v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant. 1.
Psalmus 49 (50)
Vera in Dominum pietas
Non veni solvere legem, sed adimplere (Cf. Mt 5, 17).
I
Deus deórum Dóminus locútus est * et vocávit terram a solis ortu usque ad occásum.
Ex Sion speciósa decóre Deus illúxit, * Deus noster véniet et non silébit:
ignis consúmens est in conspéctu eius * et in circúitu eius tempéstas válida.
Advocábit cælum desúrsum * et terram discérnere pópulum suum:
«Congregáte mihi sanctos meos, * qui disposuérunt testaméntum meum in sacrifício».
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius, * quóniam Deus iudex est.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant.
Ant. 2. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant. 2.
II
«Audi, pópulus meus, et loquar; † Israel, et testificábor advérsum te: * Deus, Deus tuus ego sum.
Non in sacrifíciis tuis árguam te; * holocáusta enim tua in conspéctu meo sunt semper.
Non accípiam de domo tua vítulos, * neque de grégibus tuis hircos.
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, * iumentórum mille in móntibus.
Cognóvi ómnia volatília cæli, * et, quod movétur in agro, meum est.
Si esuríero non dicam tibi; * meus est enim orbis terræ et plenitúdo eius.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant.
Ant. 3. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant. 3.
III
Peccatóri autem dixit Deus: † «Quare tu enárras præcépta mea * et assúmis testaméntum meum in os tuum?
Tu vero odísti disciplínam * et proiecísti sermónes meos retrórsum.
Si vidébas furem, currébas cum eo; * et cum adúlteris erat pórtio tua.
Os tuum dimittébas ad malítiam, * et língua tua concinnábat dolos.
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris * et advérsus fílium matris tuæ proferébas oppróbrium.
Hæc fecísti, et tácui. † Existimásti quod eram tui símilis. * Arguam te et státuam illa contra fáciem tuam.
Intellégite hæc, qui obliviscímini Deum, * nequándo rápiam, et non sit qui erípiat.
Qui immolábit sacrifícium laudis, honorificábit me, † et, qui immaculátus est in via, * osténdam illi salutáre Dei».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Dixit Dóminus Móysi: " Ascénde ad Dóminum, tu et Aaron, Nadab et Abíu et septuagínta senes ex Israel, et adorábitis procul. Solúsque Móyses ascéndet ad Dóminum, et illi non appropinquábunt, nec pópulus ascéndet cum eo. " Venit ergo Móyses et narrávit plebi ómnia verba Dómini atque iudícia; respondítque omnis pópulus una voce: " Omnia verba Dómini quæ locútus est faciémus. " Scripsit autem Móyses univérsos sermónes Dómini; et mane consúrgens ædificávit altáre ad radíces montis et duódecim lápides per duódecim tribus Israel.
Misítque iúvenes de fíliis Israel, et obtulérunt holocáusta; immolaverúntque víctimas pacíficas Dómino vítulos. Tulit ítaque Móyses dimídiam partem sánguinis et misit in cratéras; partem autem resíduam respérsit super altáre. Assuménsque volúmen fœderis legit, audiénte pópulo, qui dixérunt: " Omnia quæ locútus est Dóminus faciémus, et érimus obœdiéntes. " Ille vero sumptum sánguinem respérsit in pópulum et ait: " Hic est sanguis fœderis quod pépigit Dóminus vobíscum super cunctis sermónibus his. "
Cumque ascendísset Móyses in montem, opéruit nubes montem; et habitávit glória Dómini super Sínai tegens illum nube sex diébus; séptimo autem die vocávit eum de médio calíginis. Erat autem spécies glóriæ Dómini quasi ignis ardens super vérticem montis in conspéctu filiórum Israel. Ingressúsque Móyses médium nébulæ ascéndit in montem; et fuit ibi quadragínta diébus et quadragínta nóctibus.
r. Qui persequebántur pópulum tuum, Dómine, demersísti eos in profúndum. * Et in colúmna nubis ductor eórum fuísti, Dómine. v. Exclamavérunt fílii Israel in angústia sua ad Dóminum, et misit eis salvatórem. * Et in colúmna. v. Glória Patri. * Et in colúmna.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Petri Chrysólogi epíscopi (Sermo 43, 2-3. 5: CCL 24, 242-243. 245)
Tria sunt, tria, fratres, per quæ stat fides, constat devótio, manet virtus. Orátio, ieiúnium, misericórdia. Quod orátio pulsat, ímpetrat ieiúnium, misericórdia áccipit. Orátio, misericórdia, ieiúnium, sunt hæc tria unum, dant hæc sibi ínvicem vitam. Est namque oratiónis ánima ieiúnium, ieiúnii vita misericórdia est. Hæc nemo rescíndat, nésciunt separári. Horum qui unum non habet, nullum habet; ista qui simul non habet, nihil habet. Ergo qui orat, ieiúnet; qui ieiúnat, misereátur; áudiat peténtem, qui petens optat audíri; audítum Dei áperit sibi, qui suum supplicánti non claudit audítum.
Ieiúnum ieiunátor intéllegat; esuriéntem séntiat, qui vult Deum sentíre quod ésurit; misereátur qui misericórdiam sperat; pietátem qui quærit, fáciat; qui præstári sibi vult, præstet. Improbus petítor est qui, quod álii negat, sibi póstulat. Homo, esto tibi misericórdiæ forma; sic quómodo vis, quantum vis, quam cito vis, misericórdiam tibi fíeri; tam cito áliis tantum, táliter ipse miserére. Ergo orátio, ieiúnium, misericórdia, sint unum patrocínium nobis ad Deum, pro nobis hæc advocátio sint una, una hæc pro nobis orátio sint trifórmis.
Quod contémptu perdídimus, ieiúniis conquirámus; ánimas nostras ieiúniis immolémus, quia nihil est quod Deo præstántius offérre possímus, probánte prophéta, cum dicit: Sacrifícium Deo spíritus contribulátus; cor contrítum et humiliátum Deus non spernit. Homo, offer Deo ánimam tuam, et offer oblatiónem ieiúnii, ut sit pura hóstia, sacrifícium sanctum, vivens víctima, quæ et tibi máneat et data sit Deo. Hoc qui non déderit Deo, excusátus non erit, quia datúrus se non potest non habére. Sed accépta ut sint ista, misericórdia subsequátur; ieiúnium non gérminat, si de misericórdia non rigétur, siccátur ieiúnium misericórdiæ siccitáte; quod imber terris, hoc ieiúnio misericórdia est. Quamvis cor éxcolat, carnem mundet, eradícet vítia, virtútes serat; si misericórdiæ fluénta non déderit, fructum non cólligit ieiunátor.
r. Abscóndite eleemósynam in sinu páuperis, et ipsa orat pro vobis ad Dóminum, * Quia sicut aqua exstínguit ignem, ita eleemósyna exstínguit peccátum. v. Honóra Dóminum de tua substántia, et de primítiis frugum tuárum da paupéribus. * Quia sicut. v. Glória Patri. * Quia sicut.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Ecclésiam tuam, Dómine, miserátio continuáta mundet et múniat, † et quia sine te non potest salva consístere, * tuo semper múnere gubernétur. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
