v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Primo diérum ómnium, quo mundus exstat cónditus vel quo resúrgens cónditor nos, morte victa, líberat.
Pulsis procul torpóribus, surgámus omnes ócius, et nocte quærámus pium, sicut Prophétam nóvimus.
Nostras preces ut áudiat suámque dextram porrígat, et hic piátos sórdibus reddat polórum sédibus,
Ut, quique sacratíssimo huius diéi témpore horis quiétis psállimus, donis beátis múneret.
Deo Patri sit glória eiúsque soli Fílio cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
Vel:
Or:
Hymnus
Dies ætásque céteris octáva splendet sánctior in te quam, Iesu, cónsecras, primítiæ surgéntium.
Tu tibi nostras ánimas nunc primo conresúscita; tibi consúrgant córpora secúnda morte líbera.
Tibíque mox in núbibus, Christe, ferámur óbviam tecum victúri pérpetim: tu vita, resurréctio.
Cuius vidéntes fáciem, configurémur glóriæ; te cognoscámus sicut es, lux vera et suávitas.
Regnum, cum Patri tráditos, plenos septéno chrísmate, in temet nos lætíficas, consúmmet sancta Trínitas. Amen.
Ant. 1. Lignum vitæ in cruce Dómini manifestátum est.
Ant. 1. The tree of life is manifested in the Lord's cross.
Psalmus 1
Psalm 1
De Duabus hominum viis
The two ways of man
Beati qui, sperantes in crucem, in aquam descenderunt (Ex auctore quodam II sæculi).
Blessed are those who, hoping in the cross, go down into the water (from a 2nd century author)
Beátus vir, qui non ábiit in consílio impiórum † et in via peccatórum non stetit * et in convéntu derisórum non sedit,
Blessed is the man who hath not walked in the counsel of the ungodly, nor stood in the way of sinners, nor sat in the chair of pestilence:
sed in lege Dómini volúntas eíus, * et in lege eíus meditátur die ac nocte.
But his will is in the law of the Lord, and on his law he shall meditate day and night.
Et erit tamquam lignum plantátum secus decúrsus aquárum, * quod fructum suum dabit in témpore suo;
And he shall be like a tree which is planted near the running waters, which shall bring forth its fruit, in due season.
et fólium eíus non défluet, * et ómnia, quæcúmque fáciet, prosperabúntur.
And his leaf shall not fall off: and all whatsoever he shall do shall prosper.
Non sic ímpii, non sic, * sed tamquam pulvis, quem proícit ventus.
Not so the wicked, not so: but like the dust, which the wind driveth from the face of the earth.
Ídeo non consúrgent ímpii in iudício, * neque peccatóres in concílio iustórum.
Therefore the wicked shall not rise again in judgment: nor sinners in the council of the just.
Quóniam novit Dóminus viam iustórum, * et iter impiórum períbit.
For the Lord knoweth the way of the just: and the way of the wicked shall perish.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Lignum vitæ in cruce Dómini manifestátum est.
Ant. The tree of life is manifested in the Lord's cross.
Psalmus 2
Psalm 2
Messias rex et victor
Messiah, King and victorious
Convenerunt ver adversus puerum tuum Iesum, quem unxisti (Act 4,27)
They have truly banded together against Him whom You anointed (Acts 4:27).
Quare fremuérunt gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?
Why have the Gentiles raged, and the people devised vain things?
Astitérunt reges terræ, † et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum et advérsus christum eíus:
The kings of the earth stood up, and the princes met together, against the Lord, and against his Christ.
“Dirumpámus víncula eórum * et proiciámus a nobis íugum ipsórum!”
Let us break their bonds asunder: and let us cast away their yoke from us.
Qui hábitat in cælis, irridébit eos, * Dóminus subsannábit eos.
He that dwelleth in heaven shall laugh at them: and the Lord shall deride them.
Tunc loquétur ad eos in ira sua * et in furóre suo conturbábit eos:
Then shall he speak to them in his anger, and trouble them in his rage.
“Ego autem constítui regem meum * super Sion, montem sanctum meum!”
But I am appointed king by him over Sion his holy mountain, preaching his commandment.
Prædicábo decrétum eíus. † Dóminus dixit ad me: “Fílius meus es tu; * ego hódie génui te.
