Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam (15,1-32)

   In illo tempore: Erant appropinquántes Iesu ei omnes publicáni et peccatóres, ut audírent Iesum. Et murmurábant pharisǽi et scribæ dicéntes: “Hic peccatóres récipit et mandúcat cum illis.” Et ait ad illos parábolam istam dicens: “Quis ex vobis homo, qui habet centum oves et si perdíderit unam ex illis, nonne dimíttit nonagínta novem in desérto et vadit ad illam, quæ períerat, donec invéniat illam? Et cum invénerit eam, impónit in úmeros suos gaudens et véniens domum cónvocat amícos et vicínos dicens illis: ‘Congratulámini mihi, quia invéni ovem meam, quæ períerat.’ Dico vobis: Ita gáudium erit in cælo super uno peccatóre pæniténtiam agénte quam super nonagínta novem iústis, qui non índigent pæniténtia. Aut quæ múlier habens drachmas decem, si perdíderit drachmam unam, nonne accéndit lucérnam et evérrit domum et quærit diligénter, donec invéniat? Et cum invénerit, cónvocat amícas et vicínas dicens: ‘Congratulámini mihi, quia invéni drachmam, quam perdíderam.’ Ita dico vobis: Gáudium fit coram ángelis Dei super uno peccatóre pæniténtiam agénte.” Ait autem: “Hómo quidam habébat duos fílios. Et dixit adulescéntior ex illis patri: ‘Páter, da mihi portiónem substántiæ, quæ me contíngit.’ Et divísit illis substántiam. Et non post multos dies, congregátis ómnibus, adulescéntior fílius péregre proféctus est in regiónem longínquam et ibi dissipávit substántiam suam vivéndo luxurióse. Et postquam ómnia consummásset, facta est fames válida in regióne illa, et ipse cœpit egére. Et ábiit et adhǽsit uni cívium regiónis illíus, et misit illum in villam suam, ut pásceret porcos; et cupiébat saturári de síliquis, quas porci manducábant, et nemo illi dabat. In se autem revérsus dixit: ‘quánti mercennárii patris mei abúndant pánibus, ego autem hic fame péreo. Surgam et ibo ad patrem meum et dicam illi: Pater, peccávi in cælum et coram te et iam non sum dignus vocári fílius tuus; fac me sicut unum de mercennáriis tuis.’ Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater ipsíus et misericórdia motus est et accúrrens cécidit supra collum eíus et osculátus est illum. Dixítque ei fílius: ‘Páter, peccávi in cælum et coram te; iam non sum dignus vocári fílius tuus.’ Dixit autem pater ad servos suos: ‘Cito proférte stolam primam et indúite illum et date ánulum in manum eíus et calceaménta in pedes et addúcite vítulum saginátum, occídite et manducémus et epulémur, quia hic fílius meus mórtuus erat et revíxit, períerat et invéntus est.’ Et cœpérunt epulári. Erat autem fílius eíus sénior in agro et, cum veníret et appropinquáret dómui, audívit symphóniam et choros et vocávit unum de servis et interrogávit quæ hæc essent. Isque dixit illi: ‘Fráter tuus venit, et óccidit pater tuus vítulum saginátum, quia salvum illum recépit.’ Indignátus est autem et nolébat introíre. Pater ergo illíus egréssus cœpit rogáre illum. At ille respóndens dixit patri suo: ‘Ecce tot annis sérvio tibi et numquam mandátum tuum prætérii, et numquam dedísti mihi hædum, ut cum amícis meis epulárer; sed postquam fílius tuus hic, qui devorávit substántiam tuam cum meretrícibus, venit, occidísti illi vítulum saginátum.’ At ipse dixit illi: ‘Fili, tu semper mecum es, et ómnia mea tua sunt; epulári autem et gaudére oportébat, quia frater tuus hic mórtuus erat et revíxit, períerat et invéntus est.’”