v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant. 1.
Psalmus 38 (39)
Ægrotantis deprecatio
Vanitati creatura subiecta est... propter eum qui subiecit eam in spe (Rom 8, 20).
I
Dixi: «Custódiam vias meas, * ut non delínquam in lingua mea;
ponam ori meo custódiam, * donec consístit peccátor advérsum me».
Tacens obmútui et sílui absque ullo bono, * et dolor meus renovátus est.
Concáluit cor meum intra me, * et in meditatióne mea exársit ignis.
Locútus sum in lingua mea: * «Notum fac mihi, Dómine, finem meum;
et númerum diérum meórum quis est, * ut sciam quam brevis sit vita mea».
Ecce paucórum palmórum fecísti dies meos, * et spátium vitæ meæ tamquam níhilum ante te.
Etenim univérsa vánitas omnis homo constitútus est. * Etenim ut imágo pertránsit homo.
Étenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
Ant.
Ant. 2. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant. 2.
Etenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
II
Et nunc quæ est exspectátio mea, Dómine? * Spes mea apud te est.
Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me, * oppróbrium insipiénti ne ponas me.
Obmútui et non apériam os meum, * quóniam tu fecísti.
Amove a me plagas tuas: * ab ictu manus tuæ ego deféci.
In increpatiónibus, propter iniquitátem, corripuisti hominem, † et tabéscere fecísti sicut tínea desiderabília eius. * Etenim vánitas omnis homo.
Exáudi oratiónem meam, Dómine, * et clamórem meum áuribus pércipe.
Ad lácrimas meas ne obsurdéscas, † quóniam ádvena ego sum apud te, * peregrínus sicut omnes patres mei.
Avértere a me, ut refrígerer, * priúsquam ábeam et non sim ámplius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
Ant.
Ant. 3. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant. 3.
Psalmus 51
Contra calumniatorem
Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor 1,31).
Quid gloriáris in malítia, * qui potens es iniquitáte?
Tota die insídias cogitásti; * lingua tua sicut novácula acúta, qui facis dolum.
Dilexísti malítiam super benignitátem, † mendácium magis quam loqui æquitátem. * Dilexísti ómnia verba perditiónis, lingua dolósa.
Proptérea Deus déstruet te in finem; † evéllet te et emigrábit te de tabernáculo * et radícem tuam de terra vivéntium.
Vidébunt iústi et timébunt * et super eum ridébunt:
“Ecce homo, qui non pósuit Deum refúgium suum, † sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum * et præváluit in insídiis suis.”
Ego autem sicut virens olíva in domo Dei. † Sperávi in misericórdia Dei * in ætérnum et in sǽculum sǽculi.
Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti; † et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est; * in conspéctu sanctórum tuórum
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Profécta omnis congregátio filiórum Israel de desérto Sin per mansiónes suas iuxta sermónem Dómini, castrametáti sunt in Ráphidim, ubi non erat aqua ad bibéndum pópulo. Qui iurgátus contra Móysen ait: " Da nobis aquam, ut bibámus. " Quibus respóndit Móyses: " Quid iurgámini contra me? Cur tentátis Dóminum? " Sitívit ergo ibi pópulus præ aquæ penúria et murmurávit contra Móysen dicens: " Cur fecísti nos exíre de Ægýpto, ut occíderes nos et líberos nostros ac iuménta siti? "
Clamávit autem Móyses ad Dóminum dicens: " Quid fáciam pópulo huic? Adhuc páululum et lapidábit me. " Et ait Dóminus ad Móysen: " Antecéde pópulum et sume tecum de senióribus Israel, et virgam qua percussísti flúvium tolle in manu tua et vade. En ego stabo coram te ibi super petram Horeb; percutiésque petram, et exíbit ex ea aqua ut bibat pópulus. " Fecit Móyses ita coram senióribus Israel. Et vocávit nomen loci illíus Massa et Meríba, propter iúrgium filiórum Israel et quia tentavérunt Dóminum dicéntes: " Estne Dóminus in nobis an non? "
Venit autem Amalec et pugnábat contra Israel in Raphídim. Dixítque Móyses ad Iósue: " Elige nobis viros et egréssus pugna contra Amalec; cras ego stabo in vértice collis habens virgam Dei in manu mea. " Fecit Iósue ut locútus erat Móyses, et pugnávit contra Amalec; Móyses autem et Aaron et Hur ascendérunt super vérticem collis. Cumque leváret Móyses manus, vincébat Israel; sin autem remisísset, superábat Amalec. Manus autem Móysi erant graves; suméntes ígitur lápidem posuérunt subter eum, in quo sedit; Aaron autem et Hur sustentábant manus eius ex utráque parte. Et factum est ut manus eius non lassaréntur usque ad occásum solis. Vicítque Iosue Amalec et pópulum eius in ore gládii.
r. Spléndida facta est fácies Móysi, dum respíceret in eum Dóminus. * Vidéntes senióres claritátem vultus eius, admirántes timuérunt valde. v. Descéndit Móyses de monte, portans duas tábulas lapídeas in mánibus suis, scriptas utrásque dígito Dei. * Vidéntes. v. Glória Patri. * Vidéntes.
In secundo nocturno, anno II
Ex Oratiónibus Basílii Seleuciénsis epíscopi (Orat. 24: PG 85, 282-283)
Accéssit ad eum mater filiórum Zebedæi adórans et petens áliquid ab eo. Vis mulíeris fidem cérnere? Supplicatiónis quære tempus. Quando libéllum súpplicem effert? Quod postulatiónis tempus? Crux erat paráta, pássio appetébat, Iudæórum instrúctus erat exércitus; Dóminus de morte sermocinátur, discípuli æstuant, ante passiónem ad mentiónem de passióne cohorréscunt, áuribus percellúntur, ánimo perturbántur: ac tunc mater incúrrit secans apostolórum chorum, régiam afféctans potestátem, et thronum fíliis rogans.
Quid ais, o múlier? Crucem audis et thronum rogas? De passióne sermo, et regno ínhias? Sine discípulos vacáre timóri, sine suas in perículum curas partíri. Unde tibi tantæ dignitátis quæstio? Quid eórum quæ dicúntur fiúntve, te commóvit ad regni postulatiónem? Passiónis commemorátio? Crucis exspectátio tália te quærere própulit? Vídeo, inquit, passiónem, ánimo tamen resurrectiónem provídeo. Vídeo crucem pangi, sed vídeo cælum pandi. Vídeo clavos, sed et thronum imáginor.
Vidi pridem matrem vírginem quæ nixum tulit non a natúra ortum, sed a grátia, et partum dispensatiónis, non consuetúdinis. Vidi stellam quæ Pérsidem ad hunc partum emóvit. Ioánnem audívi clamántem: Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccátum mundi. Tam densa vidi mirácula, quam densæ de cælo nives cadunt; vidi qua cum potestáte imperárit; ipsum dicéntem audívi: Sedébitis et vos super sedes duódecim. Futúra vídeo fídei óculis. Antevértit, ut ápparet, latrónis voces múlier. Ille in cruce oratiónes offerébat: Meménto mei in regno tuo. Hæc ante crucem pro regno súpplicat: Dic ut sédeant hi duo fílii mei, unus ad déxteram tuam et unus ad sinístram tuam. O desidérium passióne maius! O desidérium in solam futúri cogitatiónem inténtum! Quæ témporis intercapédo removébat a cognitióne, fides intuebátur.
FERIA QUINTA
FERIA QUINTA
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Consérva, Dómine, famíliam tuam bonis semper opéribus erudítam, † et sic præséntibus consoláre præsídiis, * ut propítius ad supérna dona perdúcas. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