The Lord hath said to me: Thou art my son, this day have I begotten thee.
Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam * et possessiónem tuam términos terræ.
Ask of me, and I will give thee the Gentiles for thy inheritance, and the utmost parts of the earth for thy possession.
Reges eos in virga férrea * et tamquam vas fíguli confrínges eos.”
Thou shalt rule them with a rod of iron, and shalt break them in pieces like a potter’s vessel.
Et nunc, reges, intellégite; * erudímini, qui iudicátis terram.
And now, O ye kings, understand: receive instruction, you that judge the earth.
Servíte Dómino in timóre * et exsultáte ei cum tremóre.
Serve ye the Lord with fear: and rejoice unto him with trembling.
Apprehéndite disciplínam, † ne quando irascátur, et pereátis de via, * cum exárserit in brevi ira eíus.
Embrace discipline, lest at any time the Lord be angry, and you perish from the just way.
Beáti omnes, * qui confídunt in eo.
When his wrath shall be kindled in a short time, blessed are all they that trust in him.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. 3. Tu, Dómine, protéctor meus, et exáltans caput meum.
Ant. 3. Thou, Lord, are my protector, and Thou hast lifted my head.
Psalmus 3
Psalm 3
Dominus protector meus
The Lord is my protector
Dormivit et somnum cepit et resurrexit, quoniam Dominus suscepit eum (S. Irenæus).
He lay down and fell asleep, and He rose again because the Lord sustained Him.
Dómine, quid multiplicáti sunt, qui tríbulant me? * Multi insúrgunt advérsum me,
O Lord, why are they multiplied that afflict me? * Many are they who rise up against me.
multi dicunt ánimæ meæ: * «Non est salus ipsi in Deo».
Many say to my soul: * “There is no salvation for him in his God.”
Tu autem, Dómine, protéctor meus es, * glória mea et exáltans caput meum.
But thou, O Lord, art my protector, * my glory, and the lifter up of my head.
Voce mea ad Dóminum clamávi, * et exaudívit me de monte sancto suo.
I have cried to the Lord with my voice, * and he hath heard me from his holy mountain.
Ego obdormívi et soporátus sum,> * exsurréxi, quia Dóminus suscépit me.
I have slept and have taken my rest, * and I have risen up, because the Lord hath protected me.
Non timébo mília pópuli circumdántis me. * Exsúrge, Dómine, salvum me fac, Deus meus;
I will not fear thousands of the people that surround me. * Arise, O Lord; save me, O my God.
quóniam tu percussísti in maxíllam omnes adversántes mihi, * dentes peccatórum contrivísti.
For thou hast struck all them who are my adversaries without cause; * thou hast broken the teeth of sinners.
Dómini est salus, * et super pópulum tuum benedíctio tua.
Salvation is of the Lord, * and thy blessing is upon thy people.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Tu, Dómine, protéctor meus, et exáltans caput meum.
Ant. Thou, Lord, are my protector, and Thou hast lifted my head.
In primo nocturno, anno II
De libro Iob
Dixit Iob: Habet argéntum venárum princípia, et auro locus est in quo conflátur. Ferrum de terra tóllitur, et lapis solútus calóre in æs vértitur. Términum pósuit ténebris et universórum finem ipse scrutátur, lápidem quoque calíginis et umbræ. Apéruit cunículos gens peregrína, ipsíque oblíti sunt pedes, pénduli hærent plus quam vir nutans. Terra, de qua oriebátur panis, in profúndo subvérsa est sicut per ignem. Locus sapphíri lápides eius, et glebæ illíus aurum.
Semitam ignorávit avis rapax, nec intúitus est eam óculus vúlturis. Non calcavérunt eam fílii supérbiæ, nec pertransívit per eam leæna. Ad sílicem exténdit manum suam, subvértit a radícibus montes. In petris canáles excídit, et omne pretiósum vidit óculus eius. Profúnda quoque fluviórum scrutátus est et abscóndita in lucem prodúxit.
