v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Tu, Trinitátis Unitas, orbem poténter qui regis, atténde laudum cántica quæ excubántes psállimus.
Quo, fraude quicquid dæmonum in nóctibus delíquimus, abstérgat illud cælitus tuæ potéstas glóriæ.
Te corde fido quǽsumus, reple tuo nos lúmine, per quod diérum círculis nullis ruámus áctibus.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Vel:
Hymnus
Adésto, Christe, córdibus, celsa redémptis cáritas; infúnde nostris férvidos fletus, rogámus, vócibus.
Ad te preces, piíssime Iesu, fide profúndimus; dimítte, Christe, quǽsumus, factis malum quod fécimus.
Sanctæ crucis signáculo, tuo sacráto córpore, defénde nos ut fílios omnes, rogámus, úndique.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Ant. 1. Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.
Ant. 1.
Psalmus 68
Zelus domus tuæ comedit me
Dederunt ei vinum bibere cum felle mixtum (Mt 27,34).
I
Salvum me fac, Deus, * quóniam venérunt aquæ usque ad guttur meum.
Infíxus sum in limo profúndi, et non est substántia; * veni in profúnda aquárum, et fluctus demérsit me.
Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; * defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum.
Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, * qui odérunt me gratis.
Confortáti sunt, qui persecúti sunt me inimíci mei mendáces; * quæ non rápui, tunc exsolvébam.
Deus, tu scis insipiéntiam meam, * et delícta mea a te non sunt abscóndita.
Non erubéscant in me, qui exspéctant te, * Dómine, Dómine virtútum.
Non confundántur super me, * qui quærunt te, Deus Israel.
Quóniam propter te sustínui oppróbrium, * opéruit confúsio fáciem meam;
extráneus factus sum frátribus meis * et peregrínus fíliis matris meæ.
Quóniam zelus domus tuæ comédit me, * et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.
Et flevi in ieiúnio ánimam meam, * et factum est in oppróbrium mihi.
Et pósui vestiméntum meum cilícium, * et factus sum illis in parábolam.
Advérsum me loquebántur, qui sedébant in porta, * et in me canébant, qui bibébant vinum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.
Ant.
Ant. 2. Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.
Ant. 2.
II
Ego vero oratiónem meam ad te, Dómine, * in témpore benepláciti, Deus.
In multitúdine misericórdiæ tuæ exáudi me, * in veritáte salútis tuæ.
Éripe me de luto, ut non infígar, † erípiar ab iis, qui odérunt me, * et de profúndis aquárum.
Exáudi me, Dómine, quóniam benígna est misericórdia tua; * secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum réspice in me.
Et ne avértas fáciem tuam a púero tuo; * quóniam tríbulor, velóciter exáudi me.
Accéde ad ánimam meam, víndica eam, * propter inimícos meos rédime me.
Tu scis oppróbrium meum * et confusiónem meam et reveréntiam meam.
In conspéctu tuo sunt omnes, qui tríbulant me; *oppróbrium contrívit cor meum, et elángui.
Et sustínui, qui simul contristarétur, et non fuit, * et qui consolarétur, et non invéni.
Et dedérunt in escam meam fel * et in siti mea potavérunt me acéto.
[Fiat mensa eórum coram ipsis in láqueum * et in retributiónes et in scándalum.
Obscuréntur óculi eórum, ne vídeant, * et lumbos eórum semper infírma.
Effúnde super eos iram tuam, * et furor iræ tuæ comprehéndat eos.
Fiat commorátio eórum desérta, * et in tabernáculis eórum non sit qui inhábitet.
Quóniam, quem tu percussísti, persecúti sunt, * et super dolórem eíus, quem vulnerásti, addidérunt.
Appóne iniquitátem super iniquitátem eórum, * et non véniant ad iustítiam tuam.
Deleántur de libro vivéntium * et cum iústis non scribántur.]
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.
Ant.
Ant. 3. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.
Ant. 3.
III
Ego autem sum pauper et dolens; * salus tua, Deus, súscipit me.
Laudábo nomen Dei cum cántico * et magnificábo eum in laude.
Et placébit Dómino super taurum, * super vítulum córnua producéntem et úngulas.
Vídeant húmiles et læténtur; * quærite Deus, et vivet cor vestrum,
quóniam exaudívit páuperes Dóminus * et vinctos suos non despéxit.
Laudent illum cæli et terra, * mária et ómnia reptília in eis.
Quóniam Deus salvam fáciet Sion † et ædificábit civitátes Iudæ; * et inhabitábunt ibi et possidébunt eam.
