The world is waiting for the Church to become a society of praise once again

Feria IV 16 Februarii 2028, Hebdomada VI per annum,
  v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
  v. O God, come to my assistance;
  r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
  r. O Lord, make haste to help me.
  Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
  Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
  Allelúia.
  
  Hymnus
  O sator rerum, reparátor ævi, Christe, rex regum, metuénde censor, tu preces nostras paritérque laudes súscipe clemens.
  Noctis en cursu tibi vota laudum pángimus; præsta tibi sint ut apta, nosque concéntu réfove perénni, lúminis auctor.
  Æqua laus summum célebret Paréntem
teque, Salvátor, pie rex, per ævum;
Spíritus Sancti résonet per omnem
glória mundum. Amen.
  Vel:
Or:
  Hymnus
  Christe, lux vera, bónitas et vita, gáudium mundi, píetas imménsa, qui nos a morte vívido salvásti sánguine tuo,
  Insere tuum, pétimus, amórem méntibus nostris, fídei refúnde lumen ætérnum, caritátis auge dilectiónem.
  Procul a nobis pérfidus absístat Satan, a tuis víribus confráctus; Sanctus assístat Spíritus, a tua sede demíssus.
  Glória Deo sit ætérno Patri, sit tibi semper, Genitóris Nate, cum quo per cuncta Spíritus æquális sǽcula regnat. Amen.
  Ant. 1. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
  Ant. 1.
  Psalmus 38 (39)
Psalm 38
  Ægrotantis deprecatio
The cripple's supplication
  Vanitati creatura subiecta est... propter eum qui subiecit eam in spe (Rom 8, 20).
Creation has been subjected to vanity ... because of him who subjected it in hope.
  I
I
  Dixi: «Custódiam vias meas, * ut non delínquam in lingua mea;
  I said, I will watch over my ways, so that I sin not with my tongue.
  ponam ori meo custódiam, * donec consístit peccátor advérsum me».
  I put a guard to my mouth, whilst the sinner rose before me.
  Tacens obmútui et sílui absque ullo bono, * et dolor meus renovátus est.
  I have been silent, and I have humbled myself, and I have refrained from saying even good things; and my pain was renewed.
  Concáluit cor meum intra me, * et in meditatióne mea exársit ignis.
  My heart was warmed within me, and whilst I was meditating, a fire was ignited.
  Locútus sum in lingua mea: * «Notum fac mihi, Dómine, finem meum;
  The word came on my tongue, "Let me know my end, O Lord,
  et númerum diérum meórum quis est, * ut sciam quam brevis sit vita mea».
  and what is the number of my days, so that I may know how little I have left.
  Ecce paucórum palmórum fecísti dies meos, * et spátium vitæ meæ tamquam níhilum ante te.
  Behold, Thou hast subjected my days to a limited measure, and my being is like nothingness before Thou.
  Etenim univérsa vánitas omnis homo constitútus est. * Etenim ut imágo pertránsit homo.
   Yes, every living man is naught but vanity.Yes, man passes by like a phantom,
  Étenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
  and it is in vain that he torments himself. He is hoarding treasures, and he doth not know for whom he hath heaped them up.
  Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
  Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
  Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
  As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
  Ant. Ipsi intra nos gémimus, exspectántes redemptiónem córporis nostri.
  Ant.
  Ant. 2. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
  Ant. 2.
  Etenim vánitas est et concitátur; * thesaurízat et ignórat quis congregábit ea.
  and it is in vain that he torments himself. He is hoarding treasures, and he doth not know for whom he hath heaped them up.
  II
II
  Et nunc quæ est exspectátio mea, Dómine? * Spes mea apud te est.
  And now what is my expectation? Isn't that the Lord? My hope is in Thou.
  Ab ómnibus iniquitátibus meis érue me, * oppróbrium insipiénti ne ponas me.
  Deliver me from all my iniquities. Thou hast repaid me the reproach of the fool.
  Obmútui et non apériam os meum, * quóniam tu fecísti.
  I was silent, and I did not open my mouth, forasmuch as Thou didst it
  Amove a me plagas tuas: * ab ictu manus tuæ ego deféci.
  Turn away from me Thy blows, under the power of Thy hand, I fainted, when Thou tookest me back
  In increpatiónibus, propter iniquitátem, corripuisti hominem, et tabéscere fecísti sicut tínea desiderabília eius. * Etenim vánitas omnis homo.
