v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Rex glorióse mártyrum, coróna confiténtium, qui respuéntes térrea perdúcis ad cæléstia,
Aurem benígnam prótinus appóne nostris vócibus; tropæa sacra pángimus, ignósce quod delíquimus.
Tu vincis in martyribus parcéndo confessóribus; tu vince nostra crímina donándo indulgéntiam.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Ant. 1. Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.
Ant. 1.
Psalmus 54 (55)
Contra perfidum amicum
Cœpit Iesus pavere et tædere (Mc 14, 33).
I
Auribus pércipe, Deus, oratiónem meam † et ne abscondáris a deprecatióne mea; * inténde mihi et exáudi me.
Excússus sum in meditatióne mea et conturbátus sum * a voce inimíci et a tribulatióne peccatóris.
Quóniam devolvérunt in me iniquitátem * et in ira molésti erant mihi.
Cor meum torquétur intra me, * et formído mortis cécidit super me.
Timor et tremor venérunt super me, * et contéxit me pavor.
Et dixi: «Quis dabit mihi pennas sicut colúmbæ, * et volábo et requiéscam?
Ecce elongábo fúgiens * et manébo in solitúdine.
Exspectábo eum, qui salvum me fáciat * a spíritu procéllæ et tempestáte».
Díssipa, Dómine, dívide línguas eórum, * quóniam vidi violéntiam et contentiónem in civitáte.
Die ac nocte circúmeunt eam super muros eius, † iníquitas et labor et insídiæ in médio eius; * et non defécit de platéis eius frauduléntia et dolus.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus meus, ne despéxeris deprecatiónem meam, a tribulatióne peccatóris.
Ant.
Ant. 2. Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.
Ant. 2.
II
Quóniam si inimícus meus maledixísset mihi, * sustinuíssem útique;
et si is, qui óderat me, super me magnificátus fuísset, * abscondíssem me fórsitan ab eo.
Tu vero, homo coæquális meus, * familiáris meus et notus meus,
qui simul habúimus dulce consórtium: * in domo Dei ambulávimus in concúrsu.
[Véniat mors super illos, et descéndant in inférnum vivéntes,
quóniam nequítiæ in habitáculis eórum, in médio eórum. ]
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Liberábit nos Dóminus de manu inimíci et insidiatóris.
Ant.
Ant. 3. Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.
Ant. 3.
III
Ego autem ad Deum clamábo, * et Dóminus salvábit me.
Véspere et mane et merídie meditábor et ingemíscam, * et exáudiet vocem meam.
Rédimet in pace ánimam meam ab his, qui impúgnant me, * quóniam in multis sunt advérsum me.
Exáudiet Deus et humiliábit illos, * qui est ante sǽcula.
Non enim est illis commutátio, * et non timuérunt Deum.
Exténdit manum suam in sócios; * contaminávit fœdus suum.
Lene super butyrum est os eius, * pugna autem cor illíus:
mollíti sunt sermónes eius super óleum, * et ipsi sunt gládii destrícti.
Iacta super Dóminum curam tuam, † et ipse te enútriet; * non dabit in ætérnum fluctuatiónem iusto.
Tu vero, Deus, dedúces eos * in púteum intéritus.
Viri sánguinum et dolósi non dimidiábunt dies suos; * ego autem sperábo in te, Dómine.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Iacta super Dóminum curam tuam, et ipse te enútriet.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Locútus est Deus ad Iacob: " Surge et ascénde Bethel et hábita ibi; facque altáre Deo qui appáruit tibi, quando fugiébas Esau fratrem tuum. " Iacob vero, convocáta omni domo sua, ait: " Abígite deos aliénos qui in médio vestri sunt, et mundámini ac mutáte vestiménta vestra. Surgámus et ascendámus in Bethel, ut faciámus ibi altáre Deo, qui exaudívit me in die tribulatiónis meæ et sócius fuit itíneris mei. " Dedérunt ergo ei omnes deos aliénos quos habébant, et ináures quæ erant in áuribus eórum; at ille infódit ea subter Quercum quæ est prope urbem Sichem. Cumque profécti essent, terror Dei invásit omnes per circúitum civitátes, et non sunt ausi pérsequi fílios Iacob.
