Barnabas et Saulus ingréssi synagógam Antiochíæ Pisídiæ die sabbatórum sedérunt. Post lectiónem autem Legis et Prophetárum, misérunt príncipes synagógæ ad eos dicéntes: «Viri fratres, si quis est in vobis sermo exhortatiónis ad plebem, dícite!» Surgens autem Paulus et manu siléntium indícens ait: «Viri Israelítæ et qui timétis Deum, audíte. Deus plebis huius Israel elégit patres nostros et plebem exaltávit, cum essent íncolæ in terra Ægýpti, et in bráchio excélso edúxit eos ex ea et per quadragínta fere annórum tempus mores eórum sustínuit in desérto et déstruens gentes septem in terra Chánaan sorte distríbuit terram eórum, quasi quadringéntos et quinquagínta annos. Et post hæc dedit iúdices usque ad Sámuel prophétam. Et exínde postulavérunt regem, et dedit illis Deus Saul fílium Cis, virum de tribu Béniamin, annis quadragínta. Et amóto illo, suscitávit illis David in regem, cui et testimónium pérhibens dixit: "Invéni David fílium Iesse, virum secúndum cor meum, qui fáciet omnes voluntátes meas". Huius Deus ex sémine secúndum promissiónem edúxit Israel salvatórem Iesum, prædicánte Ioánne ante advéntum eius baptísmum pæniténtiæ omni pópulo Israel. Cum impléret autem Ioánnes cursum suum, dicébat: "Quid me arbitrámini esse? Non sum ego; sed ecce venit post me, cuius non sum dignus calceaménta pedum sólvere".

   Viri fratres, fílii géneris Abraham et qui in vobis timent Deum, nobis verbum salútis huius missum est. Qui enim habitábant Ierúsalem et príncipes eórum, hunc ignorántes et voces Prophetárum, quæ per omne sábbatum legúntur, iudicántes implevérunt, et nullam causam mortis inveniéntes petiérunt a Piláto ut interficerétur; cumque consummássent ómnia quæ de eo scripta erant, deponéntes eum de ligno posuérunt in monuménto. Deus vero suscitávit eum a mórtuis; qui visus est per dies multos his qui simul ascénderant cum eo de Galilæa in Ierúsalem, qui nunc sunt testes eius apud plebem.

   Et nos vobis evangelizámus eam quæ ad patres promíssio facta est, quóniam hanc Deus adimplévit fíliis eórum, nobis resúscitans Iesum, sicut et in Psalmo secúndo scriptum est: Fílius meus es tu; ego hódie génui te. Quod autem suscitáverit eum a mórtuis, ámplius iam non reversúrum in corruptiónem, ita dixit: Dabo vobis sancta David fidélia. Ideóque et in álio dicit: Non dabis Sanctum tuum vidére corruptiónem. David enim sua generatióne cum administrásset voluntáti Dei, dormívit et appósitus est ad patres suos et vidit corruptiónem; quem vero Deus suscitávit, non vidit corruptiónem. Notum ígitur sit vobis, viri fratres, quia per hunc vobis remíssio peccatórum annuntiátur; ab ómnibus, quibus non potuístis in lege Móysi iustificári, in hoc omnis qui credit, iustificátur. Vidéte ergo, ne supervéniat quod dictum est in Prophétis: Vidéte, contemptóres, et admirámini et disperdímini, quia opus óperor ego in diébus vestris, opus quod non credétis, si quis enarráverit vobis!» Exeúntibus autem illis, rogábant ut sequénti sábbato loqueréntur sibi verba hæc. Cumque dimíssa esset synagóga, secúti sunt multi Iudæórum et coléntium proselytórum Paulum et Bárnabam, qui loquéntes suadébant eis ut permanérent in grátia Dei.

   Sunt oratiónes, áliæ breves ac símplices, sicut eas format volúntas seu necéssitas orántis, pro causa incidénti; áliæ prolixióres et rationábiles, sicut in inquisitióne veritátis peténtes, quæréntes, pulsántes, donec accípiant, invéniant, aperiátur eis; áliæ álacres, spiritáles et fecúndæ, in afféctu fruéntis, et gáudio grátiæ illuminántis.

   Et ipsæ sunt quæ Apóstolus álio órdine dinúmerat, obsecratiónes, oratiónes, postulatiónes, gratiárum actiónes. Nam postulátio est, quam primam posúimus, circa obtinénda temporália et necessária áliqua vitæ huius, in qua Deus postulántis quidem ápprobans bonam voluntátem, facit tamen quod mélius ipse iúdicat, et dat libénter sequi bene postulántem.

   Obsecrátio vero est in exercítiis spiritálibus ánxia ad Deum instántia; in quibus ante grátiam succurréntem, qui appónit sciéntiam, non appónit nisi dolórem. Orátio vero est hóminis Deo adhæréntis afféctio, et familiáris quædam et pia allocútio, et státio illuminátæ mentis ad fruéndum Deo quámdiu licet. Porro gratiárum áctio est, in intelléctu et cognitióne grátiæ Dei, bonæ voluntátis indefíciens ad Deum et irrefléxa inténtio, étiam si aliquándo vel non sit, vel tórpeat, sive áctio extérior sive intérior afféctio.