2026-04-21 : Antiphonale monasticum, Ad Vesperas, vel: S. Anselmi, episcopi et Ecclesiæ doctoris

%%
(c3) DE(h)us,(h) (,)in(h) ad(h)iu(h)tó(hi)ri(h)um(h) me(h)um(h) in(h)tén(h)de.(h) r/.(::) Dó(h)mi(h)ne,(h) (,) ad(h) ad(h)iu(h)ván(h)dum(h) me(h) fes(h)tí(h)na.(h) (:) Gló(h)ri(h)a(h) Pa(h)tri,(h) et(h) Fí(h)li(h)o,(h) (,) et(h) Spi(h)rí(h)tu(h)i(h) Sanc(h)to.(h) (:)
Si(h)cut(h) e(h)rat(h) in(h) prin(h)cí(h)pi(h)o,(h) et(h) nunc,(h) et(h)
sem(h)per,(h) (,) et(h) in(h) sǽ(h)cu(h)la(h) sæ(h)cu(h)ló(h)rum.(h)
Am(h)en.(h:) Al(h)le(hi)lú(h)ia.(h) (::)

v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde. r. Dómine, ad adiuvándum me festína. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

annotation: 8a;
%%
(c3) AL(h>)le(g)lú(h>)ia,(f,) *() al(e>)le(d)lú(e)ia,(f) al(g>)le(fe)lú(f)ia.(e) (::) E(h) u(h) o(g) u(h) a(f) e.(e) (::)

Ant. 1. Allelúia, allelúia, allelúia.

Ant. 1.

Psalmus 129 (130)

De profundis clamavi

Ipse salvum faciet populum suum a peccatis eorum (Mt 1, 21).

De profúndis clamávi ad te, Dómine; * Dómine exáudi vocem meam.

Fiant aures tuæ intendéntes * in vocem deprecatiónis meæ.

Si iniquitátes observáveris, Dómine, * Dómine, quis sustinébit?

Quia apud te propitiátio est, * ut timeámus te.

Sustínui te, Dómine, * sustínuit ánima mea in verbo eius;

sperávit ánima mea in Dómino * magis quam custódes auróram.

Magis quam custódes auróram * speret Israel in Dómino,

quia apud Dóminum misericórdia, * et copiósa apud eum redémptio.

Et ipse rédimet Israel * ex ómnibus iniquitátibus eius.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 130 (131)

Quasi parvuli fiducia in Domino collocata

Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).

Dómine, non est exaltátum cor meum, * neque eláti sunt óculi mei,

neque ambulávi in magnis, * neque in mirabílibus super me.

Vere pacátam et quiétam * feci ánimam meam;

sicut ablactátus in sinu matris suæ, * sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.

Speret Israel in Dómino * ex hoc nunc et usque in sǽculum.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 131 (132)

Divina promissa domui David data

Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).

Meménto, Dómine, David * et omnis mansuetúdinis eius,

quia iurávit Dómino, * votum vovit Poténti Iacob:

« Non introíbo in tabernáculum domus meæ, * non ascéndam in lectum strati mei,

non dabo somnum óculis meis * et pálpebris meis dormitatiónem,

donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Poténti Iacob. »

Ecce audívimus eam esse in Ephrata, * invénimus eam in campis Iaar.

Ingrediámur in tabernáculum eius, * adorémus ad scabéllum pedum eius.

Surge, Dómine, in réquiem tuam * tu et arca fortitúdinis tuæ.

Sacerdótes tui induántur iustítiam, * et sancti tui exsúltent.

Propter David servum tuum * non avértas fáciem christi tui.

Iurávit Dóminus David veritátem * et non recédet ab ea:

« De fructu ventris tui * ponam super sedem tuam.

Si custodíerint fílii tui testaméntum meum * et testimónia mea, quæ docébo eos,

fílii eórum usque in sǽculum * sedébunt super sedem tuam. »

Quoniam elégit Dóminus Sion, * desiderávit eam in habitatiónem sibi:

« Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; * hic habitábo, quóniam desiderávi eam.

