v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Misericórdia et véritas * obviavérunt sibi, iustítia et pax osculátæ sunt.
Ant. 1.
Psalmus 88 (89), 2-38
Misericordiæ Domini super domum David
Deus ex semine David secundum promissionem eduxit Salvatorem Iesum (Act 13, 22. 23).
I
Misericórdias Dómini in ætérnum cantábo, * in generatiónem et generatiónem annuntiábo veritátem tuam in ore meo.
Quóniam dixísti: «In ætérnum misericórdia ædificábitur», * in cælis firmábitur véritas tua.
«Dispósui testaméntum elécto meo, * iurávi David servo meo:
Usque in ætérnum confirmábo semen tuum * et ædificábo in generatiónem et generatiónem sedem tuam».
Confitebúntur cæli mirabília tua, Dómine, * étenim veritátem tuam in ecclésia sanctórum.
Quóniam quis in núbibus æquábitur Dómino, * símilis erit Dómino in fíliis Dei?
Deus, metuéndus in consílio sanctórum, * magnus et terríbilis super omnes, qui in circúitu eius sunt.
Dómine Deus virtútum, quis símilis tibi? * Potens es, Dómine, et véritas tua in circúitu tuo.
Tu domináris supérbiæ maris, * elatiónes flúctuum eius tu mítigas.
Tu conculcásti sicut vulnerátum Rahab, * in bráchio virtútis tuæ dispersísti inimícos tuos.
Tui sunt cæli, et tua est terra, * orbem terræ et plenitúdinem eius tu fundásti.
Aquilónem et austrum tu creásti, * Thabor et Hermon in nómine tuo exsultábunt.
Tibi bráchium cum poténtia; * firma est manus tua, et exaltáta déxtera tua.
Iustítia et iudícium firmaméntum sedis tuæ. * Misericórdia et véritas præcédent fáciem tuam.
Beátus pópulus, qui scit iubilatiónem. * Dómine, in lúmine vultus tui ambulábunt
et in nómine tuo exsultábunt tota die * et in iustítia tua exaltabúntur,
quóniam decor virtútis eórum tu es, * et in beneplácito tuo exaltábitur cornu nostrum.
Quia Dómini est scutum nostrum, * et Sancti Israel rex noster.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Misericórdia et véritas * obviavérunt sibi, iustítia et pax osculátæ sunt.
Ant.
Ant. 2. Fílius Dei factus est ex sémine David secúndum carnem.
Ant. 2.
II
Tunc locútus es in visióne sanctis tuis et dixísti: † «Pósui adiutórium in poténte * et exaltávi eléctum de plebe.
Invéni David servum meum; * óleo sancto meo unxi eum.
Manus enim mea firma erit cum eo, * et bráchium meum confortábit eum.
Nihil profíciet inimícus in eo, * et fílius iniquitátis non ópprimet eum.
Et concídam a fácie ipsíus inimícos eius * et odiéntes eum percútiam.
Et véritas mea et misericórdia mea cum ipso, * et in nómine meo exaltábitur cornu eius.
Et ponam super mare manum eius * et super flúmina déxteram eius.
Ipse invocábit me: “Pater meus es tu, * Deus meus et refúgium salútis meæ”.
Et ego primogénitum ponam illum, * excélsum præ régibus terræ.
In ætérnum servábo illi misericórdiam meam * et testaméntum meum fidéle ipsi.
Et ponam in sǽculum sǽculi semen eius * et thronum eius sicut dies cæli.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Fílius Dei factus est ex sémine David secúndum carnem.
Ant.
Ant. 3. Semel iurávi David servo meo: Semen eius in ætérnum manébit.
Ant. 3.
III
Si autem derelíquerint fílii eius legem meam * et in iudíciis meis non ambuláverint,
si iustificatiónes meas profanáverint * et mandáta mea non custodíerint,
visitábo in virga delíctum eórum * et in verbéribus iniquitátem eórum.
Misericórdiam autem meam non avértam ab eo, * neque méntiar in veritáte mea.
Non profanábo testaméntum meum * et, quæ procédunt de lábiis meis, non fáciam írrita.
Semel iurávi in sancto meo: * David non méntiar.
