v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Ætérne rex altíssime, redémptor et fidélium, quo mors solúta déperit, datur triúmphus grátiæ,
Scandis tribúnal déxteræ Patris tibíque cæ ́ litus fertur potéstas ómnium, quæ non erat humánitus,
Ut trina rerum máchina cæléstium, terréstrium et inferórum cóndita, flectat genu iam súbdita.
Tremunt vidéntes ángeli versam vicem mortálium; culpat caro, purgat caro, regnat caro Verbum Dei.
Tu, Christe, nostrum gáudium, manens perénne præ ́ mium, mundi regis qui fábricam, mundána vincens gáudia.
Hinc te precántes quæsumus, ignósce culpis ómnibus et corda sursum súbleva ad te supérna grátia,
Ut, cum rubénte cœperis clarére nube iúdicis, pœnas repéllas débitas, reddas corónas pérditas.
Iesu, tibi sit glória, qui scandis ad cæléstia, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæ ́ cula. Amen.
Ant. 1. Per síngulos dies benedícam te, Dómine, allelúia.
Ant. 1.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16, 5).
I
Exaltábo te, Deus meus rex, † et benedícam nómini tuo * in sæculum et in sǽculum sǽculi.
Per síngulos dies benedícam tibi † et laudábo nomen tuum * in sǽculum et in sǽculum sǽculi.
Magnus Dóminus et laudábilis nimis, * et magnitúdinis eius non est investigátio.
Generátio generatióni laudábit ópera tua, * et poténtiam tuam pronuntiábunt.
Magnificéntiam glóriæ maiestátis tuæ loquéntur * et mirabília tua enarrábunt.
Et virtútem terribílium tuórum dicent * et magnitúdinem tuam narrábunt.
Memóriam abundántiæ suavitátis tuæ eructábunt * et iustítia tua exsultábunt.
Miserátor et miséricors Dóminus, * longánimis et multæ misericórdiæ.
Suávis Dóminus univérsis, * et miseratiónes eius super ómnia ópera eius.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Per síngulos dies benedícam te, Dómine, allelúia.
Ant.
Ant. 2. Regnum tuum, Dómine, regnum ómnium sæculórum.
Ant. 2.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16,5)
II
Confiteántur tibi, Dómine, ómnia ópera tua; * et sancti tui benedícant tibi.
Glóriam regni tui dicant * et poténtiam tuam loquántur,
ut notas fáciant fíliis hóminum poténtias tuas * et glóriam magnificéntiæ regni tui.
Regnum tuum regnum ómnium sæculórum, * et dominátio tua in omnem generatiónem et generatiónem.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Regnum tuum, Dómine, regnum ómnium sæculórum.
Ant.
Ant. 3. Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis et sanctus in ómnibus opéribus suis, allelúia.
Ant. 3.
Psalmus 144 (145)
Laus divinæ maiestatis
Iustus es, qui es et qui eras, Sanctus (Ap 16,5)
III
Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis * et sanctus in ómnibus opéribus suis.
Allevat Dóminus omnes qui córruunt * et érigit omnes depréssos.
Oculi ómnium in te sperant, * et tu das illis escam in témpore opportúno.
Aperis tu manum tuam * et imples omne ánimal in beneplácito.
Iustus Dóminus in ómnibus viis suis * et sanctus in ómnibus opéribus suis.
Prope est Dóminus ómnibus invocántibus eum, * ómnibus invocántibus eum in veritáte.
Voluntátem timéntium se fáciet † et deprecatiónem eórum exáudiet * et salvos fáciet eos.
Custódit Dóminus omnes diligéntes se * et omnes peccatóres dispérdet.
Laudatiónem Dómini loquétur os meum, et benedícat omnis caro nómini sancto eius * in sǽculum et in sǽculum sǽculi.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Fidélis Dóminus in ómnibus verbis suis et sanctus in ómnibus opéribus suis, allelúia.
Ant.
In primo nocturno, anno II )
De Actibus Apostolórum 24, 1-27
Post quinque autem dies descéndit princeps sacerdótum Ananías cum senióribus quibúsdam et Tertúllo quodam oratóre, qui adiérunt præsidem advérsum Paulum. Et citáto eo cœpit accusáre Tertúllus dicens: «Cum in multa pace agámus per te, et multa corrigántur genti huic per tuam providéntiam, semper et ubíque suscípimus, óptime Felix, cum omni gratiárum actióne. Ne diútius autem te prótraham, oro bréviter áudias nos pro tua cleméntia. Invénimus enim hunc hóminem pestíferum et concitántem seditiónes ómnibus Iudæis qui sunt in univérso orbe, et auctórem seditiónis sectæ Nazarenórum, qui étiam templum violáre conátus est, quem et apprehéndimus, a quo póteris ipse diiúdicans de ómnibus istis cognóscere, de quibus nos accusámus eum.» Adiecérunt autem et Iudæi dicéntes hæc ita se habére.