Et semen servórum eius hereditábunt eam * et, qui díligunt nomen eius, habitábunt in ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Habébat Rebécca fratrem nómine Laban, qui festínus egréssus est ad hóminem, ubi erat fons. Cumque vidísset ánulum in náribus et armíllas in mánibus soróris suæ et audísset cuncta verba referéntis: " Hæc locútus est mihi homo ", venit ad virum, qui stabat iuxta camélos et prope fontem aquæ, dixítque ad eum: " Ingrédere, benedícte Dómini, cur foris stas? Præparávi domum et locum camélis. " Et introdúxit eum in hospítium ac destrávit camélos; dedítque páleas et pábulum camélis et aquam ad lavándos pedes eius et virórum qui vénerant cum eo. Et appósuit in conspéctu eius panem. Qui ait: " Non cómedam donec loquar sermónes meos. " Respóndit: " Lóquere. " At ille: " Servus, inquit, Abraham sum; et Dóminus benedíxit dómino meo valde magnificatúsque est; et dedit ei oves et boves, argéntum et aurum, servos et ancíllas, camélos et ásinos. Et péperit Sara uxor dómini mei fílium dómino meo in senectúte sua; dedítque illi ómnia quæ habúerat. Et adiurávit me dóminus meus dicens: " Non accípies úxorem fílio meo de filiábus Chananæórum in quorum terra hábito; sed ad domum patris mei perges et de cognatióne mea accípies uxórem fílio meo. "
Respondérunt Laban et Bathúel: " A Dómino egréssus est sermo; non póssumus extra plácitum eius quidquam áliud loqui tecum. En Rebécca coram te est; tolle eam et proficíscere, et sit uxor fílii dómini tui, sicut locútus est Dóminus. " Quod cum audísset puer Abraham, prócidens adorávit in terram Dóminum. Prolatísque vasis argénteis et áureis ac véstibus, dedit ea Rebéccæ; res pretiósas dedit fratri eius et matri. Tunc comedérunt et bibérunt ipse et viri qui erant cum eo, et pernoctavérunt ibi.
Surgens autem mane locútus est puer: " Dimíttite me, ut vadam ad dóminum meum. " Responderúntque frater eius et mater: " Máneat puélla saltem decem dies apud nos et póstea proficiscétur. " " Nolíte, ait, me retinére, quia Dóminus diréxit viam meam; dimíttite me, ut pergam ad dóminum meum. " Dixérunt: " Vocémus puéllam et quærámus ipsíus voluntátem. " Cumque vocáta venísset, sciscitáti sunt: " Vis ire cum hómine isto? " Quæ ait: " Vadam. " Dimisérunt ergo Rebéccam sorórem eórum et nutrícem illíus servúmque Abraham et cómites eius, imprecántes próspera soróri suæ atque dicéntes: " Soror nostra es, crescas in mille mília, et possídeat semen tuum portas inimicórum suórum! " Igitur surréxit Rebécca et puéllæ illíus et, ascénsis camélis, secútæ sunt virum; sumpsítque servus Rebéccam et ábiit.
r. Factus est sermo Dómini ad Abraham, dicens: Noli timére, Abraham, * Ego protéctor tuus sum, et merces tua magna nimis. v. Ego enim sum Dóminus Deus tuus, qui edúxi te de Ur Chaldæórum. * Ego protéctor tuus. v. Glória Patri. * Ego protéctor tuus.
In secundo nocturno, anno II
Ex Tractátu sancti Irenæi epíscopi Advérsus hæreses (Lib. 4, 21: SC 100, 676-678)
Qui ex fide sunt benedicéntur cum fidéli Abraham. Ob quæ non solum prophétam eum dixit fídei, sed et patrem eórum qui ex géntibus credunt in Christum Iesum, eo quod una et éadem illíus et nostra sit fides, illo quidem credénte futúris quasi iam factis propter repromissiónem Dei, nobis quoque simíliter per fidem speculántibus eam quæ est in regno hereditátem propter repromissiónem Dei.
Et ea autem quæ circa Isaac non sine significatióne sunt. In ea enim epístula quæ est ad Romános ait Apóstolus: Sed et Rebécca ex uno concúbitu habens Isaac patris nostri, a Verbo respónsum accépit, ut secúndum electiónem propósitum Dei permáneat, non ex opéribus, sed ex vocánte; dictum est ei: " Duo pópuli in útero tuo, et duæ gentes in ventre tuo, et pópulus pópulum superábit, et maior sérviet minóri. "
Ex quibus maniféstum est non solum operatiónes patriarchárum, sed étiam partum Rebéccæ prophetíam fuísse duórum populórum, et unum quidem esse maiórem, álterum vero minórem, et álterum quidem sub servítio, álterum autem líberum, uníus autem et eiúsdem Patris. Unus et idem Deus noster et illórum, qui est absconsórum cógnitor, qui scit ómnia ántequam fiant, et propter hoc dicens: Iacob diléxi, Esau autem ódio hábui.
r. Obsecro, Dómine, ne irascáris servo tuo, quia semel cœpi, loquar ad te; ne perdas iustum cum ímpiis, * Déprecor te, Dómine, ne fácias consummatiónem. v. Quid si invénti fúerint decem viri iusti in civitáte, non delébo propter decem. * Déprecor te. v. Glória Patri. * Déprecor te.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
