v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Nox atra rerum cóntegit terræ colóres ómnium: nos confiténtes póscimus te, iuste iudex córdium,
The dusky veil of night hath laid The varied hues of earth in shade; Before Thee, righteous Judge of all, We contrite in confession fall.
Ut áuferas piácula sordésque mentis ábluas, donésque, Christe, grátiam ut arceántur crímina.
Take far away our load of sin, Our soiled minds make clean within: Thy sov’reign grace, O Christ, impart, From all offence to guard our heart.
Mens, ecce, torpet ímpia, quam culpa mordet nóxia; obscúra gestit tóllere et te, Redémptor, quǽrere.
For lo! our mind is dull and cold, Envenomed by sin’s baneful hold: Fain would it now the darkness flee, And seek, Redeemer, unto Thee.
Repélle tu calíginem intrínsecus quam máxime, ut in beáto gáudeat se collocári lúmine.
Far from it drive the shades of night, Its inmost darkness put to flight; Till in the daylight of the Blest It joys to find itself at rest.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sæcula. Amen.
To thee, O Christ, our gracious king, And to thy Father, glory be, Who with the Spirit Paraclete Forever reign in majesty.
Vel:
Or:
Hymnus
Christe, precámur ádnuas orántibus servis tuis, iníquitas hæc sǽculi ne nostram captívet fidem.
Non cogitémus ímpie, invideámus némini, læsi non reddámus vicem, vincámus in bono malum.
Absit nostris e córdibus ira, dolus, supérbia; absístat avarítia, malórum radix ómnium.
Consérvet pacis fœdera non simuláta cáritas; sit illibáta cástitas credulitáte pérpeti.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
To thee, O Christ, our gracious king, And to thy Father, glory be, Who with the Spirit Paraclete Forever reign in majesty.
Ant. 1. Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.
Ant. 1. Consider, Lord, and behold at the shame in which we find ourselves.
Psalmus 88 (89), 39-53
Psalm 88 (89), 39-53
Lamentatio de ruina domus David
Lamentation over the ruin of the house of David
Erexit cornu salutis nobis in domo David (Lc 1, 69).
He has raised up a savior from the house of David.
IV
IV
Tu vero reppulísti et reiecísti, * irátus es contra christum tuum;
And yet Thou rejected and despised; Thou hast rejected Thy anointed one.
evertísti testaméntum servi tui, * profanásti in terram diadéma eius.
Thou hast destroyed the covenant made with Thy servant; Thou hast desecrated his sacred diadem by throwing him unto the ground.
Destruxísti omnes muros eius, * posuísti munitiónes eius in ruínas.
Thou hast pulled down all its fences; Thou hast filled his fortresses with fear.
Diripuérunt eum omnes transeúntes viam, * factus est oppróbrium vicínis suis.
All who passed by the road plundered him, and he became the reproach of his neighbors.
Exaltásti déxteram depriméntium eum, * lætificásti omnes inimícos eius.
Thou hast lifted up the right hand of his oppressors; Thou hast rejoiced all his enemies.
Avertísti áciem gládii eius * et non es auxiliátus ei in bello.
Thou hast taken all strength from his sword, and thou hast not helped him in war.
Finem posuísti splendóri eius * et sedem eius in terram collisísti.
Thou hast stripped it of its splendor, and thou hast broken its throne against the earth.
Minorásti dies iuventútis eius, * perfudísti eum confusióne.
Thou hast shortened the days of his reign; Thou hast covered him with ignominy.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.
Ant. Consider, Lord, and behold at the shame in which we find ourselves.
Ant. 2. Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.
Ant. 2. I am the offspring of David, the shining star, the morning star.
V
V
Usquequo, Dómine, abscondéris in finem, * exardéscet sicut ignis ira tua?
How long, Lord, will Thou turn away forevermore? How long will Thy wrath burn like fire?
Memoráre, quam brevis mea substántia. * Ad quam vanitátem creásti omnes fílios hóminum?
Keep in remembrance what my life is; for is it for nothingness that Thou hast created all the children of men?
Quis est homo, qui vivet et non vidébit mortem, * éruet ánimam suam de manu ínferi?
What man can live without seeing death, and who will tear his soul from the power of hell?
Ubi sunt misericórdiæ tuæ antíquæ, Dómine, * sicut iurásti David in veritáte tua?
Where, Lord, are Thy ancient mercies, which Thou swore to David in the name of Thy truth?
Memor esto, Dómine, oppróbrii servórum tuórum, * quod contínui in sinu meo, multárum géntium,
Keep in remembrance, O Lord, the reproach of Thy servants; I have kept him hidden in my bosom; he came from many nations.
quo exprobravérunt inimíci tui, Dómine, * quo exprobravérunt vestígia christi tui.
Keep in remembrance the reproach of Thy enemies, Lord, the reproach they made about Thy change toward Thy anointed.