Semen eius in ætérnum manébit, * et thronus eius sicut sol in conspéctu meo
et sicut luna firmus stabit in ætérnum * et testis in cælo fidélis».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Semel iurávi David servo meo: Semen eius in ætérnum manébit.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Dixit Móyses ad Dóminum: " Osténde mihi glóriam tuam. " Respóndit: " Ego osténdam omne bonum tibi et vocábo in nómine Dómini coram te; et miserébor cui volúero et clemens ero in quem mihi placúerit. " Rursúmque ait: " Non póteris vidére fáciem meam; non enim vidébit me homo et vivet. " Et íterum: " Ecce, inquit, est locus apud me, stabis super petram; cumque transíbit glória mea, ponam te in forámine petræ et prótegam déxtera mea donec tránseam; tollámque manum meam, et vidébis posterióra mea; fáciem autem meam vidére non póteris. "
Cumque descendísset Dóminus per nubem, stetit cum eo vocans in nómine Dómini. Et tránsiens coram eo clamávit: " Dóminus, Dóminus Deus, miséricors et clemens, pátiens et multæ miseratiónis ac verax, qui custódit misericórdiam in mília, qui aufert iniquitátem et scélera atque peccáta, nihil autem impunítum sinit, qui reddit iniquitátem patrum in fíliis ac nepótibus in tértiam et quartam progéniem. " Festinúsque Móyses curvátus est pronus in terram et adórans ait: " Si invéni grátiam in conspéctu tuo, Dómine, óbsecro ut gradiáris nobíscum; pópulus quidem duræ cervícis est, sed tu áuferes iniquitátes nostras atque peccáta nosque possidébis. "
Cumque descénderet Móyses de monte Sínai, tenébat duas tábulas testimónii et ignorábat quod resplendéret cutis faciéi suæ ex consórtio sermónis Dómini. Vidéntes autem Aaron et fílii Israel resplendére cutem faciéi Móysi, timuérunt prope accédere; vocatíque ab eo revérsi sunt tam Aaron quam príncipes synagógæ. Et postquam locútus est ad eos, venérunt ad eum étiam omnes fílii Israel; quibus præcépit cuncta quæ audíerat a Dómino in monte Sínai. Impletísque sermónibus, pósuit velámen super fáciem suam.
r. Sicut fui cum Móyse, ita ero tecum, dicit Dóminus. * Confortáre et esto robústus; introdúces pópulum meum ad terram lacte et melle manántem. v. Quóniam tecum est Dóminus Deus tuus, in ómnibus ad quæcúmque perréxeris. * Confortáre. v. Glória Patri. * Confortáre.
In secundo nocturno, anno II
Ex Tractátibus sancti Augustíni epíscopi in Ioánnem (Tract. 31, 9: CCL 36, 297-298)
Quærétis me et non inveniétis; et ubi sum ego, vos non potéstis veníre. Hic iam resurrectiónem suam Christus prædíxit; noluérunt enim Iudæi agnóscere præséntem, et póstea quæsiérunt, cum vidérunt in eum multitúdinem iam credéntem. Magna enim signa facta sunt, étiam cum Dóminus resurréxit, et ascéndit in cælum. Quando claudus ille qui sedébat ad portam, ad vocem Petri surréxit et suis pédibus ambulávit, ita ut hómines miraréntur, sic eos allocútus est Petrus, quia non in sua potestáte ista fecit, sed in virtúte illíus quem ipsi occidérunt. Multi compúncti dixérunt: Quid faciémus?
Vidérunt enim se ingénti crímine impietátis astríctos, quando illum occidérunt, quem venerári et adoráre debuérunt; et hoc putábant esse inexpiábile. Magnum enim fácinus erat, cuius considerátio illos fáceret desperáre; sed non debébant desperáre, pro quibus in cruce pendens Dóminus est dignátus oráre. Vidébat quosdam suos inter multos aliénos; illis iam petébat véniam, a quibus adhuc accipiébat iniúriam. Non enim attendébat quod ab ipsis moriebátur, sed quia pro ipsis moriebátur. Multum est quod illis concéssum est, et ab ipsis, et pro ipsis, ut nemo de sui peccáti dimissióne despéret, quando illi véniam meruérunt qui Christum occidérunt.
Mortuus est Christus pro nobis; sed numquid a nobis? At vero illi vidérunt Christum suo scélere moriéntem, et credidérunt in Christum suis sceléribus ignoscéntem. Quoúsque bíberent sánguinem quem fúderant, de sua salúte desperavérunt. Ergo hoc dixit: Quærétis me et non inveniétis; et ubi sum ego, vos non potéstis veníre, quia quæsitúri erant post resurrectiónem compúncti.
r. Ecce nunc tempus acceptábile, ecce nunc dies salútis. Commendémus nosmetípsos in multa patiéntia, in ieiúniis multis, * Per arma iustítiæ virtútis Dei. v. In ómnibus exhibeámus nosmetípsos sicut Dei minístros, ut non vituperétur ministérium nostrum. * Per arma. v. Glória Patri. * Per arma.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Præsta, quǽsumus, Dómine, ut, per quadragesimálem observántiam erudíti et tuo verbo nutríti, † sancta continéntia tibi simus toto corde devóti, * et in oratióne tua semper efficiámur concórdes. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
