v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Somno reféctis ártubus, spreto cubíli, súrgimus: nobis, Pater, canéntibus adésse te depóscimus.
Te lingua primum cóncinat, te mentis ardor ámbiat, ut áctuum sequéntium tu, sancte, sis exórdium.
Cedant tenébræ lúmini et nox diúrno síderi, ut culpa, quam nox íntulit, lucis labáscat múnere.
Precámur ídem súpplices noxas ut omnes ámputes, et ore te canéntium laudéris in perpétuum.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Vel:
Hymnus
Ætérna lux, divínitas, in unitáte Trínitas, te confitémur débiles, te deprecámur súpplices.
Summum Paréntem crédimus Natúmque Patris únicum, et caritátis vínculum qui iungit illos Spíritum.
O véritas, o cáritas, o finis et felícitas, speráre fac et crédere, amáre fac et cónsequi.
Qui finis et exórdium rerúmque fons es ómnium, tu solus es solácium, tu certa spes credéntium.
Qui cuncta solus éfficis cunctísque solus súfficis, tu sola lux es ómnibus et præmium sperántibus.
Christum rogámus et Patrem, Christi Patrísque Spíritum; unum potens per ómnia, fove precántes, Trínitas. Amen.
Ant. 1. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant. 1.
Psalmus 49 (50)
Vera in Dominum pietas
Non veni solvere legem, sed adimplere (Cf. Mt 5, 17).
I
Deus deórum Dóminus locútus est * et vocávit terram a solis ortu usque ad occásum.
Ex Sion speciósa decóre Deus illúxit, * Deus noster véniet et non silébit:
ignis consúmens est in conspéctu eius * et in circúitu eius tempéstas válida.
Advocábit cælum desúrsum * et terram discérnere pópulum suum:
«Congregáte mihi sanctos meos, * qui disposuérunt testaméntum meum in sacrifício».
Et annuntiábunt cæli iustítiam eius, * quóniam Deus iudex est.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus noster maniféste véniet, et non silébit.
Ant.
Ant. 2. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant. 2.
II
«Audi, pópulus meus, et loquar; † Israel, et testificábor advérsum te: * Deus, Deus tuus ego sum.
Non in sacrifíciis tuis árguam te; * holocáusta enim tua in conspéctu meo sunt semper.
Non accípiam de domo tua vítulos, * neque de grégibus tuis hircos.
Quóniam meæ sunt omnes feræ silvárum, * iumentórum mille in móntibus.
Cognóvi ómnia volatília cæli, * et, quod movétur in agro, meum est.
Si esuríero non dicam tibi; * meus est enim orbis terræ et plenitúdo eius.
Numquid manducábo carnes taurórum * aut sánguinem hircórum potábo?
Immola Deo sacrifícium laudis * et redde Altíssimo vota tua;
et ínvoca me in die tribulatiónis: * éruam te, et honorificábis me».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Immola Deo sacrifícium laudis.
Ant.
Ant. 3. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant. 3.
III
Peccatóri autem dixit Deus: † «Quare tu enárras præcépta mea * et assúmis testaméntum meum in os tuum?
Tu vero odísti disciplínam * et proiecísti sermónes meos retrórsum.
Si vidébas furem, currébas cum eo; * et cum adúlteris erat pórtio tua.
Os tuum dimittébas ad malítiam, * et língua tua concinnábat dolos.
Sedens advérsus fratrem tuum loquebáris * et advérsus fílium matris tuæ proferébas oppróbrium.
Hæc fecísti, et tácui. † Existimásti quod eram tui símilis. * Arguam te et státuam illa contra fáciem tuam.
Intellégite hæc, qui obliviscímini Deum, * nequándo rápiam, et non sit qui erípiat.
Qui immolábit sacrifícium laudis, honorificábit me, † et, qui immaculátus est in via, * osténdam illi salutáre Dei».
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Misericórdiam vólui, et non sacrifícium: et sciéntiam Dei plus quam holocáusta.
Ant.
In primo nocturno, anno I)
De libro Ieremíæ prophétæ 37, 21; 38, 14-23
Præcépit rex Sedecías ut traderétur Ieremías in vestíbulo custódiæ (cárceris) et darétur ei torta panis cotídie ex vico Pistórum, donec consumeréntur omnes panes de civitáte. Et mansit Ieremías in vestíbulo custódiæ. Et misit rex Sedecías et tulit ad se Ieremíam prophétam ad óstium tértium quod erat in domo Dómini; et dixit rex ad Ieremíam: "Intérrogo ego te sermónem, ne abscóndas a me áliquid." Dixit autem Ieremías ad Sedecíam: "Si annuntiávero tibi, numquid non interfícies me? Et si consílium dédero tibi, non me áudies." Iurávit ergo rex Sedecías Ieremíæ clam dicens: "Vivit Dóminus, qui fecit nobis ánimam hanc, non óccidam te et non tradam te in manu virórum istórum qui quærunt ánimam tuam."