Cibária eius benedícens benedícam, * páuperes eius saturábo pánibus.

Sacerdótes eius índuam salutári, * et sancti eius exsultatióne exsultábunt.

Illic germináre fáciam cornu David, * parábo lucérnam christo meo.

Inimícos eius índuam confusióne, * super ipsum autem efflorébit diadéma eius. »

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Psalmus 132 (133)

Fraternæ concordiæ iucunditas

Diligamus nos invicem, quia caritas ex Deo est (1 Io 4, 7).

Ecce quam bonum et quam iucúndum * habitáre fratres in unum:

sicut unguéntum óptimum in cápite, † quod descéndit in barbam, barbam Aaron, * quod descéndit in oram vestiménti eius;

sicut ros Hermon, * qui descéndit in montes Sion,

quóniam illic mandávit Dóminus benedictiónem, * vitam usque in sǽculum.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c3) a/. Al(h>)le(g)lú(h>)ia,(f,) () al(e>)le(d)lú(e)ia,(f) al(g>)le(fe)lú(f)ia.(e)
(::)

Ant. Allelúia, allelúia, allelúia.

Ant.

Lectio brevis (Iac 3, 17-18)

Quæ desúrsum est sapiéntia primum quidem pudíca est, deínde pacífica, modésta, suadíbilis, plena misericórdia et frúctibus bonis, non iúdicans, sine simulatióne; fructus autem iustítiæ in pace seminátur faciéntibus pacem.

Responsorium breve

annotation: 6;
%%
(c4) HIC(f) est(f) fra(g)trum(f) a(f)má(gh)tor(h) *(;) Qui(g) mul(f)tum(gh) o(g)rat(f) pro(g) pó(g)pu(f)lo.(f)
v/.(::) Et(h) á(ixhi)ni(h)mam(h) su(h)am(g) trá(gh)di(g)dit(g) (,) pro(g) frá(g)tri(g)bus(f) su(gh)is.(hg)
v/. (::) Gló(h)ri(h)a(h) Pá(ixhi)tri, (h) et(g) Fí(gh)li(g)o,(g) (,) et(g) Spi(g)rí(h)tu(g)i(gf) Sánc(g)to.(gh) (::)

r. Hic est fratrum amátor, * Qui multum orat pro pópulo. Hic est. v. Et ánimam suam trádidit pro frátribus suis. * Qui multum orat pro pópulo. Glória Patri. Hic est.

Hymnus

Lætus hic noster, veneránde doctor, laude te cœtus canit atque votis, iure quem nostrum decus advocámus, sancte sodális.

Munus abbátis, pater alme, sumens, te voves caræ súboli, benígnis débiles portas úmeris, álacres prǽvius hortans.

Prǽsulum defert tibi rex cáthedram; quid times luctam? Próperant triúmphi; éxteras gentes, generósus exsul, lumen reples.

Clara fit Romæ tua fama, pastor; póntifex summus tibi fert honóres ; te fides poscit, siluére patres: dógmata tuére!

Sis memor sancti gregis, et patrónus sis ad ætérnam Tríadem, precámur, cuncta cui dignas résonant per orbem sǽcula laudes.

v. Amávit eum Dóminus et ornávit eum. (T.P. allelúia) r. Stolam glóriæ índuit eum (T.P. allelúia).

Ant. Beátus vir, qui métuit Dóminum, allelúia ; in mandátis eius cupit nimis, allelúia.

Ant.

Canticum Evangelicum (Lc 1, 46-55)

Exultatio animæ in Domino

Magníficat ✠ ánima mea Dóminum, * et exsultávit spíritus meus in Deo salvatóre meo,

quia respéxit humilitátem ancíllæ suæ. * Ecce enim ex hoc beátam me dicent omnes generatiónes,

quia fecit mihi magna, qui potens est, * et sanctum nomen eius,

et misericórdia eius in progénies et progénies * timéntibus eum.

