In illo tempore: Venit Iesus in civitátem Samaríæ, quæ dícitur Sichar, iúxta prǽdium, quod dedit Iácob Ióseph fílio suo;erat autem ibi fons Iácob. Iésus ergo fatigátus ex itínere sedébat sic super fontem; hora erat quasi sexta. Venit múlier de Samaría hauríre aquam. Dicit ei Iésus: “Da mihi bíbere”;discípuli enim eíus abíerant in civitátem, ut cibos émerent. Dicit ergo ei múlier illa Samaritána: “Quómodo tu, Iudǽus cum sis, bíbere a me poscis, quæ sum múlier Samaritána?” Non enim coutúntur Iudǽi Samaritánis. Respóndit Iésus et dixit ei: “Si scires donum Dei, et quis est, qui dicit tibi: ‘Da mihi bíbere’, tu fórsitan petísses ab eo, et dedísset tibi aquam vivam.” Dicit ei múlier: “Dómine, neque in quo háurias habes, et púteus altus est; unde ergo habes aquam vivam? Numquid tu maíor es patre nostro Iácob, qui dedit nobis púteum, et ipse ex eo bibit et fílii eíus et pécora eíus?”Respóndit Iésus et dixit ei: “Omnis, qui bibit ex aqua hac, sítiet íterum; qui autem bíberit ex aqua, quam ego dabo ei, non sítiet in ætérnum; sed aqua, quam dabo ei, fiet in eo fons aquæ saliéntis in vitam ætérnam.” Dicit ad eum múlier: “Dómine, da mihi hanc aquam, ut non sítiam neque véniam huc hauríre.” Dicit ei: “Váde, voca virum tuum et veni huc.”Respóndit múlier et dixit ei: “Non hábeo virum.” Dicit ei Iésus: “Bene dixísti: ‘Non hábeo virum’; quinque enim viros habuísti, et nunc, quem habes, non est tuus vir. Hoc vere dixísti.” Dicit ei múlier: “Dómine, vídeo quia prophéta es tu. Patres nostri in monte hoc adoravérunt, et vos dícitis quia in Hierosólymis est locus, ubi adoráre opórtet.” Dicit ei Iésus: “Crede mihi, múlier, quia venit hora, quando neque in monte hoc neque in Hierosólymis adorábitis Patrem. Vos adorátis, quod nescítis; nos adorámus, quod scimus, quia salus ex Iudǽis est. Sed venit hora, et nunc est, quando veri adoratóres adorábunt Patrem in Spíritu et veritáte; nam et Pater tales quærit, qui adórent eum. Spíritus est Deus, et eos, qui adórant eum, in Spíritu et veritáte opórtet adoráre.” Dicit ei múlier: “Scio quia Messías venit – qui dícitur Christus –; cum vénerit ille, nobis annuntiábit ómnia.” Dicit ei Iésus: “Ego sum, qui loquor tecum.” Et contínuo venérunt discípuli eíus et mirabántur quia cum mulíere loquebátur; nemo tamen dixit: “Quid quæris aut quid lóqueris cum ea?”Relíquit ergo hýdriam suam múlier et ábiit in civitátem et dicit illis homínibus: “Vénite, vidéte hóminem, qui dixit mihi ómnia, quæcúmque feci; numquid ipse est Christus?” Exiérunt de civitáte et veniébant ad eum. Intérea rogábant eum discípuli dicéntes: “Rábbi, mandúca.” Ille autem dixit eis: “Ego cibum hábeo manducáre, quem vos nescítis.” Dicébant ergo discípuli ad ínvicem: “Númquid áliquis áttulit ei manducáre?” Dicit eis Iésus: “Meus cibus est, ut fáciam voluntátem eíus, qui misit me, et ut perfíciam opus eíus. Nonne vos dícitis: ‘Adhuc quáttuor menses sunt, et messis venit’? Ecce dico vobis: Leváte óculos vestros et vidéte regiónes, quia albæ sunt ad messem! Iam qui metit, mercédem áccipit et cóngregat fructum in vitam ætérnam, ut et qui séminat, simul gáudeat et qui metit.In hoc enim est verbum verum: Álius est qui séminat, et álius est qui metit. Ego misi vos métere, quod vos non laborástis; álii laboravérunt, et vos in labórem eórum introístis.” Ex civitáte autem illa multi credidérunt in eum Samaritanórum propter verbum mulíeris testimónium perhibéntis: “Díxit mihi ómnia, quæcúmque feci!” Cum veníssent ergo ad illum Samaritáni, rogavérunt eum, ut apud ipsos manéret; et mansit ibi duos dies. Et multo plures credidérunt propter sermónem eíus; et mulíeri dicébant: “Iam non propter tuam loquélam crédimus; ipsi enim audívimus et scimus quia hic est vere Salvátor mundi!”