Festus ergo cum venísset in provínciam, post tríduum ascéndit Hierosólymam a Cæsaréa; adierúntque eum príncipes sacerdótum et primi Iudæórum advérsus Paulum, et rogábant eum postulántes grátiam advérsum eum, ut iubéret perdúci eum in Ierúsalem, insídias tendéntes, ut eum interfícerent in via. Festus ígitur respóndit servári Paulum in Cæsaréa, se autem matúrius profectúrum: «Qui ergo in vobis, ait, poténtes sunt, descendéntes simul, si quod est in viro crimen, accúsent eum.» Demorátus autem inter eos dies non ámplius quam octo aut decem, descéndit Cæsaréam, et áltera die sedit pro tribunáli et iussit Paulum addúci. Qui cum perdúctus esset, circumstetérunt eum, qui ab Hierosólyma descénderant, Iudæi, multas et graves causas obiciéntes, quas non póterant probáre, Paulo ratiónem reddénte: «Neque in legem Iudæórum neque in templum neque in Cæsarem quidquam peccávi.» Festus autem volens Iudæis grátiam præstáre, respóndens Paulo dixit: «Vis Hierosólymam ascéndere et ibi de his iudicári apud me?»

   Dixit Paulus Festo: «Ad tribúnal Cæsaris sto, ubi me opórtet iudicári. Iudæis nihil nócui, sicut et tu mélius nosti. Si ergo iniúste egi et dignum morte áliquid feci, non recúso mori; si vero nihil est eórum quæ hi accúsant me, nemo potest me illis donáre. Cæsarem appéllo!»

   Tunc Festus cum consílio locútus respóndit: «Cæsarem appellásti; ad Cæsarem ibis.» Et cum dies áliquot transácti essent, Agríppa rex et Bereníce descendérunt Cæsaréam et salutavérunt Festum. Et cum dies plures ibi demoraréntur, Festus regi indicávit de Paulo dicens: «Vir quidam est derelíctus a Felíce vinctus, de quo cum essem Hierosólymis, adiérunt me príncipes sacerdótum et senióres Iudæórum postulántes advérsus illum damnatiónem; ad quos respóndi quia non est consuetúdo Románis donáre áliquem hóminem, priúsquam is qui accusátur, præséntes hábeat accusatóres locúmque defendéndi se ab accusatióne accípiat. Cum ergo huc conveníssent, sine ulla dilatióne sequénti die sedens pro tribunáli iussi addúci virum; de quo cum stetíssent accusatóres, nullam causam deferébant, de quibus ego suspicábar malis, quæstiónes vero quasdam de sua superstitióne habébant advérsus eum et de quodam Iesu defúncto, quem affirmábat Paulus vívere. Hæsitans autem ego de huiúsmodi quæstióne, dicébam si vellet ire Hierosólymam et ibi iudicári de istis. Paulo autem appellánte, ut servarétur ad Augústi cognitiónem, iussi servári eum, donec mittam eum ad Cæsarem.» Agríppa autem ad Festum: «Volébam et ipse hóminem audíre!» – «Cras, inquit, áudies eum.»

   Altera autem die, cum venísset Agríppa et Bereníce cum multa ambitióne, et introíssent in auditórium cum tribúnis et viris principálibus civitátis, et iubénte Festo, addúctus est Paulus. Et dicit Festus: «Agríppa rex et omnes, qui simul adéstis nobíscum viri, vidétis hunc, de quo omnis multitúdo Iudæórum interpellávit me Hierosólymis et hic, clamántes non oportére eum vívere ámplius. Ego vero cómperi nihil dignum eum morte fecísse, ipso autem hoc appellánte Augústum, iudicávi míttere. De quo quid certum scribam dómino, non hábeo; propter quod prodúxi eum ad vos et máxime ad te, rex Agríppa, ut, interrogatióne facta, hábeam quid scribam: sine ratióne enim mihi vidétur míttere vinctum et causas eius non significáre.»

   Quantam et quam multíplicem grátiam apóstoli apud Dóminum habuérunt, audívit per órdinem diléctio vestra. Primum quidem divérsis linguis locúti sunt, ut linguárum ómnium Dóminum et Creatórem Unigénitum Dei Fílium univérso mundo prædicárent. Neque enim prædicántibus linguis apóstolis lingua crédere potuísset, nisi eos omnis lingua audísset. Non indigébant apóstoli interpretári hómines qui Deum intérpretem et Sanctum Spíritum possidébant. Neque ab hómine egébant quia magístro vitæ Christo cuncta quæ prædicábant didícerant. Primum ergo hanc grátiam apóstoli accepérunt ut linguis ómnibus loqueréntur; deínde has divínas virtútes operári cœpérunt: cæcis lúmina restitúere, surdis audítum, claudis gressum, infírmis sanitátem, mórtuis vitam. Non est hoc humánæ potestátis, sed divínæ poténtiæ.

   Hæc enim signa virtútum operabántur apóstoli non secúndum humánam natúram sed secúndum divínam poténtiam. Sícuti faber ferrum quod natúra sua domat ómnia vel rédigit in mássulam, tamen cum missum in igne fúerit et accénsum, non secúndum natúram suam sed secúndum virtútem ignis operátur, ita apóstoli accénsi igne divíno, id est Spíritu Sancto, non secúndum mortálem natúram suam, sed secúndum Dei poténtiam divínas virtútes operári cœpérunt. Morti enim imperáre non est mortális natúræ, sed divínæ poténtiæ.

   Operabántur autem apóstoli circa infirmántes dúplici grátia, corporáliter et spiritáliter. Nam córpora quidem ab infirmitátibus corporálibus liberábant, ánimas vero a valitudínibus peccatórum. Grávior enim infírmitas ánimæ quam córporis est. Quod idípsum David in psalmo evidénter osténdit cum dicit: Bénedic ánima mea Dóminum, quia propítius sit ómnibus iniquitátibus tuis, qui sanat omnes languóres tuos. Sunt ergo languóres ánimæ multo gravióres quam languóres córporis. Languóres córporis temporálem mortem hómini ínferunt; languóres autem ánimæ ætérnam mortem acquírunt.