  Thou hast punished man forasmuch as of his iniquity. And Thou hast dried up his soul like a spider. Yes, it is in vain that every man is anxious.
  Exáudi oratiónem meam, Dómine, * et clamórem meum áuribus pércipe.
  Hearken, O Lord, my prayer and my supplication;
  Ad lácrimas meas ne obsurdéscas, quóniam ádvena ego sum apud te, * peregrínus sicut omnes patres mei.
  Be attentive to my tears. Do not be silent, for I am a stranger and a traveler with Thou, like all my fathers.
  Avértere a me, ut refrígerer, * priúsquam ábeam et non sim ámplius.
  Give me some rest, that I may be refreshed before I go away and disappear."
  Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
  Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
  Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
  As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
  Ant. Exáudi oratiónem meam, Dómine; pércipe lácrimas meas.
  Ant.
  Ant. 3. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
  Ant. 3.
  Psalmus 51
Psalm 51
  Contra calumniatorem
Against slanderers
  Qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor 1,31).
Let him who glories glory in the Lord
  Quid gloriáris in malítia, * qui potens es iniquitáte?
  Wherefore do thou glory in evil, thou who are valiant in committing iniquity?
  Tota die insídias cogitásti; * lingua tua sicut novácula acúta, qui facis dolum.
  All day long thy tongue has meditated on injustice; Like a sharp razor, thou practice deception.
  Dilexísti malítiam super benignitátem, mendácium magis quam loqui æquitátem. * Dilexísti ómnia verba perditiónis, lingua dolósa.
  Thou hast loved malice more than goodness, iniquity more than words of righteousness. Thou hast loved all the words of ruin, O deceitful tongue.
  Proptérea Deus déstruet te in finem; evéllet te et emigrábit te de tabernáculo * et radícem tuam de terra vivéntium.
  Wherefore God will destroy thou forevermore; He shall pluck thou out of thy tent and take thou out of thy tent, and He shall take away thy root from the land of the living.
  Vidébunt iústi et timébunt * et super eum ridébunt:
  The righteous will behold it, and will fear; and they will laugh at him, saying:
  “Ecce homo, qui non pósuit Deum refúgium suum, sed sperávit in multitúdine divitiárum suárum * et præváluit in insídiis suis.”
  Here is the man who did not take God for his protector, but who trusted in the multitude of his riches, and who took advantage of his vanity.
  Ego autem sicut virens olíva in domo Dei. Sperávi in misericórdia Dei * in ætérnum et in sǽculum sǽculi.
  But I am like a fertile olive tree in the house of God. * I hope in God's mercy forevermore and ever.
  Confitébor tibi in sǽculum, quia fecísti; et exspectábo nomen tuum, quóniam bonum est; * in conspéctu sanctórum tuórum
  I will praise Thee endlessly, forasmuch as Thou hast done this; and I will wait for Thy Name, forasmuch as it is good, in the presence of Thy saints.
  Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
  Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
  Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
  As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
  Ant. Ego autem sperávi in misericórdia Dei in ætérnum.
  Ant.
  In primo nocturno, anno II
  De Epístula prima beáti Pauli apóstoli ad Thessalonicénses
  De tempóribus et moméntis, fratres, non indigétis, ut scribátur vobis; ipsi enim diligénter scitis quia dies Dómini sicut fur in nocte ita véniet. Cum enim díxerint: " Pax et secúritas ", tunc repentínus eis supervéniet intéritus, sicut dolor in útero habénti, et non effúgient. Vos autem, fratres, non estis in ténebris, ut vos dies ille tamquam fur comprehéndat; omnes enim vos fílii lucis estis et fílii diéi. Non sumus noctis neque tenebrárum; ígitur non dormiámus sicut céteri, sed vigilémus et sóbrii simus. Qui enim dórmiunt, nocte dórmiunt; et, qui ébrii sunt, nocte inebriántur. Nos autem, qui diéi sumus, sóbrii simus, indúti lorícam fídei et caritátis et gáleam spem salútis; quóniam non pósuit nos Deus in iram sed in acquisitiónem salútis per Dóminum nostrum Iesum Christum, qui mórtuus est pro nobis, ut sive vigilémus sive dormiámus, simul cum illo vivámus. Propter quod consolámini ínvicem et ædificáte altérutrum, sicut et fácitis.
  
