v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.
Ant. 1.
Psalmus 68
Zelus domus tuæ comedit me
Dederunt ei vinum bibere cum felle mixtum (Mt 27,34).
I
Salvum me fac, Deus, * quóniam venérunt aquæ usque ad guttur meum.
Infíxus sum in limo profúndi, et non est substántia; * veni in profúnda aquárum, et fluctus demérsit me.
Laborávi clamans, raucæ factæ sunt fauces meæ; * defecérunt óculi mei, dum spero in Deum meum.
Multiplicáti sunt super capíllos cápitis mei, * qui odérunt me gratis.
Confortáti sunt, qui persecúti sunt me inimíci mei mendáces; * quæ non rápui, tunc exsolvébam.
Deus, tu scis insipiéntiam meam, * et delícta mea a te non sunt abscóndita.
Non erubéscant in me, qui exspéctant te, * Dómine, Dómine virtútum.
Non confundántur super me, * qui quærunt te, Deus Israel.
Quóniam propter te sustínui oppróbrium, * opéruit confúsio fáciem meam;
extráneus factus sum frátribus meis * et peregrínus fíliis matris meæ.
Quóniam zelus domus tuæ comédit me, * et oppróbria exprobrántium tibi cecidérunt super me.
Et flevi in ieiúnio ánimam meam, * et factum est in oppróbrium mihi.
Et pósui vestiméntum meum cilícium, * et factus sum illis in parábolam.
Advérsum me loquebántur, qui sedébant in porta, * et in me canébant, qui bibébant vinum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Laborávi clamans, dum spero in Deum meum.
Ant.
Ant. 2. Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.
Ant. 2.
II
Ego vero oratiónem meam ad te, Dómine, * in témpore benepláciti, Deus.
In multitúdine misericórdiæ tuæ exáudi me, * in veritáte salútis tuæ.
Éripe me de luto, ut non infígar, † erípiar ab iis, qui odérunt me, * et de profúndis aquárum.
Exáudi me, Dómine, quóniam benígna est misericórdia tua; * secúndum multitúdinem miseratiónum tuárum réspice in me.
Et ne avértas fáciem tuam a púero tuo; * quóniam tríbulor, velóciter exáudi me.
Accéde ad ánimam meam, víndica eam, * propter inimícos meos rédime me.
Tu scis oppróbrium meum * et confusiónem meam et reveréntiam meam.
In conspéctu tuo sunt omnes, qui tríbulant me; *oppróbrium contrívit cor meum, et elángui.
Et sustínui, qui simul contristarétur, et non fuit, * et qui consolarétur, et non invéni.
Et dedérunt in escam meam fel * et in siti mea potavérunt me acéto.
[Fiat mensa eórum coram ipsis in láqueum * et in retributiónes et in scándalum.
Obscuréntur óculi eórum, ne vídeant, * et lumbos eórum semper infírma.
Effúnde super eos iram tuam, * et furor iræ tuæ comprehéndat eos.
Fiat commorátio eórum desérta, * et in tabernáculis eórum non sit qui inhábitet.
Quóniam, quem tu percussísti, persecúti sunt, * et super dolórem eíus, quem vulnerásti, addidérunt.
Appóne iniquitátem super iniquitátem eórum, * et non véniant ad iustítiam tuam.
Deleántur de libro vivéntium * et cum iústis non scribántur.]
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Dedérunt in escam meam fel, et in siti mea potavérunt me acéto.
Ant.
Ant. 3. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.
Ant. 3.
III
Ego autem sum pauper et dolens; * salus tua, Deus, súscipit me.
Laudábo nomen Dei cum cántico * et magnificábo eum in laude.
Et placébit Dómino super taurum, * super vítulum córnua producéntem et úngulas.
Vídeant húmiles et læténtur; * quærite Deus, et vivet cor vestrum,
quóniam exaudívit páuperes Dóminus * et vinctos suos non despéxit.
Laudent illum cæli et terra, * mária et ómnia reptília in eis.
Quóniam Deus salvam fáciet Sion † et ædificábit civitátes Iudæ; * et inhabitábunt ibi et possidébunt eam.
Et semen servórum eius hereditábunt eam * et, qui díligunt nomen eius, habitábunt in ea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Quǽrite Dóminum, et vivet ánima vestra.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Dixit Móyses ad fílios Israel: " Ecce vocávit Dóminus ex nómine Beséleel fílium Uri fílii Hur de tribu Iudæ; implevítque eum spíritu Dei, sapiéntia et intellegéntia et sciéntia ad omne opus, ad excogitándum et faciéndum opus in auro et argénto et ære, ad scindéndum et includéndum gemmas et ad sculpéndum ligna, quidquid fabre adinveníri potest. Dedit quoque in corde eius ut álios docéret, ipsi et Oóliab fílio Achísamech de tribu Dan. Ambos implévit sapiéntia, ut fáciant ópera fabri polymitárii ac plumárii de hyacíntho ac púrpura coccóque et bysso et textóris, faciéntes omne opus ac nova quæque reperiéntes. " Fecit ergo Beséleel et Oóliab et omnis vir sápiens quibus dedit Dóminus sapiéntiam et intelléctum, ut scirent fabre operári quæ in usus sanctuárii necessária sunt et quæ præcépit Dóminus.
