v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Dóminus advocávit cælum et terram, ut discérnat pópulum suum.
Ant. 1.
Psalmus 49 (50)
Vera in Dominum pietas
Non veni solvere legem, sed adimplere (Cf. Mt 5, 17).
I
Deus deórum Dóminus locútus est * et vocávit terram a solis ortu usque ad occásum.
Ex Sion speciósa decóre Deus illúxit, * Deus noster véniet et non silébit:
ignis consúmens est in conspéctu eius * et in circúitu eius tempéstas válida.
Advocábit cælum desúrsum * et terram discérnere pópulum suum:
«Congregáte mihi sanctos meos, * qui disposuérunt testaméntum meum in sacrifício».
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius, * quóniam Deus iudex est.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Dóminus advocávit cælum et terram, ut discérnat pópulum suum.
Ant.
Ant. 2. Invoca me in die tribulatiónis, et éruam te.
Ant. 2.
II
«Audi, pópulus meus, et loquar; † Israel, et testificábor advérsum te: * Deus, Deus tuus ego sum.
Non in sacrifíciis tuis árguam te; * holocáusta enim tua in conspéctu meo sunt semper.
Non accípiam de domo tua vítulos, * neque de grégibus tuis hircos.
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, * iumentórum mille in móntibus.
Cognóvi ómnia volatília cæli, * et, quod movétur in agro, meum est.
Si esuríero non dicam tibi; * meus est enim orbis terræ et plenitúdo eius.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Invoca me in die tribulatiónis, et éruam te.
Ant.
Ant. 3. Sacrifícium laudis honorificábit me.
Ant. 3.
III
Peccatóri autem dixit Deus: † «Quare tu enárras præcépta mea * et assúmis testaméntum meum in os tuum?
Tu vero odísti disciplínam * et proiecísti sermónes meos retrórsum.
Si vidébas furem, currébas cum eo; * et cum adúlteris erat pórtio tua.
Os tuum dimittébas ad malítiam, * et língua tua concinnábat dolos.
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris * et advérsus fílium matris tuæ proferébas oppróbrium.
Hæc fecísti, et tácui. † Existimásti quod eram tui símilis. * Arguam te et státuam illa contra fáciem tuam.
Intellégite hæc, qui obliviscímini Deum, * nequándo rápiam, et non sit qui erípiat.
Qui immolábit sacrifícium laudis, honorificábit me, † et, qui immaculátus est in via, * osténdam illi salutáre Dei».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Sacrifícium laudis honorificábit me.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De Libro Númeri
In diébus illis: Vulgus promíscuum, quod erat in médio pópuli, flagrávit desidério et sedéntes flevérunt páriter fílii Israel et dixérunt: " Quis dabit nobis ad vescéndum carnes? Recordámur píscium quos comedebámus in Ægýpto gratis; in mentem nobis véniunt cucúmeres et pepónes porríque et cepæ et ália. Guttur nostrum áridum est; nihil áliud respíciunt óculi nostri nisi man. "
Audívit ergo Móyses flentem pópulum per fámilias, síngulos per óstia tentórii sui. Iratúsque est furor Dómini valde; quod Móysi intoleránda res visa est, et ait ad Dóminum: " Cur afflixísti servum tuum? Quare non invénio grátiam coram te? Et cur imposuísti pondus univérsi pópuli huius super me? Numquid ego concépi omnem hunc pópulum vel génui eum, ut dicas mihi: "Porta eum in sinu tuo, sicut portáre solet nutrix infántulum, et defer in terram pro qua iurásti pátribus eórum?" Unde mihi carnes ut dem univérso pópulo isti? Flent contra me dicéntes: "Da nobis carnes, ut comedámus!" Non possum ego solus sustinére omnem hunc pópulum, quia nimis gravis est mihi. Si hoc modo agis mecum, óbsecro ut interfícias me, si invéni grátiam in óculis tuis, ne vídeam ámplius mala mea! "
Et dixit Dóminus ad Móysen: " Cóngrega mihi septuagínta viros de sénibus Israel, quos tu nosti quod senes pópuli sint ac magístri, et duces eos ad óstium tabernáculi convéntus, stabúntque ibi tecum. Et descéndam et loquar tibi et áuferam de spíritu tuo tradámque eis, ut susténtent tecum onus pópuli, et non tu solus gravéris. Pópulo quoque dices: Sanctificámini, cras comedétis carnes; ego enim audívi vos flere: "Quis dabit nobis escas cárnium? Bene nobis erat in Ægýpto." Et dabit vobis Dóminus carnes et comedétis non uno die nec duóbus vel quinque aut decem vel vigínti quidem, sed usque ad mensem diérum, donec éxeat per nares vestras et vertátur in náuseam, eo quod reppuléritis Dóminum qui in médio vestri est, et flevéritis coram eo dicéntes: "Quare egréssi sumus ex Ægýpto?" "
r. Qui cognóscis ómnium occúlta, a delícto meo munda me; * Tempus mihi concéde ut repænitens clamem: Peccávi, miserére mei, Deus. v. Avérte fáciem tuam a peccátis meis, et omnes iniquitátes meas dele. * Tempus. v. Glória Patri. * Tempus.
