v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Hic est dies verus Dei, sancto serénus lúmine, quo díluit sanguis sacer probrósa mundi crímina.
Fidem refúndit pérditis cæcósque visu illúminat; quem non gravi solvit metu latrónis absolútio?
Opus stupent et ángeli, pœnam vidéntes córporis Christóque adhæréntem reum vitam beátam cárpere.
Mystérium mirábile, ut ábluat mundi luem, peccáta tollat ómnium carnis vítia mundans caro,
Quid hoc potest sublímius, ut culpa quærat grátiam, metúmque solvat cáritas reddátque mors vitam novam?
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prænites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sæcula. Amen.
Ant. 1. Lignum vitæ in cruce Dómini manifestátum est.
Ant. 1.
Psalmus 1
De Duabus hominum viis
Beati qui, sperantes in crucem, in aquam descenderunt (Ex auctore quodam II sæculi).
Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum † et in via peccatórum non stetit * et in convéntu derisórum non sedit,
sed in lege Dómini volúntas eíus, * et in lege eíus meditátur die ac nocte.
Et erit tamquam lignum plantátum secus decúrsus aquárum, * quod fructum suum dabit in témpore suo;
et fólium eíus non défluet, * et ómnia, quæcúmque fáciet, prosperabúntur.
Non sic ímpii, non sic, * sed tamquam pulvis, quem proícit ventus.
Ídeo non consúrgent ímpii in iudício, * neque peccatóres in concílio iustórum.
Quóniam novit Dóminus viam iustórum, * et iter impiórum períbit.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Lignum vitæ in cruce Dómini manifestátum est.
Ant.
Psalmus 2
Messias rex et victor
Convenerunt ver adversus puerum tuum Iesum, quem unxisti (Act 4,27)
Quare fremuérunt gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
Astitérunt reges terræ, † et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum et advérsus christum eíus:
“Dirumpámus víncula eórum * et proiciámus a nobis íugum ipsórum!”
Qui hábitat in cælis, irridébit eos, * Dóminus subsannábit eos.
Tunc loquétur ad eos in ira sua * et in furóre suo conturbábit eos:
“Ego autem constítui regem meum * super Sion, montem sanctum meum!”
Prædicábo decrétum eíus. † Dóminus dixit ad me: “Fílius meus es tu; * ego hódie génui te.
Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam * et possessiónem tuam términos terræ.
Reges eos in virga férrea * et tamquam vas fíguli confrínges eos.”
Et nunc, reges, intellégite; * erudímini, qui iudicátis terram.
Servíte Dómino in timóre * et exsultáte ei cum tremóre.
Apprehéndite disciplínam, † ne quando irascátur, et pereátis de via, * cum exárserit in brevi ira eíus.
Beáti omnes, * qui confídunt in eo.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. 3. Tu, Dómine, protéctor meus, et exáltans caput meum.
Ant. 3.
Psalmus 3
Dominus protector meus
Dormivit et somnum cepit et resurrexit, quoniam Dominus suscepit eum (S. Irenæus).
Dómine, quid multiplicáti sunt, qui tríbulant me? * Multi insúrgunt advérsum me,
multi dicunt ánimæ meæ: * «Non est salus ipsi in Deo».
Tu autem, Dómine, protéctor meus es, * glória mea et exáltans caput meum.
Voce mea ad Dóminum clamávi, * et exaudívit me de monte sancto suo.
Ego obdormívi et soporátus sum,> * exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
Non timébo mília pópuli circumdántis me. * Exsúrge, Dómine, salvum me fac, Deus meus;
quóniam tu percussísti in maxíllam omnes adversántes mihi, * dentes peccatórum contrivísti.
Dómini est salus, * et super pópulum tuum benedíctio tua.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Tu, Dómine, protéctor meus, et exáltans caput meum.
Ant.
In primo nocturno, anno II )
De Actibus Apostolórum 16, 16-40
Factum est eúntibus nobis ad oratiónem, puéllam quandam habéntem spíritum pythónem obviáre nobis, quæ quæstum magnum præstábat dóminis suis divinándo. Hæc subsecúta Paulum et nos clamábat dicens: «Isti hómines servi Dei Altíssimi sunt, qui annúntiant vobis viam salútis.» Hoc autem faciébat multis diébus. Dolens autem Paulus et convérsus spirítui dixit: «Præcípio tibi in nómine Iesu Christi exíre ab ea»; et éxiit eádem hora. Vidéntes autem dómini eius quia exívit spes quæstus eórum, apprehendéntes Paulum et Silam traxérunt in forum ad príncipes et producéntes eos magistrátibus dixérunt: «Hi hómines contúrbant civitátem nostram, cum sint Iudæi, et annúntiant mores quos non licet nobis suscípere neque fácere, cum simus Románi.»