Respóndit autem Paulus, annuénte sibi præside dícere: «Ex multis annis esse te iúdicem genti huic sciens bono ánimo de causa mea ratiónem reddam, cum possis cognóscere quia non plus sunt dies mihi quam duódecim, ex quo ascéndi adoráre in Ierúsalem, et neque in templo invenérunt me cum áliquo disputántem aut concúrsum faciéntem turbæ neque in synagógis neque in civitáte, neque probáre possunt tibi, de quibus nunc accúsant me.»
«Confíteor autem hoc tibi quod secúndum viam, quam dicunt hæresim, sic desérvio pátrio Deo credens ómnibus, quæ secúndum Legem sunt et in Prophétis scripta, spem habens in Deum, quam et hi ipsi exspéctant, resurrectiónem futúram iustórum et iniquórum. In hoc et ipse stúdeo sine offendículo consciéntiam habére ad Deum et ad hómines semper. Post annos autem plures eleemósynas factúrus in gentem meam veni et oblatiónes, in quibus invenérunt me purificátum in templo, non cum turba neque cum tumúltu; quidam autem ex Asia Iudæi, quos oportébat apud te præsto esse et accusáre si quid habérent advérsum me aut hi ipsi dicant quid invénerint iniquitátis, cum starem in concílio, nisi de una hac voce qua clamávi inter eos stans: De resurrectióne mortuórum ego iúdicor hódie apud vos!»
Distulit autem illos Felix certíssime sciens ea quæ de hac via sunt, dicens: «Cum tribúnus Lýsias descénderit, cognóscam causam vestram», iubens centurióni custodíri eum et habére mitigatiónem, nec quemquam prohibére de suis ministráre ei. Post áliquot autem dies advéniens Felix cum Drusílla uxóre sua, quæ erat Iudæa, vocávit Paulum et audívit ab eo de fide quæ est in Christum Iesum. Disputánte autem illo de iustítia et continéntia et de iudício futúro, timefáctus Felix respóndit: «Quod nunc áttinet, vade; témpore autem opportúno accérsiam te», simul et sperans quia pecúnia darétur sibi a Paulo; propter quod et frequénter accérsiens eum loquebátur cum eo. Biénnio autem expléto, accépit successórem Felix Pórcium Festum; volénsque grátiam præstáre Iudæis, Felix relíquit Paulum vinctum.
r. Omnis pulchritúdo Dómini exaltáta est super sídera, spécies eius in núbibus cæli, * Et nomen eius in ætérnum pérmanet, allelúia. v. Nisi ego abíero, Paráclitus non véniet; dum assúmptus fúero, mittam vobis eum. * Et nomen eius. v. Glória Patri. * Et nomen eius.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Catechésibus sancti Cyrílli Hierosolymitáni epíscopi (Cat. 16, 11-12.16: PG 33, 931-935.942)
Aqua quam dabo ei fiet in eo fons aquæ vivæ saliéntis in vitam ætérnam. Novum aquæ genus, quæ vivit et salit; salit vero super dignos. Quid autem causæ est quod Spíritus grátiam aquæ vocábulo nuncupávit? Quod vidélicet per aquam ómnia consístunt; quod herbárum et animántium efféctrix est aqua; quod ex cælis ímbrium aqua descéndit; quod uníus modi et formæ ipsa lábitur, multifórmes vero parit efféctus: álius quidem exsístit in palma, álius rursum in vite, inque ómnibus ómnia; cum sit uníus modi, nec álius a seípso exsístat; non enim seípsum commútans imber, álius atque álius descéndit; sed, suscipiéntium se structúræ accómmodans, unicuíque id quod ei cómpetens est effícitur.
Ad eúmdem modum et Spíritus Sanctus, cum unus sit, et uníus modi, et indivisíbilis, unicuíque grátiam prout vult dívidit. Et quemádmodum lignum áridum aquam concípiens, gérmina emíttit; sic et ánima peccátrix, per pæniténtiam Spíritus Sancti dono dignáta, iustítiæ racémos portat. Cumque ille uníus et eiúsdem modi sit, multíplices tamen, Dei nutu et in Christi nómine, virtútes operátur.
Nam altérius quidem útitur lingua ad sapiéntiam; altérius mentem prophetía illústrat; huic fugandórum dæmonum potestátem impértit; illi divínas Scriptúras interpretándi donum largítur. Altérius temperántiam corróborat, álium quæ ad misericórdiam pértinent docet; álium ieiunáre et ascéticæ vitæ exercitatiónes toleráre docet; álium res córporis contémnere; álium ad martýrium præparat; álius in áliis, ipse vero a se numquam álius, sicut scriptum est: Unicuíque vero datur manifestátio Spíritus ad id quod éxpedit.
Et quemádmodum is qui in ténebris prius versabátur, sole póstea derepénte conspécto, lucem in córporis óculo récipit, quæque ántea non vidébat perspícue cernit; ita et qui Spíritus Sancti dono dignus hábitus est, ánimo illuminátur et supra hóminem evéctus videt quæ nesciébat.
r. Non conturbétur cor vestrum: ego vado ad Patrem; et, dum assúmptus fúero a vobis, mittam vobis, allelúia, * Spíritum veritátis, et gaudébit cor vestrum, allelúia. v. Ego rogábo Patrem, et álium Paráclitum dabit vobis. * Spíritum. v. Glória Patri. * Spíritum.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