Benedíctus Dóminus in ætérnum. * Fiat, fiat.
Blessed be the Lord forevermore. So be it, so be it.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.
Ant. I am the offspring of David, the shining star, the morning star.
Ant. 3. Anni nostri sicut herba tránseunt; a sǽculo tu es, Deus.
Ant. 3. Our years wither like grass; for centuries, Thou hast been God.
Psalmus 89 (90)
Psalm 89 (90)
Sit splendor Domini super nos
May the splendor of the Lord be upon us.
Unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus (2 Petr 3, 8).
With the Lord, one day is like a thousand years, and a thousand years are like one day.
Dómine, refúgium factus es nobis * a generatióne in generatiónem.
Lord, thou hast been our refuge from generation to generation.
Priúsquam montes nasceréntur † aut gignerétur terra et orbis, * a sǽculo et usque in sǽculum tu es Deus.
Before the mountains were made, or the earth and the world was formed; from eternity and to eternity thou art God.
Redúcis hóminem in púlverem; * et dixísti: «Revertímini, fílii hóminum».
Turn not man away to be brought low: and thou hast said: Be converted, O ye sons of men.
Quóniam mille anni ante óculos tuos tamquam dies hestérna, quæ prætériit, * et custódia in nocte.
For a thousand years in thy sight are as yesterday, which is past. And as a watch in the night,
Auferes eos, sómnium erunt: * mane sicut herba succréscens,
things that are counted nothing, shall their years be. In the morning man shall grow up like grass;
mane floret et crescit, * véspere décidit et aréscit.
in the morning he shall flourish and pass away: in the evening he shall fall, grow dry, and wither.
Quia defécimus in ira tua * et in furóre tuo turbáti sumus.
For in thy wrath we have fainted away: and are troubled in thy indignation.
Posuísti iniquitátes nostras in conspéctu tuo, * occúlta nostra in illuminatióne vultus tui.
Thou hast set our iniquities before thy eyes: our life in the light of thy countenance.
Quóniam omnes dies nostri evanuérunt in ira tua, * consúmpsimus ut suspírium annos nostros.
For all our days are spent; and in thy wrath we have fainted away. Our years shall be considered as a spider:
Dies annórum nostrórum sunt septuagínta anni * aut in valéntibus octogínta anni,
the days of our years in them are threescore and ten years. But if in the strong they be fourscore years:
et maior pars eórum labor et dolor, * quóniam cito tránseunt, et avolámus.
and what is more of them is labour and sorrow. For mildness is come upon us: and we shall be corrected.
Quis novit potestátem iræ tuæ * et secúndum timórem tuum indignatiónem tuam?
Who knoweth the power of thy anger, and for thy fear
Dinumeráre dies nostros sic doce nos, * ut inducámus cor ad sapiéntiam.
can number thy wrath? So make thy right hand known: and men learned in heart, in wisdom.
Convértere, Dómine, úsquequo? * Et deprecábilis esto super servos tuos.
Return, O Lord, how long? and be entreated in favour of thy servants.
Reple nos mane misericórdia tua, * et exsultábimus et delectábimur ómnibus diébus nostris.
We are filled in the morning with thy mercy: and we have rejoiced, and are delighted all our days.
Lætífica nos pro diébus, quibus nos humiliásti, * pro annis, quibus vídimus mala.
We have rejoiced for the days in which thou hast humbled us: for the years in which we have seen evils.
Appáreat servis tuis opus tuum * et decor tuus fíliis eórum.
Look upon thy servants and upon their works: and direct their children.
Et sit splendor Dómini Dei nostri super nos, † et ópera mánuum nostrárum confírma super nos * et opus mánuum nostrárum confírma.
And let the brightness of the Lord our God be upon us: and direct thou the works of our hands over us; yea, the work of our hands do thou direct.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Anni nostri sicut herba tránseunt; a sǽculo tu es, Deus.
Ant. Our years wither like grass; for centuries, Thou hast been God.
In primo nocturno, anno I
De libro secúndo Samuélis
Factum est cum sedísset rex David in domo sua, et Dóminus dedísset ei réquiem úndique ab univérsis inimícis suis, dixit ad Nathan prophétam: "Vidésne quod ego hábitem in domo cédrina, et arca Dei pósita sit in médio péllium?" Dixítque Nathan ad regem: "Omne quod est in corde tuo, vade, fac, quia Dóminus tecum est." Factum est autem in nocte illa, et ecce sermo Dómini ad Nathan dicens: "Vade et lóquere ad servum meum David: Hæc dicit Dóminus: Numquid tu ædificábis mihi domum ad habitándum? Numquam enim habitávi in domo ex die qua edúxi fílios Israel de terra Ægýpti usque in diem hanc, sed ambulábam in tabernáculo et in tentório. Per cuncta loca quæ transívi cum ómnibus fíliis Israel, numquid loquens locútus sum ad unum de iudícibus Israel, cui præcépi, ut pásceret pópulum meum Israel dicens: Quare non ædificástis mihi domum cédrinam?"
