v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Dulci deprómat cármine devóta plebs sollémnia, dum in cælórum cúlmine hæc virgo micat glória.
Virgo, quæ Christi láudibus vacávit iam viríliter, sanctórum nunc agmínibus coniúngitur felíciter.
Vicit per pudicítiam infírmæ carnis vítium; sprevit mundi blandítiam Christi sequens vestígium.
Per hanc nos, Christe, dírige servans a cunctis hóstibus; culpárum lapsus córrige nos ímbuens virtútibus.
Iesu, tibi sit glória, qui natus es de Vírgine, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Exsúrgit Deus, et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eius.
Ant. 1.
Psalmus 67
Triumphalis ingressus Domini
Ascendens in altum captivam duxit captivatem, dedit dona hominibus (Eph 4,8).
I
Exsúrgit Deus, et dissipántur inimíci eíus; * et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eíus.
Sicut dissipátur fumus, tu díssipas; † sicut fluit cera a fácie ignis, * sic péreunt peccatóres a fácie Dei.
Et iústi læténtur et exsúltent in conspéctu Dei * et delecténtur in lætítia.
Cantáte Deo, psalmum dícite nómini eíus; † iter fácite ei, qui fertur super nubes: * Dóminus nomen illi.
Iubiláte in conspéctu eíus; †pater orphanórum et iúdex viduárum, * Deus in habitáculo sancto suo.
Deus, qui inhabitáre facit desolátos in domo, † qui edúcit vinctos in prosperitátem; * verúmtamen rebélles habitábunt in árida terra.
Deus, cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, * cum pertransíres in desérto, terra mota est,
étiam cæli distillavérunt a fácie Dei Sínai, * a fácie Dei Israel.
Plúviam voluntáriam effundébas, Deus; * hereditátem tuam infirmátam, tu refecísti eam.
Animália tua habitábant in ea, * parásti in bonitáte tua páuperi, Deus.
Dóminus dat verbum; * vírgines annuntiántes bona sunt agmen ingens:
“Reges exercítuum fúgiunt, fúgiunt, * et spécies domus dívidit spólia.
Et vos dormítis inter médias caulas: * alæ colúmbæ nitent argénto, et pennæ eíus pallóre auri.
Dum dispérgit Omnípotens reges super eam, * nive dealbátur Selmon.”
Mons Dei mons Basan, * mons cacúminum mons Basan.
Ut quid invidétis, montes cacúminum, † monti, in quo beneplácitum est Deo inhabitáre? * Étenim Dóminus habitábit in finem.
Currus Dei decem mília mílium: * Dóminus venit de Sínai in sancta.
Ascendísti in altum, captívam duxísti captivitátem; † accepísti in donum hómines, * ut étiam rebélles hábitent apud Dóminum Deum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exsúrgit Deus, et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eius.
Ant.
Ant. 2. Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.
Ant. 2.
II
Benedíctus Dóminus die cotídie; * portábit nos Deus salutárium nostrórum.
Deus noster, Deus ad salvándum; * et Dómini, Dómini éxitus mortis.
Verúmtamen Deus confrínget cápita inimicórum suórum, * vérticem capillátum perambulántium in delíctis suis.
Dixit Dóminus: “Ex Basan redúcam, * redúcam de profúndo maris,
ut intingátur pes tuus in sánguine, * lingua canum tuórum ex inimícis portiónem invéniat.”
Vidérunt ingréssus tuos, Deus, * ingréssus Dei mei, regis mei in sancta.
Præcédunt cantóres, † postrémi véniunt psalléntes, * in médio iuvénculæ tympanístriæ.
“In ecclésiis benedícite Deo, * Dómino, vos de fóntibus Israel.”
Ibi Beniámin adulescéntulus ducens eos, † príncipes Iúdæ cum turma sua, * príncipes Zábulon, príncipes Nephtháli.
Manda, Deus, virtúti tuæ; * confírma hoc, Deus, quod operátus es in nobis.
A templo tuo in Ierusálem * tibi áfferent reges múnera.
Íncrepa feram arúndinis, † congregatiónem taurórum in vítulis populórum: * prostérnant se cum láminis argénti.
Díssipa gentes, quæ bella volunt. † Vénient optimátes ex Ægýpto, * Æthiópia prævéniet manus suas Deo.
Regna terræ, cantáte Deo, psállite Dómino, † psállite Deo, qui fertur super cælum cæli ad oriéntem; * ecce dabit vocem suam, vocem virtútis.
Tribúite virtútem Deo. † Super Israel magnificéntia eíus, * et virtus eíus in núbibus.
Mirábilis, Deus, de sanctuário tuo! † Deus Israel ipse tríbuet virtútem et fortitúdinem plebi suæ. * Benedíctus Deus!
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.
Ant.
Ant. 3. Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.