In secundo nocturno, anno II
Ex Tractátibus sancti Augustíni epíscopi in Ioánnem (Tract. 33, 7-8: CCL 36, 309-310)
Inténdant qui amant in Dómino mansuetúdinem et tímeant veritátem. Etenim dulcis et rectus Dóminus. Amas quod dulcis est, time quod rectus est. Tamquam mansuétus dixit: Tácui; sed tamquam iustus: Numquid semper tacébo? Miséricors et miserátor Dóminus. Ita plane. Adhuc adde: longánimis; adhuc adde: et multum miséricors; sed time quod est in novíssimo: et verax. Quos enim modo sústinet peccántes, iudicatúrus est contemnéntes. Mansuétus Dóminus, longánimis Dóminus, miséricors Dóminus; sed et iustus Dóminus et verax Dóminus.
Largítur tibi spátium correctiónis; sed tu plus amas dilatiónem quam emendatiónem. Malus fuísti heri? Hódie bonus esto. Et hodiérnum diem in malítia peregísti? Vel cras mutáre. Semper exspéctas, et de misericórdia Dei tibi plúrimum pollicéris, quasi ille qui tibi per pæniténtiam promísit indulgéntiam, promíserit tibi étiam prolixiórem vitam. Unde scis quid páriat crástinus dies? Recte dicis in corde tuo: " Quando me corréxero, Deus mihi ómnia peccáta
dimíttet. " Negáre non póssumus quod corréctis atque convérsis indulgéntiam Deus promísit. Nam in quo Prophéta mihi legis quia promísit corrécto indulgéntiam, non mihi legis quia promísit tibi Deus longam vitam.
Ex utróque hómines periclitántur, et sperándo et desperándo, contráriis rebus, contráriis affectiónibus. Sperándo qui decípitur? Qui dicit: " Bonus est Deus, miséricors est Deus, fáciam quod mihi placet, quod libet; laxem habénas cupiditátibus meis, ímpleam desidéria ánimæ meæ. Quare hoc? Quia miséricors est Deus, bonus est Deus, mansuétus est Deus. " Spe isti periclitántur. Desperatióne autem, qui cum incíderint in grávia peccáta, putántes sibi non posse iam ignósci pæniténtibus, et statuéntes se ad damnatiónem sine dúbio destinátos, dicunt apud seípsos: " Iam damnándi sumus, quare non quod vólumus fácimus? "
r. In ómnibus exhibeámus nos sicut Dei minístros, in multa patiéntia, * Ut non vituperétur ministérium nostrum. v. Ecce nunc tempus acceptábile, ecce nunc dies salútis; némini dantes ullam offensiónem, * Ut non vituperétur. v. Glória Patri. * Ut non vituperétur.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dírigat corda nostra, quǽsumus, Dómine, tuæ miseratiónis operátio, * quia tibi sine te placére non póssumus. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