Et dixit Ieremías ad Sedecíam: "Hæc dicit Dóminus exercítuum, Deus Israel: Si proféctus exíeris ad príncipes regis Babylónis, vivet ánima tua, et cívitas hæc non succendétur igni, et salvus eris tu et domus tua; si autem non exíeris ad príncipes regis Babylónis, tradétur cívitas hæc in manu Chaldæórum, et succéndent eam igni, et tu non effúgies de manu eórum." Et dixit rex Sedecías ad Ieremíam: "Sollícitus sum propter Iudæos qui transfugérunt ad Chaldæos, ne forte tradar in manus eórum, et illúdant mihi."
Respóndit autem Ieremías: "Non te tradent; audi, quæso, vocem Dómini quam ego loquor ad te, et bene tibi erit, et vivet ánima tua. Quod si nolúeris égredi, iste est sermo quem osténdit mihi Dóminus: Ecce omnes mulíeres, quæ remansérunt in domo regis Iudæ, educéntur ad príncipes regis Babylónis et ipsæ dicent: "Seduxérunt te et prævaluérunt advérsum te viri pacífici tui; demérsi sunt in cæno pedes tui, illi autem recessérunt a te." Et omnes uxóres tuæ et fílii tui educéntur ad Chaldæos, et non effúgies manus eórum, sed in manu regis Babylónis capiéris; et civitátem hanc combúret igni."
r. Redémit Dóminus pópulum suum et liberávit eum. Et vénient et exsultábunt in montem Sion; et gaudébunt de bonis Dómini super fruménto, vino et óleo, * Et ultra non esúrient. v. A fructu fruménti, vini et ólei sui multiplicáti sunt. * Et ultra. v. Glória Patri. * Et ultra.
In secundo nocturno, anno I)
Ex Homilíis sancti Gregórii Magni papæ in Evangélia (Hom. 36, 1: PL 76, 1266)
Hoc distáre, fratres caríssimi, inter delícias córporis et cordis solet, quod corporáles delíciæ cum non habéntur grave in se desidérium accéndunt, cum vero hábitæ edúntur comedéntem prótinus in fastídium per satietátem vertunt. At contra spiritáles delíciæ cum non habéntur in fastídio sunt, cum vero habéntur in desidério; tantóque a comedénte ámplius esuriúntur, quanto et ab esuriénte ámplius comedúntur.
In illis appetítus placet, experiéntia dísplicet; in istis appetítus vilis est, et experiéntia magis placet. In illis appetítus saturitátem, satúritas fastídium génerat; in istis appetítus saturitátem, satúritas appetítum parit. Augent enim spiritáles delíciæ desidérium in mente, dum sátiant, quia quanto magis eárum sapor percípitur, eo ámplius cognóscitur quod avídius amétur. Et idcírco non hábitæ amári non possunt, quia eárum sapor ignorátur. Quis enim amáre váleat quod ignórat? Proínde psalmísta nos ádmonet, dicens: Gustáte et vidéte quóniam suávis est Dóminus. Ac si apérte dicat: "Suavitátem eius non cognóscitis, si hanc mínime gustátis. Sed cibum vitæ ex paláto cordis tángite, ut probántes eius dulcédinem amáre valeátis."
Has autem homo delícias tunc amísit, cum in paradíso peccávit; extra éxiit, cum os a cibo ætérnæ dulcédinis clausit. Unde nos quoque nati in huius peregrinatiónis ærúmna, huc fastidiósi iam vénimus, nec scimus quid desideráre debeámus; tantóque se ámplius fastídii nostri morbus exággerat, quanto magis ab esu illíus dulcédinis ánimus elóngat; et eo iam intérnas delícias non áppetit, quo eas comédere diu longéque desuévit. Fastídio ergo nostro tabéscimus, et longa inédiæ peste fatigámur. Et quia gustáre intus nólumus parátam dulcédinem, amámus foris míseri famem nostram. Sed supérna nos píetas nec deseréntes se déserit.
r. Noli esse mihi, Dómine, aliénus. Parce mihi in die mala; * Confundántur omnes qui me persequúntur, et non confúndar ego. v. Confundántur omnes inimíci mei qui quærunt ánimam meam ut áuferant eam. * Confundántur. v. Glória Patri. * Confundántur.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
