v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Hic est dies verus Dei, sancto serénus lúmine, quo díluit sanguis sacer probrósa mundi crímina.
Fidem refúndit pérditis cæcósque visu illúminat; quem non gravi solvit metu latrónis absolútio?
Opus stupent et ángeli, pœnam vidéntes córporis Christóque adhæréntem reum vitam beátam cárpere.
Mystérium mirábile, ut ábluat mundi luem, peccáta tollat ómnium carnis vítia mundans caro,
Quid hoc potest sublímius, ut culpa quærat grátiam, metúmque solvat cáritas reddátque mors vitam novam?
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prænites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Díligam te, Dómine, virtus mea.
Ant. 1.
Psalmus 17 (18), 2-30
Gratiarum actio pro salute et victoria
In illa hora factus est terræmotus magnus (Apc 11, 13).
I
Díligam te, Dómine, fortitúdo mea. * Dómine, firmaméntum meum et refúgium meum et liberátor meus;
Deus meus, adiútor meus, et sperábo in eum; * protéctor meus et cornu salútis meæ et suscéptor meus.
Laudábilem invocábo Dóminum * et ab inimícis meis salvus ero.
Circumdedérunt me fluctus mortis, * et torréntes Bélial conturbavérunt me;
funes inférni circumdedérunt me, * præoccupavérunt me láquei mortis.
In tribulatióne mea invocávi Dóminum * et ad Deum meum clamávi;
exaudívit de templo suo vocem meam, * et clamor meus in conspéctu eius introívit in aures eius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Díligam te, Dómine, virtus mea.
Ant.
Ant. 2. Salvum me fecit Dóminus, quóniam vóluit me.
Ant. 2.
II
Commóta est et contrémuit terra; † fundaménta móntium concússa sunt et commóta sunt, * quóniam irátus est.
Ascéndit fumus de náribus eius, † et ignis de ore eius dévorans; * carbónes succénsi processérunt ab eo.
Inclinávit cælos et descéndit, * et calígo sub pédibus eius.
Et ascéndit super cherub et volávit, * ferebátur super pennas ventórum.
Et pósuit ténebras latíbulum suum, † in circúitu eius tabernáculum eius, * tenebrósa aqua, nubes áeris.
Præ fulgóre in conspéctu eius nubes transiérunt, * grando et carbónes ignis.
Et intónuit de cælo Dóminus, † et Altíssimus dedit vocem suam: * grando et carbónes ignis.
Et misit sagíttas suas et dissipávit eos, * fúlgura iecit et conturbávit eos.
Et apparuérunt fontes aquárum, * et reveláta sunt fundaménta orbis terrárum
ab increpatióne tua, Dómine, * ab inspiratióne spíritus iræ tuæ.
Misit de summo et accépit me * et assúmpsit me de aquis multis;
erípuit me de inimícis meis fortíssimis † et ab his, qui odérunt me, * quóniam confortáti sunt super me.
Oppugnavérunt me in die afflictiónis meæ, * et factus est Dóminus fulciméntum meum;
et edúxit me in latitúdinem, * salvum me fecit, quóniam vóluit me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Salvum me fecit Dóminus, quóniam vóluit me.
Ant.
Ant. 3. Tu, Dómine, accénde lucérnam meam; illuminábis ténebras meas.
Ant. 3.
III
Et retríbuet mihi Dóminus secúndum iustítiam meam * et secúndum puritátem mánuum meárum reddet mihi,
quia custodívi vias Dómini * nec ímpie recéssi a Deo meo.
Quóniam ómnia iudícia eius in conspéctu meo, * et iustítias eius non réppuli a me;
et fui immaculátus cum eo * et observávi me ab iniquitáte.
Et retríbuet mihi Dóminus secúndum iustítiam meam * et secúndum puritátem mánuum meárum in conspéctu oculórum eius.
Cum sancto sanctus eris * et cum viro innocénte ínnocens eris
et cum elécto eléctus eris * et cum pervérso cállidus eris.
Quóniam tu pópulum húmilem salvum fácies * et óculos superbórum humiliábis.
Quóniam tu accéndis lucérnam meam, Dómine; * Deus meus illúminat ténebras meas.
Quóniam in te aggrédiar hóstium turmas * et in Deo meo transíliam murum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Tu, Dómine, accénde lucérnam meam; illuminábis ténebras meas.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De Actibus Apostolórum 2, 22-41
In die Pentecóstes, dixit Petrus: «Viri Israelítæ, audíte verba hæc: Iesum Nazarénum, virum approbátum a Deo apud vos virtútibus et prodígiis et signis, quæ fecit per illum Deus in médio vestri, sicut ipsi scitis, hunc definíto consílio et præsciéntia Dei tráditum per manum iniquórum affigéntes interemístis, quem Deus suscitávit solútis dolóribus mortis, iuxta quod impossíbile erat tenéri illum ab ea. David enim dicit circa eum: Providébam Dóminum coram me semper, quóniam a dextris meis est, ne commóvear. Propter hoc lætátum est cor meum, et exsultávit lingua mea; ínsuper et caro mea requiéscet in spe. Quóniam non derelínques ánimam meam in inférno neque dabis Sanctum tuum vidére corruptiónem. Notas fecísti mihi vias vitæ, replébis me iucunditáte cum fácie tua.»
