annórum tempus, ascéndit in cor eius, ut visitáret fratres suos fílios Israel. Et cum vidísset quendam iniúriam patiéntem, vindicávit et fecit ultiónem ei qui opprimebátur, percússo Ægýptio. Existimábat autem intellégere fratres quóniam Deus per manum ipsíus daret salútem illis, at illi non intellexérunt. Atque sequénti die appáruit illis litigántibus et reconciliábat eos in pacem dicens: "Viri, fratres estis; ut quid nocétis altérutrum?" Qui autem iniúriam faciébat próximo, réppulit eum dicens:Quis te constítuit príncipem et iúdicem super nos? Numquid interfícere me tu vis, quemádmodum interfecísti heri Ægýptium? Fugit autem Móyses propter verbum istud et factus est ádvena in terra Mádian, ubi generávit fílios duos.»

   Stéphanus ait: «Et explétis annis quadragínta, appáruit Móysi illi in desérto montis Sínai ángelus in ignis flamma rubi. Ille autem videns admirabátur visum; accedénte autem illo, ut consideráret, facta est vox Dómini: Ego Deus patrum tuórum, Deus Abraham et Isaac et Iacob. Tremefáctus autem Móyses non audébat consideráre. Dixit autem illi Dóminus: Solve calceaméntum pedum tuórum; locus enim, in quo stas, terra sancta est. Videns vidi afflictiónem pópuli mei qui est in Ægýpto, et gémitum eórum audívi et descéndi liberáre eos; et nunc veni, mittam te in Ægýptum.

   Hunc Móysen, quem negavérunt dicéntes: Quis te constítuit príncipem et iúdicem?, hunc Deus et príncipem et redemptórem misit cum manu ángeli qui appáruit illi in rubo. Hic edúxit illos fáciens prodígia et signa in terra Ægýpti et in Rubro mari et in desérto annis quadragínta. Hic est Móyses, qui dixit fíliis Israel: Prophétam vobis suscitábit Deus de frátribus vestris tamquam me. Hic est qui fuit in ecclésia in solitúdine cum ángelo, qui loquebátur ei in monte Sínai et cum pátribus nostris, qui accépit verba viva dare nobis, cui noluérunt obœdíre patres nostri, sed reppulérunt et avérsi sunt in córdibus suis in Ægýptum dicéntes ad Aaron: Fac nobis deos qui præcédant nos; Móyses enim hic qui edúxit nos de terra Ægýpti, nescímus quid factum sit ei. Et vítulum fecérunt in illis diébus et obtulérunt hóstiam simulácro et lætabántur in opéribus mánuum suárum. Convértit autem Deus et trádidit eos servíre milítiæ cæli, sicut scriptum est in libro Prophetárum: Numquid víctimas et hóstias obtulístis mihi annis quadragínta in desérto, domus Israel? Et suscepístis tabernáculum Moloch et sidus dei vestri Rhæphan, figúras quas fecístis ad adorándum eas. Et tránsferam vos trans Babylónem.»

   r. Impetum fecérunt unánimes in eum; et eiecérunt eum extra civitátem, invocántem et dicéntem: * Dómine Iesu, áccipe spíritum meum, allelúia, allelúia. v. Pósitis autem génibus, Stéphanus orábat dicens: * Dómine Iesu. v. Glória Patri. * Dómine Iesu.

   O pretiosíssimum donum crucis! Euge, qualis in aspéctu splendor! Non præ se fert spéciem ex bono et malo commíxtam, ut lignum illud in Eden, sed totum pulchrum et speciósum est et visu et gustátu. Est enim lignum, vitam, non mortem, prócreans; illúminans, non obscúrans, introdúcens in Eden, non edúcens; lignum illud in quod Christus, velut rex in quadrígam ascéndens, diábolum, qui mortis poténtiam habébat, pérdidit, humanúmque genus ex tyránni servitúte vindicávit. Lignum illud in quo Dóminus, tamquam præstantíssimus pugnátor, in prlio mánibus, pédibus, divinóque látere vulnerátus, male factórum vibíces curávit, natúram vidélicet nostram a pernicióso dracóne sauciátam.

   Huius ligni figúræ dumtáxat et præsignificatiónes, iam inde ab exórdio mundi rerum máxime mirabílium notæ fuérunt et índices. Vide enim quisquis sciéndi desidério tenéris. Nonne Nœ exíguo ligno cum fíliis et uxóribus et cum omnis géneris animálibus, dilúvii exítium divíno decréto effúgit? Quid vero rursus virga Móysis? Nonne figúra crucis? Nunc quidem aquam in sánguinem transmútans, nunc fictícios serpéntes magórum dévorans, modo ictu et impúlsu suo mare dívidens, iam cursu convérso maris undas redúcens hostésque submérgens; eos vero, qui legítimus pópulus erat, consérvans. Talis fuit étiam virga Aarónica, crucis figúra, eódem die frondéscens, legitimúmque sacerdótem demónstrans. Hanc enim prænotávit Abraham, cum fílium colligátum lignórum strui impósuit.

   Cruce mors necáta est, Adámque vitæ restitútus. Cruce gloriátus est quílibet apóstolus, et omnis martyr coronátus omnísque sanctus sanctificátus. Cruce Christum indúimus, veterémque hóminem exúimus. Cruce in unum ovíle, oves Christi, collécti et ad supérnas caulas destináti sumus.

   r. Cándidi facti sunt Nazari eius, allelúia; splendórem Deo dedérunt, allelúia; * Et sicut lac coaguláti sunt, allelúia, allelúia. v. In omnem terram exívit sonus eórum et in fines orbis terræ verba eórum. * Et sicut lac. v. Glória Patri. * Et sicut lac.