v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Hic est dies verus Dei, sancto serénus lúmine, quo díluit sanguis sacer probrósa mundi crímina.
Fidem refúndit pérditis cæcósque visu illúminat; quem non gravi solvit metu latrónis absolútio?
Opus stupent et ángeli, pœnam vidéntes córporis Christóque adhæréntem reum vitam beátam cárpere.
Mystérium mirábile, ut ábluat mundi luem, peccáta tollat ómnium carnis vítia mundans caro,
Quid hoc potest sublímius, ut culpa quærat grátiam, metúmque solvat cáritas reddátque mors vitam novam?
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prænites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant. 1.
Psalmus 9 B (10)
Gratiarum actio
Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. (Lc 6, 20)
I
Ut quid, Dómine, stas a longe, * abscóndis te in opportunitátibus, in tribulatióne?
Dum supérbit, ímpius inséquitur páuperem; * comprehendántur in consíliis, quæ cógitant.
Quóniam gloriátur peccátor in desidériis ánimæ suæ, * et avárus sibi benedícit.
Spernit Dóminum peccátor in arrogántia sua: * Non requíret, non est Deus."
Hæ sunt omnes cogitatiónes eius; * prosperántur viæ illíus in omni témpore.
Excélsa nimis iudícia tua a fácie eius; * omnes inimícos suos aspernátur.
Dixit enim in corde suo: « Non movébor, * in generatiónem et generatiónem ero sine malo ».
Cuius maledictióne os plenum est et frauduléntia et dolo, * sub lingua eius labor et nequítia.
Sedet in insídiis ad vicos, * in occúltis intérficit innocéntem.
Oculi eius in páuperem respíciunt. * Insidiátur in abscóndito quasi leo in spelúnca sua.
Insidiátur, ut rápiat páuperem; * rapit páuperem, dum áttrahit in láqueum suum.
Irruit et inclínat se, et míseri cadunt * in fortitúdine brachiórum eius.
Dixit enim in corde suo: « Oblítus est Deus; * avértit fáciem suam, non vidébit in finem ».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant.
Ant. 2. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant. 2.
II
Exsúrge, Dómine Deus; exálta manum tuam, * ne obliviscáris páuperum.
Propter quid spernit ímpius Deum? * Dixit enim in corde suo: "Non requíres".
Vidísti: † tu labórem et dolórem consíderas, * ut tradas eos in manus tuas.
Tibi derelíctus est pauper, * órphano tu factus es adiútor.
Cóntere bráchium peccatóris et malígni; * quæres peccátum illíus et non invénies.
Dóminus rex in ætérnum et in sǽculum sǽculi: * periérunt gentes de terra illíus.
Desidérium páuperum exaudísti, Dómine; * confirmábis cor eórum, inténdes aurem tuam
iudicáre pupíllo et húmili, * ut non appónat ultra indúcere timórem homo de terra.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant.
Ant. 3. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant. 3.
Psalmus 11 (12)
Invocatio contra superbos
Propter nos pauperes Pater Filium dignatus est mittere. (S. Augustinus)
Salvum me fac, Dómine, quóniam defécit sanctus, * quóniam deminúti sunt fidéles a fíliis hóminum.
Vana locúti sunt unusquísque ad próximum suum; * in lábiis dolósis, in dúplici corde locúti sunt.
Dispérdat Dóminus univérsa lábia dolósa * et linguam magníloquam.
Qui dixérunt: "Lingua nostra magnificábimur, † lábia nostra a nobis sunt; * quis noster dóminus est?"
"Propter misériam ínopum et gémitum páuperum, † nunc exsúrgam, dicit Dóminus; * ponam in salutári illum, quem despíciunt."
Elóquia Dómini elóquia casta, * argéntum igne examinátum, separátum a terra, purgátum séptuplum.
Tu, Dómine, servábis nos et custódies nos * a generatióne hac in ætérnum.
In circúitu ímpii ámbulant, * a cum exaltántur sordes inter fílios hóminum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De Actibus Apostolórum 2, 1-21
Et cum complerétur dies Pentecóstes, erant omnes páriter in eódem loco. Et factus est repénte de cælo sonus tamquam adveniéntis spíritus veheméntis et replévit totam domum, ubi erant sedéntes. Et apparuérunt illis dispertítæ linguæ tamquam ignis, sedítque supra síngulos eórum; et repléti sunt omnes Spíritu Sancto et cœpérunt loqui áliis linguis, prout Spíritus dabat éloqui illis.