"Nunc hæc dices servo meo David: Hæc dicit Dóminus exercítuum: Ego tuli te de páscuis sequéntem greges, ut esses dux super pópulum meum Israel, et fui tecum in ómnibus ubicúmque ambulásti, et interféci univérsos inimícos tuos a fácie tua; fecíque tibi nomen grande iuxta nomen magnórum qui sunt in terra. Et ponam locum pópulo meo Israel et plantábo eum, et habitábit in eo et non turbábitur ámplius; nec addent fílii iniquitátis ut afflígant eum sicut prius et ex die qua constítui iúdices super pópulum meum Israel, et réquiem dabo tibi ab ómnibus inimícis tuis. Prædicítque tibi Dóminus quod domum fáciat tibi Dóminus."
"Cumque compléti fúerint dies tui, et dormíeris cum pátribus tuis, suscitábo semen tuum post te, quod egrediétur de viscéribus tuis; et firmábo regnum eius. Ipse ædificábit domum nómini meo, et stabíliam thronum regni eius usque in sempitérnum. Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in fílium; qui si iníque áliquid gésserit, árguam eum in virga virórum et in plagis filiórum hóminum. Misericórdiam autem meam non áuferam ab eo, sicut ábstuli a Saul, quem amóvi a fácie tua; et stábilis erit domus tua et regnum tuum usque in ætérnum ante fáciem meam, et thronus tuus erit firmus iúgiter."
r. Ego te tuli de domo patris tui, dicit Dóminus, et posui te páscere gregem pópuli mei; et fui tecum in ómnibus ubicúmque ambulásti, * Firmans regnum tuum in ætérnum. v. Usque in ætérnum præparábo semen tuum, et ædificábo in generatiónem et generatiónem sedem tuam. * Firmans. v. Glória Patri. * Firmans.
In secundo nocturno, anno I
Ex Sermónibus sancti Bernárdi abbátis (Sermo 2 In dedicatione, 1. 2. 3: EC 5, 375-377 )
Olim rex gloriósus et prophéta Dómini, David sanctus, religiósa quadam cœpit cogitatióne movéri, indígnum iúdicans, quod nullam adhuc Dóminus Sábaoth domum habéret in terris, ipse vero domum inhabitáret régiæ dignitátis. Hoc ipsum, fratres, nos quoque decet cogitáre fidéliter et viríliter efféctui mancipáre. Iam vero, o ánima, tu quidem sublími in domo hábitas, quæ a Deo tibi fabricáta est. Corpus hoc dico, quod sic compégit, quod sic aptávit, quod sic ordinávit, ut glorióse in eo et delectabíliter habitáres. Sed et ipsi córpori domum fecit excélsam, aptíssimam et decóram. Dico autem sensíbilem hunc et inhabitábilem mundum. Nonne ergo indígnum réputas, ut tibi ipse fécerit domum, tu vero ei templum ædificáre dissímules? Proptérea iam ne déderis, o ánima, somnum óculis tuis et pálpebris tuis dormitatiónem, donec invénias locum Dómino, tabernáculum Deo Iacob.
Sed quid putámus, fratres? Ubi invénitur huius ædíficii locus, aut quis póterit esse architéctus? Nam visíbile istud templum útique propter nos factum est et nostram habitatiónem: Neque enim Altíssimus in manufáctis inhábitat. Quod ergo ædificábimus templum ei qui dicit, et vere dicit: Cælum et terram ego ímpleo? Tribulárer valde, et anxiarétur super me spíritus meus, nisi quod aúdio eum de quodam dicéntem: Quia ego et Pater ad eum veniémus, et mansiónem apud eum faciémus.
Itaque iam scio, ubi paránda sit domus ei, quóniam non capit eum nisi imágo sua. Anima capax illíus est, quæ nimírum ad eius imáginem est creáta. Propter quod iam festína, "adórna thálamum tuum, Sion", quóniam complácuit Dómino in te, et terra tua inhabitátur. Exsúlta satis, fília Sion: habitábit in te Deus tuus. Quanta enim Dei benígnitas, quanta dignátio, quanta dígnitas, quanta glória animárum, quod Dóminus universórum, et qui nullam habet indigéntiam, templum sibi fíeri iubet in illis! Itaque, fratres, toto cum desidério et digna gratiárum actióne studeámus ei templum ædificáre in nobis, primo quidem sollíciti, ut in síngulis, deínde ut in ómnibus simul inhábitet, quia nec síngulos dedignátur, nec univérsos.
r. Dabit illi Dóminus Deus sedem David patris sui, * Et regnábit in domo Iacob in ætérnum. v. Et regni eius non erit finis. * Et regnábit. v. Glória Patri. * Et regnábit.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.