Sapiéntia vero ubi invenítur? Et quis est locus intellegéntiæ? Nescit homo structúram eius, nec invenítur in terra vivéntium. Abýssus dicit: "Non est in me"; et mare lóquitur: "Non est mecum." Non dábitur aurum obrýzum pro ea, nec appendétur argéntum in commutatióne eius. Non appendétur auro Ophir, nec lápidi sardónycho pretiosíssimo vel sapphíro. Non adæquábitur ei aurum vel vitrum, nec commutabúntur pro ea vasa auri. Corállia et crystállum non memorabúntur comparatióne eius; et posséssio sapiéntiæ pótior margarítis. Non adæquábitur ei topázius de Æthiópia, nec auro mundíssimo componétur.
Unde ergo sapiéntia venit, et quis est locus intellegéntiæ? Abscóndita est ab óculis ómnium vivéntium, vólucres quoque cæli latet. Perdítio et mors dixérunt: "Auribus nostris audívimus famam eius." Deus intéllegit viam eius et ipse novit locum illíus. Ipse enim fines mundi intuétur et ómnia quæ sub cælo sunt réspicit. Qui fecit ventis pondus et aquas appéndit in mensúra, quando ponébat plúviis legem et viam procéllis sonántibus, tunc vidit illam et enarrávit et præparávit et investigávit. Et dixit hómini: "Ecce timor Dómini, ipsa est sapiéntia; et recédere a malo intellegéntia."
r. Quis mihi tríbuat, ut in ínferno prótegas me et abscóndas me, donec pertránseat furor tuus, Dómine, * Nisi tu qui solus es Deus? Et constítuas tempus in quo recordéris mei. v. Numquid sicut dies hóminis dies tui, ut quæras iniquitátem meam, cum sit nemo qui de manu tua possit erúere, * Nisi tu. v. Glória Patri. * Nisi tu.
In secundo nocturno, anno II
Ex Confessiónum libris sancti Augustíni epíscopi (Lib. 1, 1: CCL 27, 1-2)
Magnus es, Dómine, et laudábilis valde; magna virtus tua et sapiéntiæ tuæ non est númerus. Et laudáre te vult homo, áliqua pórtio creatúræ tuæ; et homo circúmferens mortalitátem suam, circúmferens testimónium peccáti sui, et testimónium quia supérbis resístis: et tamen laudáre te vult homo, áliqua pórtio creatúræ tuæ. Tu éxcitas, ut laudáre te deléctet; quia fecísti nos ad te, et inquiétum est cor nostrum donec requiéscat in te.
Da mihi, Dómine, scire et intellégere utrum sit prius invocáre te, an laudáre te; et scire te prius sit, an invocáre te. Sed quis te ínvocat, nésciens te? Aliud enim pro álio potest invocáre nésciens. An pótius invocáris ut sciáris? Quómodo autem invocábunt in quem non credidérunt? Aut quómodo credent sine prædicánte? Et laudábunt Dóminum qui requírunt eum. Quæréntes enim invéniunt eum, et inveniéntes laudábunt eum. Quæram te, Dómine, ínvocans te; et ínvocem te, credens in te; prædicátus enim es nobis. Invocat te, Dómine, fides mea quam dedísti mihi, quam inspirásti mihi per humanitátem Fílii tui, per ministérium prædicatóris tui.
Et quómodo invocábo Deum meum, Deum et Dóminum meum, quóniam útique in me ipsum eum vocábo, cum invocábo eum? Et quis locus est in me, quo véniat in me Deus meus? Quo Deus véniat in me, Deus qui fecit cælum et terram? Itane, Dómine Deus meus, est quidquam in me quod cápiat te? An vero cælum et terram, quæ fecísti et in quibus me fecísti, cápiunt te? An quia sine te non esset quidquid est, fit ut quidquid est cápiat te?
Quóniam ítaque et ego sum, quid peto, ut vénias in me, qui non essem, nisi esses in me? Non enim ego iam in ínferis, et tamen étiam ibi es. Nam etsi descéndero in inférnum, ades. Non ergo essem, Deus meus, non omníno essem, nisi esses in me. An pótius non essem, nisi essem in te, ex quo ómnia, per quem ómnia, in quo ómnia? Etiam sic, Dómine, étiam sic. Quo te ínvoco, cum in te sim? Aut unde vénias in me? Quo enim recédam extra cælum et terram, ut inde in me véniat Deus meus, qui dixit: Cælum et terram ego ímpleo?
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
