v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Iam cæca vis mortálium vénerans inánes nænias, vel æra vel saxa álgida vel ligna credébat Deum.
Hæc dum sequúntur pérfidi, prædónis in ius vénerant et mancipátam fúmido vitam baráthro immérserant.
Stragem sed istam non tulit Christus cadéntum géntium; impúne ne forsan sui Patris períret fábrica,
Mortále corpus índuit ut, excitáto córpore, mortis caténam frángeret hominémque portáret Patri.
Hic ille natális dies, quo te Creátor árduus spirávit et limo índidit, Sermóne carnem glútinans.
O quanta rerum gáudia alvus pudíca cóntinet, ex qua novéllum sæculum procédit et lux áurea!
Iesu, tibi sit glória, qui natus es de Vírgine, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Quando advénit plenitúdo témporis, misit Deus Fílium suum, factum ex mulíere, ut adoptiónem filiórum reciperémus (T.P. allelúia).
Ant. 1.
Psalmus 2
Messias rex et victor
Convenerunt ver adversus puerum tuum Iesum, quem unxisti (Act 4,27)
Quare fremuérunt gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
Astitérunt reges terræ, † et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum et advérsus christum eíus:
“Dirumpámus víncula eórum * et proiciámus a nobis íugum ipsórum!”
Qui hábitat in cælis, irridébit eos, * Dóminus subsannábit eos.
Tunc loquétur ad eos in ira sua * et in furóre suo conturbábit eos:
“Ego autem constítui regem meum * super Sion, montem sanctum meum!”
Prædicábo decrétum eíus. † Dóminus dixit ad me: “Fílius meus es tu; * ego hódie génui te.
Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam * et possessiónem tuam términos terræ.
Reges eos in virga férrea * et tamquam vas fíguli confrínges eos.”
Et nunc, reges, intellégite; * erudímini, qui iudicátis terram.
Servíte Dómino in timóre * et exsultáte ei cum tremóre.
Apprehéndite disciplínam, † ne quando irascátur, et pereátis de via, * cum exárserit in brevi ira eíus.
Beáti omnes, * qui confídunt in eo.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Quando advénit plenitúdo témporis, misit Deus Fílium suum, factum ex mulíere, ut adoptiónem filiórum reciperémus (T.P. allelúia).
Ant.
Ant. 2. Ingrédiens mundum, dicit: Corpus aptásti mihi; ecce vénio, ut fáciam, Deus, voluntátem tuam (T. P. allelúia).
Ant. 2.
Psalmus 18 (19) A
Laus Domini rerum conditoris
Visitabit nos Oriens ex alto... ad dirigendos pedes nostros in viam pacis (Lc 1, 78. 79).
Cæli enárrant glóriam Dei, * et ópera mánuum eius annúntiat firmaméntum.
Dies diéi erúctat verbum, * et nox nocti índicat sciéntiam.
Non sunt loquélæ neque sermónes, * quorum non intellegántur voces:
in omnem terram exívit sonus eórum * et in fines orbis terræ verba eórum.
Soli pósuit tabernáculum in eis, † et ipse tamquam sponsus procédens de thálamo suo, * exsultávit ut gigas ad curréndam viam.
A fínibus cælórum egréssio eius†et occúrsus eius usque ad fines eórum, * nec est, quod se abscóndat a calóre eius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Ingrédiens mundum, dicit: Corpus aptásti mihi; ecce vénio, ut fáciam, Deus, voluntátem tuam (T. P. allelúia).
Ant.
Ant. 3. In hoc appáruit cáritas Dei in nobis, quóniam Fílium suum unigénitum misit in mundum, ut vivámus per eum (T.P. allelúia).
Ant. 3.
Psalmus 44 (45)
Regis nuptiæ
Ecce Sponsus venit; exite obviam ei (Mt 25, 6).
Eructávit cor meum verbum bonum, † dico ego ópera mea regi. * Língua mea cálamus scribæ velóciter scribéntis.
Speciósus forma es præ fíliis hóminum, † diffúsa est grátia in lábiis tuis, * proptérea benedíxit te Deus in ætérnum.
Accíngere gládio tuo super femur tuum, potentíssime, * magnificéntia tua et ornátu tuo.
Et ornátu tuo procéde, currum ascénde * propter veritátem et mansuetúdinem et iustítiam.
Et dóceat te mirabília déxtera tua: † sagíttæ tuæ acútæ pópuli sub te cadent * in corda inimicórum regis.
Sedes tua, Deus, in sǽculum sǽculi; * sceptrum æquitátis sceptrum regni tui.
Dilexísti iustítiam et odísti iniquitátem, † proptérea unxit te Deus, Deus tuus, * óleo lætítiæ præ consórtibus tuis.
Myrrha et áloe et cásia ómnia vestiménta tua; * e dómibus ebúrneis chordæ deléctant te.
Fíliæ regum in pretiósis tuis; * ástitit regína a dextris tuis ornáta auro ex Ophir.
Audi, fília, et vide, † et inclína aurem tuam * et oblivíscere pópulum tuum et domum patris tui;
et concupíscet rex spéciem tuam. * Quóniam ipse est dóminus tuus, et adóra eum.
Fília Tyri cum munéribus; * vultum tuum deprecabúntur dívites plebis.
Gloriósa nimis fília regis intrínsecus, * textúris áureis circumamícta.
In véstibus variegátis adducétur regi; * vírgines post eam, próximæ eius, afferúntur tibi.
Afferúntur in lætítia et exsultatióne, * adducúntur in domum regis.
Pro pátribus tuis erunt tibi fílii; * constítues eos príncipes super omnem terram.
