Agríppa ad Paulum ait: «Permíttitur tibi loqui pro temetípso.» Tunc Paulus, exténsa manu, cœpit ratiónem réddere: «De ómnibus quibus accúsor a Iudæis, rex Agríppa, stimo me beátum, apud te cum sim defensúrus me hódie, máxime te sciénte ómnia quæ apud Iudæos sunt consuetúdines et quæstiónes; propter quod óbsecro patiénter me áudias. Et quidem vitam meam a iuventúte, quæ ab inítio fuit in gente mea et in Hierosólymis, novérunt omnes Iudæi, præsciéntes me ab inítio, si velint testimónium perhibére, quóniam secúndum diligentíssimam sectam nostræ religiónis vixi pharisæus.

   Nunc propter spem eius quæ ad patres nostros repromissiónis facta est a Deo, sto iudício subiéctus, in quam duódecim tribus nostræ cum perseverántia nocte ac die deserviéntes sperant deveníre; de qua spe accúsor a Iudæis, rex! Quid incredíbile iudicátur apud vos, si Deus mórtuos súscitat?

   Et ego quidem existimáveram me advérsus nomen Iesu Nazaréni debére multa contrária ágere; quod et feci Hierosólymis, et multos sanctórum ego in carcéribus inclúsi, a princípibus sacerdótum potestáte accépta, et cum occideréntur, détuli senténtiam, et per omnes synagógas frequénter púniens eos compellébam blasphemáre, et abundántius insániens in eos persequébar usque in éxteras civitátes. In quibus dum irem Damáscum cum potestáte et permíssu príncipum sacerdótum, die média in via vidi, rex, de cælo supra splendórem solis circumfúlgens me lumen et eos, qui mecum simul ibant; omnésque nos cum decidissémus in terram, audívi vocem loquéntem mihi Hebráica lingua: "Saul, Saul, quid me perséqueris? Durum est tibi contra stímulum calcitráre." Ego autem dixi: "Quis es, Dómine?" Dóminus autem dixit: "Ego sum Iesus, quem tu perséqueris. Sed exsúrge et sta super pedes tuos; ad hoc enim appárui tibi, ut constítuam te minístrum et testem eórum quæ vidísti, et eórum quibus apparébo tibi, erípiens te de pópulo et de géntibus, in quas ego mitto te aperíre óculos eórum, ut convertántur a ténebris ad lucem et de potestáte Sátanæ ad Deum, ut accípiant remissiónem peccatórum et sortem inter sanctificátos per fidem quæ est in me."

   Unde, rex Agríppa, non fui incrédulus cæléstis visiónis, sed his qui sunt Damásci primum et Hierosólymis, et in omnem regiónem Iudææ et géntibus annuntiábam, ut pæniténtiam ágerent et converteréntur ad Deum digna pæniténtiæ ópera faciéntes. Hac ex causa me Iudæi, cum essem in templo comprehénsum, tentábant interfícere. Auxílium ígitur assecútus a Deo usque in hodiérnum diem sto testíficans minóri atque maióri, nihil extra dicens quam ea quæ prophétæ sunt locúti futúra esse et Móyses, si passíbilis Christus, si primus ex resurrectióne mortuórum lumen annuntiatúrus est pópulo et géntibus.» Sic autem eo ratiónem reddénte, Festus magna voce dixit: «Insánis, Paule; multæ te lítteræ ad insániam convértunt!» At Paulus: «Non insánio, inquit, óptime Feste, sed veritátis et sobrietátis verba éloquor. Scit enim de his rex ad quem et audénter loquor; latére enim eum nihil horum arbítror, neque enim in ángulo hoc gestum est. Credis, rex Agríppa, prophétis? Scio quia credis.» Agríppa autem ad Paulum: «In módico suádes me Christiánum fíeri!» Et Paulus: «Optárem apud Deum et in módico et in magno non tantum te sed et omnes hos qui áudiunt me hódie, fíeri tales, qualis et ego sum, excéptis vínculis his!» Et exsurréxit rex et præses et Bereníce et qui assidébant eis; et cum secessíssent, loquebántur ad ínvicem dicéntes: «Nihil morte aut vínculis dignum quid facit homo iste.» Agríppa autem Festo dixit: «Dimítti póterat homo hic, si non appellásset Cæsarem.»

   Allelúia ipsa ad laudem nos Dómini atque ad omnem fídei confessiónem invítat. Allelúia enim de hebræo in latínum dúplici génere interpretátur, id est: Cantáte ei qui est, aut: Bénedic nos Deus simul in unum, aut certe: Laudáte Dóminum, quod utrúmque salúti ac fídei nostræ necessárium est.

   Debémus enim cantáre ei qui est, quia aut nos, aut antecessóres nostri dudum cantabámus his qui non erant, id est diis géntium et simulácris idolórum. Sed vane tunc cantábant, quia vana erant quæ colébant. Sed postquam vénimus ad credulitátem cognitionémque divínam, cantáre cœpimus ei qui est, id est Deo omnipoténti creatóri cæli, conditóri terræ, factóri orbis, ipsi hóminis factóri qui ait ad Móysen: Sic dices fíliis Israel: «Qui est misit me ad vos».

   Est enim ille qui semper fuit et sine inítio Deus, et qui pérmanet in ætérnum, sine fine. Cui mérito et iure cantámus Allelúia, quia quod sumus, quod vívimus, non nostræ virtútis est nec nostræ poténtiæ, sed ipsíus dignatiónis est et pietátis. Huic ergo tanto ac tali Deo qui semper fuit et est, cantáre debémus quæ digna sunt, quæ laudi eius maiestatíque convéniunt, quod ætérnus sit, quod omnípotens sit, quod imménsus sit, quod Creátor sæculi et mundi salvátor sit, quod tantam dilectiónem cum homínibus habúerit, ut étiam Fílium suum pro sæculi salúte tráderet, dicénte ipso Dómino in evangélio: Sic, inquit, diléxit Deus mundum hunc, ut Fílium suum unigénitum daret, ut omnes qui credunt in eum non péreant, sed hábeant vitam ætérnam.