Erant autem in Ierúsalem habitántes Iudæi, viri religiósi ex omni natióne, quæ sub cælo est; facta autem hac voce, convénit multitúdo et confúsa est, quóniam audiébat unusquísque lingua sua illos loquéntes. Stupébant autem et mirabántur dicéntes: «Nonne ecce omnes isti qui loquúntur, Galilæi sunt? Et quómodo nos audímus unusquísque própria lingua nostra in qua nati sumus? Parthi et Medi et Elamítæ, et qui hábitant Mesopotámiam, Iudæam quoque et Cappadóciam, Pontum et Asiam, Phrýgiam quoque et Pamphýliam, Ægýptum et partes Líbyæ, quæ est circa Cyrénem, et ádvenæ Románi, Iudæi quoque et prosélyti, Cretes et Arabes, audímus loquéntes eos nostris linguis magnália Dei.» Stupébant autem omnes et hæsitábant ad ínvicem dicéntes: «Quidnam hoc vult esse?» Alii autem irridéntes dicébant: «Musto pleni sunt isti.»
Stans autem Petrus cum Undecim levávit vocem suam et locútus est eis: «Viri Iudæi et, qui habitátis Ierúsalem univérsi, hoc vobis notum sit, et áuribus percípite verba mea. Non enim, sicut vos æstimátis, hi ébrii sunt, est enim hora diéi tértia, sed hoc est quod dictum est per prophétam Iœl: Et erit: in novíssimis diébus, dicit Deus, effúndam de Spíritu meo super omnem carnem, et prophetábunt fílii vestri et fíliæ vestræ, et iúvenes vestri visiónes vidébunt, et senióres vestri sómnia somniábunt; et quidem super servos meos et super ancíllas meas in diébus illis effúndam de Spíritu meo, et prophetábunt. Et dabo prodígia in cælo sursum et signa in terra deórsum, sánguinem et ignem et vapórem fumi; sol convertétur in ténebras et luna in sánguinem, ántequam véniat dies Dómini magnus et maniféstus. Et erit: omnis quicúmque invocáverit nomen Dómini, salvus erit.»
r. Et incípiens a Móyse et ómnibus prophétis, * Interpretabátur illis Scriptúras quæ de ipso erant, allelúia. v. O stulti et tardi corde ad credéndum in ómnibus quæ locúti sunt prophétæ! * Interpretabátur. v. Glória Patri. * Interpretabátur.
In secundo nocturno, anno II
Ex Homilíis sancti Astérii Amaséni epíscopi (Hom. 19: PG 40, 434.435)
Lætétur nunc heres Ecclésia; illíus enim sponsus Christus post passiónem resurréxit. Luxit super patiénte, lætétur super resurgénte. O miráculum! Inférnus deglutívit Dóminum Christum, et non concóxit. Leo devorávit agnum, et in stómacho continére non pótuit. Mors absórpsit vitam, et náuseans vómuit étiam eos quos prius voráverat. Gigas moriéntem Christum portáre non váluit; mórtuus, formidábilis éxstitit gigánti, cum vivénte luctátus est, et a mórtuo victus cécidit. Unum granum seminátum fuit, ac totus mundus nutrítus est.
Tamquam homo iugulátus est, atque velut Deus vitam recépit, necnon vitam dedit orbi terrárum. Velut óstreum conculcátum est, et velut margaríta exornávit Ecclésiam. Sicut ovis mactátus est, et sicut pastor báculo, cruce, éxpulit dæmonum gregem. Ut lucérna super candelábrum cruce exstínctus est, atque ut sol exórtus est e sepúlcro. Vidére erat spectáculum duplex: Christo crucifíxo, dies ténebris obducebátur; eóque resurgénte, nox illuminabátur in morem diéi.
O nox die clárior! O nox sole splendídior! O nox nive candídior! O nox fácibus lucídior! O nox paradíso delectabílior! O nox a ténebris líbera! O nox quæ somnum pellis! O nox quæ vigiláre cum ángelis doces! O nox terríbilis dæmónibus! O nox desidérium anni! O nox prónuba Ecclésiæ! O nox recens baptísmo illuminatórum mater! O nox in qua dormítans diábolus nudátus est! O nox in qua heres in hereditátem introdúxit herédem!
In secundo nocturno Act 4, 10-11
Notum sit ómnibus vobis et omni plebi Israel quia in nómine Iesu Christi Nazaréni, quem vos crucifixístis, quem Deus suscitávit a mórtuis, in hoc iste astat coram vobis sanus. Hic est lapis, qui reprobátus est a vobis ædificatóribus, qui factus est in caput ánguli.
v. Deus suscitávit Christum a mórtuis, allelúia.r. Ut fides nostra et spes essent in Deo, allelúia.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