«Viri fratres, líceat audénter dícere ad vos de patriárcha David quóniam et defúnctus est et sepúltus est et sepúlcrum eius est apud nos usque in hodiérnum diem; prophéta ígitur cum esset et sciret quia iure iurándo iurásset illi Deus de fructu lumbi eius sedére super sedem eius, próvidens locútus est de resurrectióne Christi quia neque derelíctus est in inférno, neque caro eius vidit corruptiónem. Hunc Iesum resuscitávit Deus, cuius omnes nos testes sumus. Déxtera ígitur Dei exaltátus et, promissióne Spíritus Sancti accépta a Patre, effúdit hunc, quem vos vidétis et audítis. Non enim David ascéndit in cælos; dicit autem ipse: Dixit Dóminus Dómino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimícos tuos scabéllum pedum tuórum. Certíssime ergo sciat omnis domus Israel quia et Dóminum eum et Christum Deus fecit, hunc Iesum, quem vos crucifixístis.»
His audítis, compúncti sunt corde et dixérunt ad Petrumet réliquos apóstolos: «Quid faciémus, viri fratres?» Petrus vero ad illos: «Pæniténtiam, inquit, ágite, et baptizétur unusquísque vestrum in nómine Iesu Christi in remissiónem peccatórum vestrórum, et accipiétis donum Sancti Spíritus; vobis enim est repromíssio et fíliis vestris et ómnibus qui longe sunt, quoscúmque advocáverit Dóminus Deus noster.» Aliis étiam verbis plúribus testificátus est et exhortabátur eos dicens: «Salvámini a generatióne ista prava». Qui ergo, recépto sermóne eius, baptizáti sunt; et appósitæ sunt in illa die ánimæ círciter tria mília.
r. Nonne cor nostrum ardens erat in nobis de Iesu, dum loquerétur nobis in via et aperíret Scriptúras? * Allelúia, allelúia, allelúia. v. Et surgéntes eádem hora, regréssi sunt in Ierúsalem, et invenérunt congregátos úndecim, et eos qui cum ipsis erant, dicéntes: * Allelúia. v. Glória Patri. * Allelúia.
In secundo nocturno, anno II
Ex Enarratiónibus sancti Augustíni epíscopi in psalmos (En. in ps. 149, 1-2: CCL 40, 2178-2179)
Laudémus Dóminum et in voce et in intelléctu et in ópere bono; et sicut nos hortátur iste psalmus, cantémus ei cánticum novum. Sic enim cœpit: Cantáte Dómino cánticum novum. Vetus homo, vetus cánticum. Novus homo, novum cánticum. Vetus Testaméntum, vetus cánticum; novum Testaméntum, novum cánticum. In véteri Testaménto promissiónes sunt temporáles et terrénæ. Quisquis terréna díligit, vetus cánticum cantat; qui vult cantáre cánticum novum díligat ætérna. Ipsa diléctio nova est et ætérna; ídeo semper nova, quia numquam veteráscit. Nam si bene consíderes, antíquum est hoc: quómodo ergo est novum? Numquid, fratres mei, vita ætérna modo nata est? Sed nos delápsi in peccátum, pervénimus ad vetustátem. Nostra enim vox est in illo psalmo ubi dícitur cum gémitu: Inveterávi in ómnibus inimícis meis. Inveterávit homo per peccátum, innovátur per grátiam. Omnes ergo, qui innovántur in Christo, ut ad vitam ætérnam incípiant pertinére, cánticum novum cantant.
Et hoc cánticum pacis est, cánticum hoc caritátis est.Quisquis se a coniunctióne sanctórum séparat, non cantat cánticum novum. Secútus est enim véterem animositátem, non novam caritátem. In nova caritáte, quid est? Pax, vínculum sanctæ societátis, compágo spiritális, ædifícium de lapídibus vivis. Ubi est hoc? Non in uno loco, sed per univérsum orbem terrárum. Audi hoc de álio psalmo; sic dicit: Cantáte Dómino cánticum novum; cántate Dómino, omnis terra.
Iam díximus, fratres, omnis terra cantat cánticum novum. Qui cum omni terra non cantat cánticum novum, dicat quod vult, linguis sonet Allelúia, dicat tota die, dicat tota nocte; non valde aures meæ inclinántur ad vocem cantántis, sed quæro mores operántis. Intérrogo enim et dico: Quid est quod cantas? Respóndet: Allelúia. Quid est Allelúia? Laudáte Dóminum. Veni, simul laudémus Dóminum. Si tu laudas Dóminum, et ego laudo Dóminum; quare in discórdia sumus? Cáritas laudat Dóminum, discórdia blasphémat Dóminum.
In secundo nocturno Act 10, 40-43
Deus suscitávit Iesum tértia die et dedit eum maniféstum fíeri non omni pópulo, sed téstibus præordinátis a Deo, nobis, qui manducávimus et bíbimus cum illo postquam resurréxit a mórtuis; et præcépit nobis prædicáre pópulo et testificári quia ipse est, qui constitútus est a Deo iudex vivórum et mortuórum. Huic omnes prophétæ testimónium pérhibent remissiónem peccatórum accípere per nomen eius omnes qui credunt in eum.
Deus suscitávit Iesum tértia die et dedit eum maniféstum fíeri non omni pópulo, sed téstibus præordinátis a Deo, nobis, qui manducávimus et bíbimus cum illo postquam resurréxit a mórtuis; et præcépit nobis prædicáre pópulo et testificári quia ipse est, qui constitútus est a Deo iudex vivórum et mortuórum. Huic omnes prophétæ testimónium pérhibent remissiónem peccatórum accípere per nomen eius omnes qui credunt in eum.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
