Facta autem die, faciébant concúrsum Iudæi et devovérunt se dicéntes neque manducatúros neque bibitúros, donec occíderent Paulum. Erant autem plus quam quadragínta, qui hanc coniuratiónem fécerant; qui accedéntes ad príncipes sacerdótum et seniórum dixérunt: «Devotióne devóvimus nos nihil gustatúros, donec occidámus Paulum. Nunc ergo vos notum fácite tribúno cum concílio, ut prodúcat illum ad vos, tamquam áliquid cértius cognitúri de eo; nos vero, priúsquam apprópiet, paráti sumus interfícere illum.»

   Quod cum audísset fílius soróris Pauli insídias, venit et intrávit in castra nuntiavítque Paulo. Vocans autem Paulus ad se unum ex centuriónibus ait: «Adulescéntem hunc perduc ad tribúnum, habet enim áliquid indicáre illi.» Et ille quidem assúmens eum duxit ad tribúnum et ait: «Vinctus Paulus vocans rogávit me hunc adulescéntem perdúcere ad te, habéntem áliquid loqui tibi.» Apprehéndens autem tribúnus manum illíus, secéssit cum eo seórsum et interrogábat: «Quid est quod habes indicáre mihi?» Ille autem dixit: «Iudæi constituérunt rogáre te, ut crástina die Paulum prodúcas in concílium, quasi áliquid cértius inquisitúrum sit de illo. Tu ergo ne credíderis illis; insidiántur enim ei ex eis viri ámplius quadragínta, qui se devovérunt non manducáre neque bíbere, donec interfíciant eum, et nunc paráti sunt exspectántes promíssum tuum.» Tribúnus ígitur dimísit adulescéntem præcípiens, ne cui eloquerétur quóniam «hæc nota mihi fecísti.» Et vocátis duóbus centuriónibus, dixit: «Paráte mílites ducéntos, ut eant usque Cæsaréam, et équites septuagínta et lanceários ducéntos, a tértia hora noctis, et iuménta præparáte», ut imponéntes Paulum salvum perdúcerent ad Felícem præsidem, scribens epístulam habéntem formam hanc: «Cláudius Lýsias óptimo præsidi Felíci salútem.»

   Scripsit tribúnus Felíci de Paulo: «Virum hunc comprehénsum a Iudæis et incipiéntem intérfici ab eis, supervéniens cum exércitu erípui, cógnito quia Románus est. Volénsque scire causam, propter quam accusábant illum, dedúxi in concílium eórum; quem invéni accusári de quæstiónibus legis ipsórum, nihil vero dignum morte aut vínculis habéntem crimen.

   Et cum mihi perlátum esset de insídiis quæ in virum pararéntur, conféstim misi ad te denúntians et accusatóribus, ut dicant advérsum eum apud te.» Mílites ergo, secúndum præcéptum sibi assuméntes Paulum, duxérunt per noctem in Antipátridem; et póstera die dimíssis equítibus, ut abírent cum eo, revérsi sunt ad castra. Qui cum veníssent Cæsaréam et tradidíssent epístulam præsidi, statuérunt ante illum et Paulum. Cum legísset autem et interrogásset de qua província esset et cognóscens quia de Cilícia: «Audiam te, inquit, cum et accusatóres tui vénerint»; iussítque in prætório Heródis custodíri eum.

   Cum Christus ascéndit ad cælum, et nostris aufértur optútibus, desidérium enim quemdam nostri sústinent óculi, dum non respíciunt quem requírunt. Sicut ait Prophéta, defecérunt óculi mei dum spero in Deum meum. Defecérunt enim óculi Prophétæ, quia nondum vidébat quem sperábat esse ventúrum. Sic namque et apostolórum defecérunt óculi, cum eúntem in cælum Deum néqueunt intuéri. Secúndum quod ait Lucas dicens: Et vidéntibus illis elevátus est, et nubes suscépit eum ab óculis eórum. Stabant enim beáti apóstoli toto suspénsi córpore, et ascendéntem ad cælum quia incéssu non póterant, óculis sequebántur. Et licet ad deducéndum Salvatórem vísio humána defécerit, fídei tamen devótio non defécit. Usque ad nubem enim Christum dedúcunt óculis, usque ad cælos autem cum Christo fídei devotióne comitántur.

   Unde ait Apóstolus sciens fidem nostram in cælis esse cum Dómino: Nostra autem conversátio in cælis est. Nubes ergo ab óculis apostolórum suscépit Salvatórem. Videámus ergo quæ ista nubes sit, quam spléndida, quam præclára, quæ lucem mundi Christum suscípere promerétur. Neque enim póterat obscúra esse, tætra et tenebrósa, quia scriptum est: Et ténebræ eum non comprehendérunt. Ténebræ enim lucem gestáre non póterant. Illa est ergo nubes quæ ascendéntem suscépit Christum, quæ et testimónium Christo étiam in monte perhíbuit. De qua ait Evangelísta: Vox de nube dicens: «Hic est Fílius meus diléctus, ipsum audíte.»

   Non ígitur nubes suscépit Christum, sed Deus Pater recépit Fílium, et occúrsu quodam pietátis ascendéntem illum grémio mollióre compléctitur. Nam ídeo Pater dícitur suscípere Fílium nubis obumbráculo, ut ostendátur refrigério quodam fovére eius vúlnera passiónis. Post crucem enim, post iniúrias, post ínferos, non est maius Christo refrigérium, nisi virtúte divinitátis obumbrétur. Sicut de nativitáte eius ad Maríam dícitur: Et virtus Altíssimi obumbrábit tibi. Altíssimus ergo Pater qui nascénte Christo obumbrávit in virtúte Maríæ. Ascendéntem enim suscépit in nube.