Ant. 3.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Visitávit autem Dóminus Saram, sicut promíserat, et implévit Saræ, quæ locútus est; concepítque et péperit Abrahæ fílium in senectúte eius témpore quo prædíxerat ei Deus. Vocavítque Abraham nomen fílii sui, quem génuit ei Sara, Isaac et circumcídit eum octávo die, sicut præcéperat ei Deus. Cum Abraham centum esset annórum, natus est ei Isaac fílius eius. Dixítque Sara: " Risum fecit mihi Deus; quicúmque audíerit, corridébit mihi. " Rursúmque ait: " Quis auditúrum créderet Abraham quod Sara lactáret fílios, quia péperit ei fílium iam seni? "
Crevit ígitur puer et ablactátus est. Fecítque Abraham grande convívium in die ablactatiónis eius. Cumque vidísset Sara fílium Agar Ægýptiæ iocántem cum Isaac fílio suo, dixit ad Abraham: " Eice ancíllam hanc et fílium eius; non enim erit heres fílius ancíllæ cum fílio meo Isaac. " Dure accépit hoc Abraham propter fílium suum. Cui dixit Deus: " Non tibi videátur ásperum super púero et super ancílla tua; ómnia quæ díxerit tibi Sara, audi vocem eius, quia in Isaac vocábitur tibi semen. Sed et fílium ancíllæ fáciam in gentem magnam, quia semen tuum est. "
Surréxit ítaque Abraham mane et tollens panem et utrem aquæ impósuit scápulæ eius tradidítque púerum et dimísit eam. Quæ, cum abísset, errábat in desérto Bersabée. Cumque consúmpta esset aqua in utre, abiécit púerum subter unum arbústum et ábiit; sedítque e regióne procul, quantum potest arcus iácere. Dixit enim: " Non vidébo moriéntem púerum. " Et sedens contra levávit vocem suam et flevit. Exaudívit autem Deus vocem púeri; vocavítque ángelus Dei Agar de cælo dicens: " Quid tibi, Agar? noli timére; exaudívit enim Deus vocem púeri de loco, in quo est. Surge, tolle púerum et tene illum manu tua, quia in gentem magnam fáciam eum. " Aperuítque Deus óculos eius; quæ videns púteum aquæ ábiit et implévit utrem dedítque púero bíbere. Et fuit Deus cum eo; qui crevit et morátus est in solitúdine factúsque est iúvenis sagittárius. Habitavítque in desérto Pharan; et accépit illi mater sua uxórem de terra Ægýpti.
r. Apparuérunt tres viri Abrahæ ad ílicem Mambre, et dixit ad eum: Dómine, si invéni grátiam in óculis tuis, transíte * Et requiéscite in loco isto. v. Auferam pusíllum aquæ, et lavéntur pedes vestri, * Et requiéscite. v. Glória Patri. * Et requiéscite.
In secundo nocturno, anno II
Ex Enarratiónibus sancti Augustíni epíscopi in psalmos (En. in ps. 62, 3-4: CCL 39, 795)
Sæculum istud est desértum ubi multum sitítur, et auditúri estis vocem modo sitiéntis in desérto. Si autem cognoscámus nos sitiéntes, cognoscémus nos et bibéntes, quia qui sitit in hoc sæculo, in futúro sæculo satiábitur, dicénte Dómino: Beáti qui esúriunt et sítiunt iustítiam, quia ipsi saturabúntur. Ergo in hoc sæculo non debémus quasi amáre sagínam. Hic sitiéndum est; álibi saginábimur. Modo autem ut non deficiámus in isto desérto, aspérgit nobis rorem verbi sui, et non nos dimíttit prorsus aréscere, ut non sit de nobis repetítio, sed ut sic sitiámus, ut bibámus. Ut autem bibámus, áliqua grátia eius aspérgimur; tamen sitímus. Et quid dicit ánima nostra Deo?
Deus, Deus meus, ad te de luce vígilo. Quid est vigiláre? Utique non dormíre. Quid est dormíre? Est somnus ánimæ, est somnus córporis; somnum córporis omnes debémus habére, quia, si non habeátur somnus córporis, déficit homo, déficit ipsum corpus. Non enim potest diu sustinére corpus nostrum frágile ánimam vigilántem et inténtam in actiónibus; si diu fúerit inténta ánima in actiónibus, corpus frágile et terrénum non illam capit, non illam sústinet perpétuo agéntem, et déficit, et succúmbit.
Ideo Deus donávit somnum córpori, quo reparántur membra córporis, ut possint vigilántem ánimam sustinére. Illud autem cavére debémus, ne ipsa ánima nostra dórmiat; malus enim est somnus ánimæ. Bonus somnus córporis, quo reparátur valetúdo córporis. Somnus autem ánimæ est oblivísci Deum suum. Quæcúmque ánima oblíta fúerit Deum suum, dormit.
r. Crédidit Abraham Deo, et reputátum est ei ad iustítiam; * Et ídeo amícus Dei appellátus est. v. Fuit autem iustus coram Dómino, et ambulávit in viis eius; * Et ídeo. v. Glória Patri. * Et ídeo.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