Fecit autem Beséleel et arcam de lignis acáciæ habéntem duos semis cúbitos in longitúdine et cúbitum ac semíssem in latitúdine, altitúdo quoque uníus cúbiti fuit et dimídii; vestivítque eam auro puríssimo intus ac foris. Et fecit illi corónam áuream per gyrum, conflens quáttuor anúlos áureos in quáttuor pédibus eius; duos ánulos in látere uno et duos in áltero. Vectes quoque fecit de lignis acáciæ quos vestívit auro; et quos misit in ánulos qui erant in latéribus arcæ, ad portándum eam.
Fecit et propitiatórium de auro mundíssimo: duórum cubitórum et dimídii in longitúdine et cúbiti ac semis in latitúdine. Duos étiam chérubim ex auro dúctili fecit ex utráque parte propitiatórii: cherub unum ex summitáte uníus partis et cherub álterum ex summitáte partis altérius; duos chérubim ex síngulis summitátibus propitiatórii extendéntes alas sursum et tegéntes alis suis propitiatórium seque mútuo et illud respiciéntes.
r. In mari via tua, et sémitæ tuæ in aquis multis. * Deduxísti sicut oves pópulum tuum in manu Móysi et Aaron. v. Illuxérunt coruscatiónes tuæ orbi terræ; commóta est et contrémuit terra. * Deduxísti. v. Glória Patri. * Deduxísti.
In secundo nocturno, anno II
Ex Libro De imitatióne Christi (Lib. 2, 1, 1-6: ed. Vaticana 1982, 89-92)
Convérte te ex toto tuo corde ad Dóminum et relínque hunc míserum mundum, et invéniet ánima tua réquiem. Disce exterióra contémnere et ad interióra te dare, et vidébis regnum Dei intra te veníre. Est enim regnum Dei pax et gáudium in Spíritu Sancto: véniet ad te Christus osténdens tibi consolatiónem suam, si dignam illi ab intus paráveris mansiónem. Omnis glória eius et decor ab intra est, et ibi cómplacet sibi. Frequens illi visitátio cum hómine intérno: dulcis sermocinátio, grata consolátio, multa pax, familiáritas stupénda nimis.
Eia, ánima fidélis, præpara huic Sponso cor tuum, quátenus ad te veníre, et in te habitáre dignétur. Sic enim dicit: Si quis díligit me, sermónem meum servábit et ad eum veniémus et mansiónem apud eum faciémus. Da ergo Christo locum et céteris ómnibus nega intróitum. Cum Christum habúeris, dives es et súfficit tibi. Ipse erit provísor tuus et fidélis procurátor in ómnibus, ut non sit opus in homínibus speráre. Pone totam fidúciam tuam in Dómino, et sit ipse timor tuus et amor tuus. Ipse pro te respondébit et fáciet bene sicut mélius fúerit.
Non habes hic manéntem civitátem et, ubicúmque fúeris, extráneus es et peregrínus, nec réquiem aliquándo habébis, nisi Christo íntime fúeris unítus. Apud Altíssimum sit cogitátio tua, et deprecátio tua ad Christum sine intermissióne dirigátur. Si nescis alta speculári et cæléstia, requiésce in passióne Christi et in sacris vulnéribus eius libénter hábita. Sústine cum Christo et pro Christo, si vis regnáre cum Christo. Si semel perfécte introísses in interióra Iesu et módicum de ardénti amóre eius sapuísses, tunc de próprio cómmodo vel incómmodo nihil curáres, sed magis de oppróbrio illáto gaudéres, quia amor Iesu facit hóminem seípsum contémnere.
r. Tribulárer si nescírem misericórdias tuas, Dómine; tu dixísti: Nolo mortem peccatóris, sed ut convertátur et vivat, * Qui Chananæam et publicánum vocásti ad pæniténtiam. v. Et Petrum lacrimántem suscepísti, miséricors Dómine. * Qui Chananæam. v. Glória Patri. * Qui Chananæam.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Córdibus nostris, quǽsumus, Dómine, grátiam tuam benígnus infúnde, † ut ab humánis semper retrahámur excéssibus, * et mónitis inhærére valeámus, te largiénte, cæléstibus. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