Fecit poténtiam in bráchio suo, * dispérsit supérbos mente cordis sui;

depósuit poténtes de sede * et exaltávit húmiles;

esuriéntes implévit bonis * et dívites dimísit inánes.

Suscépit Israel púerum suum, * recordátus misericórdiæ,

sicut locútus est ad patres nostros, * Abraham et sémini eius in sǽcula.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

Ant. Beátus vir, qui métuit Dóminum, allelúia ; in mandátis eius cupit nimis, allelúia.

Ant.

Litania

Eos qui sunt in tribulatióne líbera.r. Kýrie eléison.

(c3) KY(h)rie(h) e(hvGF)léi(g<)son.(h) (::)

Humílium miserére, inópibus succúrre. r. Christe eléison.

(c3) CHRISTe(h) e(hvGF)léi(g<)son.(h) (::)

Omnes, qui in tuo amóre decessérunt, beatitúdinis redde partícipes.r. Kýrie eléison.

(c3) KY(h)rie(h) e(hvGF)léi(g<)son.(h) (::)

Deinde cantatur ab abbate :

%%
(c3) PA(h)ter(h) nos(h)ter,(h) qui(h) es(h) in (h) cæ(h)lis,(f) (,) san(h)cti(h)fi(h)cé(h)tur(h) no(g)men(f) tu(h)um,(h) (,) ad(h)vé(h)ni(h)at(h) ré(h)gnum(h) tu(h)um;(f) (,) fi(h)at(h) vo(h)lún(h)tas(h) tu(h)a(h) (,) sic(h)ut(h) in(h) cæ(h)lo(h) et(g) in(f) ter(h)ra.(h) (:) Pa(h)nem(h) no(h)strum(h) co(h)ti(h)di(h)á(h)num(h) da(h) no(h)bis(h) hó(h)di(f)e ;(f) (,) et(h) di(h)mit(h)te(h) no(h)bis(h) dé(h)bi(h)ta(h) no(h)stra,(h) (,) sic(h)ut(h) et(h) nos(h) di(h)mít(h)ti(h)mus(h) de(h)bi(h)tó(h)ri(g)bus(f) no(h)stris ; (h) (;) et(h) ne(h) nos(h) in(h)dú(h)cas(h) in(h) ten(h)ta(h)ti(h)ó(h)nem,(f) r/.(::) sed(h) lí(h)be(h)ra(h) nos(h) a(h) Ma(h)lo.(f) (::)

Pater noster, qui es in cælis:

sanctificétur nomen tuum;

advéniat regnum tuum;

fiat volúntas tua, sicut in cælo et in terra.

Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie;

et dimítte nobis débita nostra,

sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris;

Et ne nos indúcas in tentatiónem.

r. Sed líbera nos a malo.

Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.

Deus, qui beáto Ansélmo epíscopo dedísti alta sapiéntiæ tuæ quǽrere et docére, † fac ita fidem tuam intelléctui nostro subveníre, * ut cordi dulce sápiant quæ nobis credénda mandásti. Per Dóminum.

Si præest sacerdos vel diaconus :

v. Dóminus vobíscum. r. Et cum spíritu tuo.

Benedictio simplex:

Ad gáudia æterna perdúcat nos omnípotens et miséricors Dóminus. r. Amen.

%%
(c4) BE(df)ne(h)di(g)cá(h)mus(ijIG) Dó(hiwjh)mi(gh)no.(h) r/.(::) De(dhgh)o(ijIG) grá(hiwjh)ti(gh)as.(h) (::)

v. Benedicámus Dómino. r. Deo grátias.

v. Divínum auxílium máneat semper nobíscum. r. Et cum frátribus nostris abséntibus. Amen.