Venit ígitur Iacob Luzam, quæ est in terra Chánaan, id est Bethel, ipse et omnis pópulus cum eo. Ædificavítque ibi altáre et appellávit nomen loci illíus Deus Bethel; ibi enim appáruit ei Deus, cum fúgeret fratrem suum. Eódem témpore mórtua est Debóra nutrix Rebéccæ et sepúlta est ad radíces Bethel subter quercum; vocatúmque est nomen loci illíus Quercus fletus.
Appáruit íterum Deus Iacob, postquam revérsus est de Paddánaram, benedixítque ei dicens: " Non vocáberis ultra Iacob, sed Israel erit nomen tuum ", et appellávit eum Israel. Dixítque ei: " Ego Deus omnípotens. Cresce et multiplicáre; gens et congregátio natiónum erunt ex te, reges de lumbis tuis egrediéntur. Terrámque, quam dedi Abraham et Isaac, dabo tibi; et sémini tuo post te dabo terram hanc. " Et ascéndit ab eo Deus. Ille vero eréxit títulum lapídeum in loco quo locútus ei fúerat Deus, libans super eum libámina et effúndens óleum vocánsque nomen loci illíus Bethel.
r. Appáruit Deus Iacob et benedíxit eum et dixit: * Ego sum Deus Bethel, ubi unxísti lápidem et votum vovísti mihi. Créscere te fáciam et multiplicábo te. v. Appáruit íterum Deus Iacob, postquam revérsus est de Mesopotámia Sýriæ, dixítque ad eum: * Ego sum. v. Glória Patri. * Ego sum.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi (Sermo 31, 1.6:PL 38, 192-193.195)
Psalmus qui cantátur Dómino, vidétur sanctis martýribus conveníre: sed si membra Christi sumus, sicut esse debémus, ad omnes nos pertinére intellegámus: Qui séminant in lácrimis, in gáudio metent. Eúntes ibant et flebant, mitténtes sémina sua: veniéntes autem vénient cum exsultatióne portántes manípulos suos. Quo eúntes et unde veniéntes? Quid seminántes in lácrimis? Quæ sunt sémina? Qui manípuli? Eúntes in mortem, veniéntes a morte. Eúntes nascéndo, veniéntes resurgéndo. Seminántes ópera bona, meténtes mercédem ætérnam.
Semina ergo sunt nostra, quidquid boni fecérimus, manípuli nostri, quod in fine recipiémus. Si ergo bona sunt sémina, bona ópera; quare cum lácrimis, dum hílarem datórem díligat Deus? Sunt lácrimæ piórum, sunt lácrimæ sanctórum, quas índicant oratiónes eórum. Bene operátur, et hílaris est: et plorat ut bene operétur: plorat quia bene operátus est. Plorándo éxigit bonum opus, plorándo comméndat bonum opus quod fecit. Crebræ ergo sunt lácrimæ iustórum, sed in ista via; numquid in pátria? Quare non in pátria? Quia veniéntes vénient in exsultatióne, portántes manípulos suos. Felícitas venit, numquid lácrima redit?
Porro autem illi qui hic inániter plorant, inániter rident, cupiditátibus suis dissipáti, quando fraudántur gemunt, quando fraudant exsúltant: plorant et ipsi in via ista, plorant et ipsi; sed non in exsultatióne. Veniéntes autem vénient in exsultatióne, portántes manípulos suos. Quid cólligunt, qui nihil seminavérunt? Immo cólligunt, sed quod seminavérunt: quia spinas seminavérunt, ignem cólligunt; et eunt non de fletu ad risum, sicut sancti.
r. Tamquam aurum in fornáce probávit eléctos Dóminus, et quasi holocáusti hóstiam accépit illos; et in témpore erit respéctus illórum, * Quóniam donum et pax est eléctis Dei. v. Qui confídunt in illo intéllegent veritátem, et fidéles in dilectióne acquiéscent illi; * Quóniam. v. Glória Patri. * Quóniam.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
