v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Exsúrgit Deus, et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eius.
Ant. 1.
Psalmus 67
Triumphalis ingressus Domini
Ascendens in altum captivam duxit captivatem, dedit dona hominibus (Eph 4,8).
I
Exsúrgit Deus, et dissipántur inimíci eíus; * et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eíus.
Sicut dissipátur fumus, tu díssipas; † sicut fluit cera a fácie ignis, * sic péreunt peccatóres a fácie Dei.
Et iústi læténtur et exsúltent in conspéctu Dei * et delecténtur in lætítia.
Cantáte Deo, psalmum dícite nómini eíus; † iter fácite ei, qui fertur super nubes: * Dóminus nomen illi.
Iubiláte in conspéctu eíus; †pater orphanórum et iúdex viduárum, * Deus in habitáculo sancto suo.
Deus, qui inhabitáre facit desolátos in domo, † qui edúcit vinctos in prosperitátem; * verúmtamen rebélles habitábunt in árida terra.
Deus, cum egrederéris in conspéctu pópuli tui, * cum pertransíres in desérto, terra mota est,
étiam cæli distillavérunt a fácie Dei Sínai, * a fácie Dei Israel.
Plúviam voluntáriam effundébas, Deus; * hereditátem tuam infirmátam, tu refecísti eam.
Animália tua habitábant in ea, * parásti in bonitáte tua páuperi, Deus.
Dóminus dat verbum; * vírgines annuntiántes bona sunt agmen ingens:
“Reges exercítuum fúgiunt, fúgiunt, * et spécies domus dívidit spólia.
Et vos dormítis inter médias caulas: * alæ colúmbæ nitent argénto, et pennæ eíus pallóre auri.
Dum dispérgit Omnípotens reges super eam, * nive dealbátur Selmon.”
Mons Dei mons Basan, * mons cacúminum mons Basan.
Ut quid invidétis, montes cacúminum, † monti, in quo beneplácitum est Deo inhabitáre? * Étenim Dóminus habitábit in finem.
Currus Dei decem mília mílium: * Dóminus venit de Sínai in sancta.
Ascendísti in altum, captívam duxísti captivitátem; † accepísti in donum hómines, * ut étiam rebélles hábitent apud Dóminum Deum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Exsúrgit Deus, et fúgiunt, qui odérunt eum, a fácie eius.
Ant.
Ant. 2. Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.
Ant. 2.
II
Benedíctus Dóminus die cotídie; * portábit nos Deus salutárium nostrórum.
Deus noster, Deus ad salvándum; * et Dómini, Dómini éxitus mortis.
Verúmtamen Deus confrínget cápita inimicórum suórum, * vérticem capillátum perambulántium in delíctis suis.
Dixit Dóminus: “Ex Basan redúcam, * redúcam de profúndo maris,
ut intingátur pes tuus in sánguine, * lingua canum tuórum ex inimícis portiónem invéniat.”
Vidérunt ingréssus tuos, Deus, * ingréssus Dei mei, regis mei in sancta.
Præcédunt cantóres, † postrémi véniunt psalléntes, * in médio iuvénculæ tympanístriæ.
“In ecclésiis benedícite Deo, * Dómino, vos de fóntibus Israel.”
Ibi Beniámin adulescéntulus ducens eos, † príncipes Iúdæ cum turma sua, * príncipes Zábulon, príncipes Nephtháli.
Manda, Deus, virtúti tuæ; * confírma hoc, Deus, quod operátus es in nobis.
A templo tuo in Ierusálem * tibi áfferent reges múnera.
Íncrepa feram arúndinis, † congregatiónem taurórum in vítulis populórum: * prostérnant se cum láminis argénti.
Díssipa gentes, quæ bella volunt. † Vénient optimátes ex Ægýpto, * Æthiópia prævéniet manus suas Deo.
Regna terræ, cantáte Deo, psállite Dómino, † psállite Deo, qui fertur super cælum cæli ad oriéntem; * ecce dabit vocem suam, vocem virtútis.
Tribúite virtútem Deo. † Super Israel magnificéntia eíus, * et virtus eíus in núbibus.
Mirábilis, Deus, de sanctuário tuo! † Deus Israel ipse tríbuet virtútem et fortitúdinem plebi suæ. * Benedíctus Deus!
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Deus noster, Deus ad salvándum; et Dómini sunt éxitus mortis.
Ant.
Ant. 3. Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.