Et concúrrit plebs advérsus eos, et magistrátus scissis túnicis eórum iussérunt virgis cædi et, cum multas plagas eis imposuíssent, misérunt eos in cárcerem, præcipiéntes custódi, ut caute custodíret eos; qui cum tale præcéptum accepísset, misit eos in interiórem cárcerem et pedes eórum strinxit in ligno. Média autem nocte Paulus et Silas orántes laudábant Deum, et audiébant eos qui in custódia erant; súbito vero terræmótus factus est magnus, ita ut moveréntur fundaménta cárceris, et apérta sunt statim óstia ómnia, et universórum víncula solúta sunt.
Expergefáctus autem custos cárceris et videns apértas iánuas cárceris, evagináto gládio volébat se interfícere, stimans fugísse vinctos. Clamávit autem Paulus magna voce dicens: «Nihil féceris tibi mali; univérsi enim hic sumus.» Petitóque lúmine intro cucúrrit et tremefáctus prócidit Paulo et Silæ et prodúcens eos foras ait: «Dómini, quid me opórtet fácere, ut salvus fiam?» At illi dixérunt: «Crede in Dómino Iesu et salvus eris tu et domus tua.» Et locúti sunt ei verbum Dómini cum ómnibus qui erant in domo eius. Et tollens eos in illa hora noctis lavit eos a plagis, et baptizátus est ipse et omnes eius contínuo; cumque perduxísset eos in domum, appósuit mensam et lætátus est cum omni domo sua credens Deo.
Et cum dies factus esset, misérunt magistrátus lictóres dicéntes: «Dimítte hómines illos!» Nuntiávit autem custos cárceris verba hæc Paulo: «Misérunt magistrátus, ut dimittámini; nunc ígitur exeúntes ite in pace.» Paulus autem dixit eis: «Cæsos nos públice indemnátos, cum hómines Románi essémus, misérunt in cárcerem; et nunc occúlte nos eíciunt? Non ita, sed véniant et ipsi nos edúcant.» Nuntiavérunt autem magistrátibus lictóres verba hæc. Timuerúntque audíto quod Románi essent, et veniéntes deprecáti sunt eos et educéntes rogábant, ut egrederéntur urbem. Exeúntes autem de cárcere introiérunt ad Lýdiam et, visis frátribus, consoláti sunt eos et profécti sunt.
r. Hæc dies quam fecit Dóminus, * Exsultémus et lætémur in ea, allelúia. v. Constitúite diem sollémnem in condénsis usque ad cornu altáris. * Exsultémus. v. Glória Patri. * Exsultémus.
In secundo nocturno, anno II )
Ex Tractátibus sancti Augustíni epíscopi in Epístulam primam Ioánnis (Tract. 1, 3: SC 75, 116-118)
Inténdat cáritas vestra: Quæ vídimus et audívimus, nuntiámus vobis. Illi vidérunt ipsum Dóminum præséntem in carne et audiérunt verba ex ore Dómini, et annuntiavérunt nobis. Et nos ergo audívimus, sed non vídimus. Minus ergo sumus felíces quam illi qui vidérunt et audiérunt? Et quómodo adiúngit: Ut et vos societátem habeátis nobíscum? Illi vidérunt, nos non vídimus, et tamen sócii sumus: quia fidem commúnem tenémus.
Nam et quidam vidéndo non crédidit, et palpáre vóluit et sic crédere et ait: Non credam nisi dígitos meos mísero in locum clavórum et cicatríces eius tetígero. Et prbuit se ex témpore palpándum mánibus hóminum, qui semper se præbet vidéndum aspéctibus angelórum; et palpávit ille discípulus et exclamávit: Dóminus meus et Deus meus. Quia tétigit hóminem, conféssus est Deum.
Et Dóminus consólans nos qui ipsum iam in cælo sedéntem manu contrectáre non póssumus, sed fide contíngere, ait illi: Quia vidísti, credidísti; beáti qui non vident et credunt. Nos descrípti sumus, nos designáti sumus. Fiat ergo in nobis beatitúdo quam Dóminus prædíxit futúram: firme teneámus quod non vidémus; quia illi núntiant qui vidérunt.
Ut et vos, inquit, societátem habeátis nobíscum. Et quid magnum societátem habére cum homínibus? Noli contémnere; vide quid addat: Et sociétas nostra sit cum Deo Patre et Iesu Christo Fílio eius. Et hæc, inquit, scríbimus vobis, ut gáudium vestrum sit plenum. Plenum gáudium dicit in ipsa societáte, in ipsa caritáte, in ipsa unitáte.
r. Surréxit Dóminus vere, allelúia, allelúia, et appáruit Petro, * Allelúia, allelúia, allelúia. v. Et ipsi narrábant quæ gesta fúerint in via, et quómodo cognovérunt eum in fractióne panis. * Allelúia. v. Glória Patri. * Allelúia.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