Memor ero nóminis tui * in omni generatióne et generatióne;
proptérea pópuli confitebúntur tibi in ætérnum * et in sǽculum sǽculi.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. In hoc appáruit cáritas Dei in nobis, quóniam Fílium suum unigénitum misit in mundum, ut vivámus per eum (T.P. allelúia).
Ant.
v. Verbum caro factum est (T.P. allelúia). r. Et habitávit in nobis (T.P. allelúia).
In primo nocturno, utroque anno
De Libro primo Paralipómenon
Cum habitáret David in domo sua, dixit ad Nathan prophétam: " Ecce ego hábito in domo cédrina, arca autem fœderis Dómini sub péllibus est. " Et ait Nathan ad David: " Omnia, quæ in corde tuo sunt, fac; Deus enim tecum est. " Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan dicens: " Vade et lóquere David servo meo: Hæc dicit Dóminus: Non ædificábis tu mihi domum ad habitándum; neque enim mansi in domo ex eo témpore, quo edúxi Israel usque ad hanc diem, sed fui semper migrans de tabernáculo in tabernáculum et de habitatióne in habitatiónem. "
Ubicúmque ambulábam in omni Israel, numquid locútus sum uni iúdicum Israel, quibus præcéperam ut páscerent pópulum meum, et dixi: Quare non ædificástis mihi domum cédrinam? Nunc ítaque, sic loquéris ad servum meum David: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Ego tuli te, cum in páscuis sequeréris gregem, ut esses dux pópuli mei Israel; et fui tecum quocúmque perrexísti, et interféci omnes inimícos tuos coram te fecíque tibi nomen quasi uníus magnórum, qui celebrántur in terra. "
Et dedi locum pópulo meo Israel et plantávi eum, ut habitáret in eo, et ultra non commovébitur, nec fílii iniquitátis átterent eos sicut in príncipio et ex diébus quibus dedi iúdices pópulo meo Israel et humiliávi univérsos inimícos tuos. "
Annúntio ergo tibi quod ædificatúrus sit domum tibi Dóminus. Cumque impléveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitábo semen tuum post te, quod erit de fíliis tuis, et stabíliam regnum eius. Ipse ædificábit mihi domum, et firmábo sólium eius usque in ætérnum. Ergo ero ei in patrem, et ipse erit mihi in fílium; et misericórdiam meam non áuferam ab eo, sicut ábstuli ab eo qui ante te fuit. Et státuam eum in domo mea et in regno meo usque in sempitérnum, et thronus eius erit firmíssimus in perpétuum. " Iuxta ómnia verba hæc et iuxta univérsam visiónem istam, sic locútus est Nathan ad David.
r. Súscipe verbum, Virgo María, quod tibi a Dómino per ángelum transmíssum est: concípies per aurem, Deum páries et hóminem, * Ut benedícta dicáris inter omnes mulíeres. v. Ave, María, grátia plena, Dóminus tecum. * Ut. v. Glória Patri. * Ut benedícta.
In secundo nocturno, anno II
Ex Oratiónibus sancti Andréæ Creténsis epíscopi (Orat. 5 in Annunt.: PG 97, 882-883)
Advenit hódie gáudium universórum, prístinas nobis diras díluens. Advenit qui ubíque est, ut gáudio ómnia ímpleat. Qua porro ratióne ádvenit? Nullo certe satellítio stipátus; non secum ducens angelórum exércitum; non suam iactans expeditiónem, sed quiéte ac submísse; ita agens, quo láteat príncipem tenebrárum; quo prudénti arte illaqueáto serpénte Assyrióque dracóne, illa nempe astútia ac génio, qui humánam omnem ingenuitátem suæ subíecerat servitúti, decépto, spólia rápiat.
Nimírum, non ferénte imménsa eius in nos misericórdia, tantum opus, hóminem dico deperíre cuius grátia cælos testudinário velut ópere inflexísset, terram fundásset, áerem diffudísset, explicásset mare, ac natúram omnem obtútui obiéctam fabricátus esset. Proptérea Deus in terra, Deus e cælo, Deus inter hómines, gestátus Deus Vírginis útero, quem nullus usquam locus cáperet.
Hinc humána natúra gáudii prælúdia pércipit, ac prima capit deitátis consórtia. Hinc ináni spécie plúrimum ludéntibus ac fallácibus reséctis abdicatísque suis illis peccáti divítiis, creatóri ut sponsa ornátur. Hinc prima illa nostra creátio fictióque, fictióne nova recreátur, mundúsque veterátus contráctam peccáto vetustátem éxuit. Enimvéro lætétur cælum désuper, et nubes spargant iustítiam. Stillent montes dulcédinem et colles exsultatiónem; quóniam misértus est Dóminus pópuli sui.
Hodie enim maniféstum effícitur sacraméntum a sæculis abscónditum; omniáque páriter in Christo velut cápite repetúntur ac instaurántur. Hódie creátrix universórum, supréma auctoritáte decérnens poténtia, præconcéptum olim creatiónis rerum consílium ad finem perdúcit, illud in nos a princípio excogitátum malórum auctóri submotúra consílium. Quámobrem tripúdiant ángeli, congáudent hómines, universúsque simul mundus instaurátus, ad seípsum redit. Quæ mens, vel lingua hæc possit cápere? Tantum abest ut potúerit sermo éloqui, vel aures suscípere.
r. Beátam me dicent omnes generatiónes, quia fecit mihi Dóminus magna, qui potens est, * Et sanctum nomen eius. v. Et misericórdia eius a progénie in progénies timéntibus eum. * Et sanctum. v. Glória Patri. * Et sanctum.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Da nobis, quǽsumus, Dómine, perseverántem in tua voluntáte famulátum, * ut in diébus nostris et mérito et número * pópulus tibi sérviens augeátur. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