Ant. 3.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Regna terræ, cantáte Deo; psállite Dómino.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Videns pópulus quod moram fáceret descendéndi de monte Móyses, congregátus ad Aaron dixit: " Surge, fac nobis deos qui nos præcédant; Móysi enim, huic viro qui nos edúxit de terra Ægýpti, ignorámus quid accíderit. " Dixítque ad eos Aaron: " Tóllite ináures áureas de uxórum filiorúmque et filiárum vestrárum áuribus et afférte ad me. " Fecítque omnis pópulus quæ iússerat, déferens ináures ad Aaron. Quas cum ille accepísset, formávit stilo imáginem et fecit ex eis vítulum conflátilem. Dixerúntque: " Hi sunt dii tui, Israel, qui te eduxérunt de terra Ægýpti! " Quod cum vidísset Aaron, ædificávit altáre coram eo et præcónis voce clamávit dicens: " Cras sollémnitas Dómini est. " Surgentésque mane áltero die obtulérunt holocáusta et hóstias pacíficas; et sedit pópulus manducáre et bíbere et surrexérunt lúdere.
Locútus est autem Dóminus ad Móysen: " Vade, descénde; peccávit pópulus tuus quem eduxísti de terra Ægýpti. Recessérunt cito de via quam præcépi eis, fecerúntque sibi vítulum conflátilem et adoravérunt atque immolántes ei hóstias dixérunt: "Isti sunt dii tui, Israel, qui te eduxérunt de terra Ægýpti!" ". Rursúmque ait Dóminus ad Móysen: " Cerno quod pópulus iste duræ cervícis sit; dimítte me, ut irascátur furor meus contra eos et déleam eos faciámque te in gentem magnam. "
Moyses autem orábat Dóminum Deum suum dicens: " Cur, Dómine, iráscitur furor tuus contra pópulum tuum quem eduxísti de terra Ægýpti in fortitúdine magna et in manu robústa? Ne, quæso, dicant Ægýptii: "Cállide edúxit eos, ut interfíceret in móntibus et deléret e terra". Quiéscat ira tua et esto placábilis super nequítia pópuli tui. Recordáre Abraham, Isaac et Israel servórum tuórum quibus iurásti per temetípsum dicens: "Multiplicábo semen vestrum sicut stellas cæli; et univérsam terram hanc, de qua locútus sum, dabo sémini vestro, et possidébitis eam semper". Placatúsque est Dóminus, ne fáceret malum quod locútus fúerat advérsus pópulum suum.
r. Atténdite, pópule meus, legem meam, * Inclináte aurem vestram in verba oris mei. v. Apériam in parábolis os meum; loquar propositiónes ab inítio sæculi. * Inclináte. v. Glória Patri. * Inclináte.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus Auctóris Anónymi (Rev. Étud. Aug. 25, 1979, 139-140)
Domini considerémus salubérrimum consílium dicéntis: Opórtet semper oráre et non defícere. O homo, qui te redémit, qui te fácere vóluit, non vult te cessáre a précibus, non vult ab oratióne aliquándo desístere. Vult te benefícia sua mercári dum petis. Vult te assídue oratióne ætérna cómmoda negotiári. Vult te orándo accípere quod eius benígnitas desíderat impertíre. Quærit Dóminus occasiónes ut præstet, quærit áditus inveníre quibus hóminem quem díligit múneret. Quid enim oránti negatúrus est, qui ut orántis inténtio non defíciat præcéptis suis ádmonet et instígat?
Et ídeo quicúmque fidélis est implére quod Dóminus suádet totis víribus elabóret et hortaménta Dómini sui libénter admíttat. Consideráte, fratres, quanta glória attribúta sit oratióni: fabulári cum Deo, cum Christo míscere collóquia, Deum précibus detinére, quod desíderas percípere. Cum Deo, inquam, fabulári, quia etsi verbis silet, benefíciis respóndet. Te mærénte ille gaudet. Te dolénte ille lætus est. Libénter audit quod dolénter expóscis. Cleménter pérficit quod flétibus deprecáris. Non aspernátur quod petis. Non tædiat nisi forte tacúeris. Ad hoc enim tuis flétibus gaudet, ut in te áliquid dignum quod munerétur invéniat.
O quam magna est iugis orátio per quam semper virtútes factæ sunt, osténsa signa, mirabília demonstráta, amánda res per quam sancti profíciunt, per quam Dei ira repéllitur et indulgéntia provocátur. Orátio Deum facit esse præséntem. Neque enim fíeri potest ut nobis orántibus desit qui oráre nos dócuit. At précibus nostris negat auxílium qui precum insinuávit afféctum? Orátio iustum gloríficat, peccatórem absólvit, páuperem fovet, dívitem témperat, aufert metum tollítque tristítiam, in prósperis læta est, in malis secúra. Ipsa est consolátio mæréntium, sánitas ægrotórum.
r. Derelínquat ímpius viam suam, et vir iníquus cogitatiónes suas, et revertátur ad Dóminum, et miserébitur eius; * Quia benígnus et miséricors est, præstábilis super malítiam Dóminus Deus noster. v. Non vult Dóminus mortem peccatóris, sed ut convertátur et vivat. * Quia benígnus. v. Glória Patri. * Quia benígnus.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Grátia tua ne nos, quǽsumus, Dómine, derelínquat, † quæ et sacræ nos déditos fáciat servitúti, * et tuam nobis opem semper acquírat. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