  Rogámus vos, fratres, ut novéritis eos, qui labórant inter vos et præsunt vobis in Dómino et monent vos, ut habeátis illos superabundánter in caritáte propter opus illórum. Pacem habéte inter vos. Hortámur autem vos, fratres: corrípite inquiétos, consolámini pusillánimes, suscípite infírmos, longánimes estóte ad omnes. Vidéte, ne quis malum pro malo alícui reddat, sed semper, quod bonum est, sectámini et in ínvicem et in omnes. Semper gaudéte, sine intermissióne oráte.
  
  In ómnibus grátias ágite; hæc enim volúntas Dei est in Christo Iesu erga vos. Spíritum nolíte exstínguere, prophetías nolíte spérnere; ómnia autem probáte, quod bonum est tenéte, ab omni spécie mala abstinéte vos.
  
  Ipse autem Deus pacis sanctíficet vos per ómnia, et ínteger spíritus vester et ánima et corpus sine queréla in advéntu Dómini nostri Iesu Christi servétur. Fidélis est, qui vocat vos, qui étiam fáciet. Fratres, oráte étiam pro nobis. Salutáte fratres omnes in ósculo sancto. Adiúro vos per Dóminum, ut legátur epístula ómnibus frátribus. Grátia Dómini nostri Iesu Christi vobíscum.
  
  r. Deus, in te sperávi, Dómine, non confúndar in ætérnum. * In tua iustítia líbera me et éripe me. v. Esto mihi in Deum protectórem et in locum munítum, ut salvum me fácias. * In tua iustítia. v. Glória Patri. * In tua iustítia.
  
  In secundo nocturno, anno II
  Ex Capítibus Diádochi Photicénsis epíscopi De perfectióne spiritáli (Cap. 6.26.28: PG 65, 1169.1175-1176)
  Lumen veræ cognitiónis est discérnere sine lapsu rectum a pravo; quod quidem cum fit, tunc via iustítiæ, quæ ad Deum solem iustítiæ mentem ducit, ultra in infinítam sciéntiæ illuminatiónem illam ipsam mentem introdúcit, tamquam quæréntem iam deínceps cum fidúcia caritátem. Opórtet enim eos qui certant, ánimum semper extra perturbatiónum fluctus conserváre, ut mens cogitatiónes incurréntes discérnens, bonas quidem et a Deo missas, in penu memóriæ recóndat; malas vero et dæmoníacas ex apothécis natúræ eíciat.
  
  Mare enim, cum tranquíllum est, usque ad fundum est piscatóribus perspícuum, ita ut tunc nihil fere ibi píscium eos láteat; cum vero ventis agitátur, tegit tempestáte túrbida, quæ in plácida tranquillitáte lárgiter facit pérspici. Ex quo fit, ut ars eórum qui piscatórios dolos machinántur, otiósa sit. Sed solúmmodo Spíritus Sancti est purgáre mentem; nisi enim ingrediátur fortis ille et dirípiat latrónem, numquam præda eripiétur.
  
  Opórtet ígitur in ómnibus pace ánimæ Spíritum Sanctum recreáre, vel lucérnam cognitiónis semper apud nos lucéntem habeámus; ipsa enim in penetráli mentis semper splendénte, non solum illi amarulénti et tenebricósi dæmonum appúlsus patéfiunt, sed étiam magnópere languéscunt, ab illo sancto et glorióso lúmine deprehénsi. Idcírco Apóstolus ait: Spíritum nolíte exstínguere, id est ne per malefícia et pravas cogitatiónes Spíritum Sanctum tristítia afficiátis, ne suo illo splendóre vos désinat protégere. Nec enim ætérnum illud et vivíficum Spíritus Sancti exstínguitur, quin pótius illíus tristítia, hoc est avérsio, mentem sine lúmine cognitiónis, obscúram et calígine circumfúsam relínquit.
  
  r. Mihi autem adhærére Deo bonum est, * Pónere in Dómino Deo spem meam. v. Ut annúntiem omnes laudatiónes tuas in portis fíliæ Sion, * Pónere. v. Glória Patri. * Pónere.
  
  Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
  Dóminus vobíscum.
  The Lord be with thee.
  r. Et cum spíritu tuo.
  r. And with thy spirit.
  Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
  May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
  r. Amen.
  r. Amen.
  Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
  Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
  Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
   Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
  May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
Retour en haut