v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Nox atra rerum cóntegit terræ colóres ómnium: nos confiténtes póscimus te, iuste iudex córdium,
Ut áuferas piácula sordésque mentis ábluas, donésque, Christe, grátiam ut arceántur crímina.
Mens, ecce, torpet ímpia, quam culpa mordet nóxia; obscúra gestit tóllere et te, Redémptor, quǽrere.
Repélle tu calíginem intrínsecus quam máxime, ut in beáto gáudeat se collocári lúmine.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sæcula. Amen.
Vel:
Hymnus
Christe, precámur ádnuas orántibus servis tuis, iníquitas hæc sǽculi ne nostram captívet fidem.
Non cogitémus ímpie, invideámus némini, læsi non reddámus vicem, vincámus in bono malum.
Absit nostris e córdibus ira, dolus, supérbia; absístat avarítia, malórum radix ómnium.
Consérvet pacis fœdera non simuláta cáritas; sit illibáta cástitas credulitáte pérpeti.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
Ant. 1. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.
Ant. 1.
Psalmus 17 (18), 31-51
Gratiarum actio
Si Deus pro nobis, quis contra nos? (Rom 8, 31).
IV
Deus, impollúta via eius, † elóquia Dómini igne examináta; * protéctor est ómnium sperántium in se.
Quóniam quis Deus præter Dóminum? * Aut quæ munítio præter Deum nostrum?
Deus, qui præcínxit me virtúte * et pósuit immaculátam viam meam;
qui perfécit pedes meos tamquam cervórum * et super excélsa státuit me;
qui docet manus meas ad prœlium, * et tendunt arcum æreum bráchia mea.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Elóquium Dómini scutum est ómnium sperántium in eum.
Ant.
Ant. 2. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.
Ant. 2.
V
Et dedísti mihi scutum salútis tuæ, † et déxtera tua suscépit me, * et exaudítio tua magnificávit me.
Dilatásti gressus meos subtus me, * et non sunt infirmáta vestígia mea.
Persequébar inimícos meos et comprehendébam illos * et non convertébar, donec defícerent.
Confringébam illos, nec póterant stare, * cadébant subtus pedes meos.
Et præcinxísti me virtúte ad bellum * et supplantásti insurgéntes in me subtus me.
Et inimícos meos dedísti mihi dorsum * et odiéntes me disperdidísti.
Clamavérunt, nec erat qui salvos fáceret, * ad Dóminum, nec exaudívit eos.
Et commínui eos ut púlverem ante fáciem venti, * ut lutum plateárum contrívi eos.
Eripuísti me de contradictiónibus pópuli, * constituísti me in caput géntium.
Pópulus, quem non cognóvi, servívit mihi, * in audítu auris obœdívit mihi.
Fílii aliéni blandíti sunt mihi, † fílii aliéni inveteráti sunt, * contremuérunt in ábditis suis.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Déxtera tua, Dómine, suscépit me.
Ant.
Ant. 3. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.
Ant. 3.
VI
Vivit Dóminus et benedíctus Adiútor meus, * et exaltétur Deus salútis meæ.
Deus qui das vindíctas mihi † et subdis pópulos sub me, * liberátor meus de inimícis meis iracúndis;
et ab insurgéntibus in me exáltas me, * a viro iníquo éripis me.
Proptérea confitébor tibi in natiónibus, Dómine, * et nómini tuo psalmum dicam,
magníficans salútes regis sui † et fáciens misericórdiam christo suo, * David et sémini eius usque in sæculum.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Vivat Dóminus, et exaltétur Deus salútis meæ.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Adam cognóvit Evam uxórem suam, quæ concépit et péperit Cain dicens: " Acquisívi virum per Dóminum. " Rursúsque péperit fratrem eius Abel. Et fuit Abel pastor óvium et Cain agrícola. Factum est autem post áliquot dies ut offérret Cain de frúctibus agri munus Dómino. Abel quoque óbtulit de primogénitis gregis sui et de adípibus eórum. Et respéxit Dóminus ad Abel et ad munus eius, ad Cain vero et ad munus illíus non respéxit. Iratúsque est Cain veheménter, et cóncidit vultus eius.
Dixítque Dóminus ad eum: " Quare irátus es et cur cóncidit fácies tua? Nonne si bene égeris, vultum attólles? Sin autem male, in fóribus peccátum insidiábitur et ad te erit appetítus eius, tu autem domináberis illíus. " Dixítque Cain ad Abel fratrem suum: " Egrediámur foras. " Cumque essent in agro, consurréxit Cain advérsus Abel fratrem suum et interfécit eum.
Et ait Dóminus ad Cain: " Ubi est Abel frater tuus? " Qui respóndit: " Néscio. Num custos fratris mei sum ego? " Dixítque ad eum: " Quid fecísti? Vox sánguinis fratris tui clamat ad me de agro. Nunc ígitur maledíctus eris procul ab agro, qui apéruit os suum et suscépit sánguinem fratris tui de manu tua! Cum operátus fúeris eum, ámplius non dabit tibi fructus suos; vagus et prófugus eris super terram. " Dixítque Cain ad Dóminum: " Maior est pœna mea quam ut portem eam. Ecce eícis me hódie a fácie agri, et a fácie tua abscóndar et ero vagus et prófugus in terra; omnis ígitur qui invénerit me, occídet me. " Dixítque ei Dóminus: " Nequáquam ita fiet, sed omnis qui occíderit Cain séptuplum puniétur! " Posuítque Dóminus Cain signum, ut non eum interfíceret omnis qui invenísset eum. Egressúsque Cain a fácie Dómini habitávit in terra Nod ad orientálem plagam Eden.
r. In sudóre vultus tui vescéris panem, donec revertáris in terram de qua sumptus es, * Quia terra es et in terram revertéris. v. Cum operátus fúeris eam non dabit fructus suos, sed spinas et tríbulos germinábit tibi. * Quia. v. Glória Patri. * Quia.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Chromátii Aquileiénsis epíscopi (Sermo 22, 2-3: SC 164, 64-66)
Abel pastor óvium erat; præfigurábat enim in se exémplum illíus qui ait in evangélio: Ego sum pastor bonus. Bonus pastor ánimam suam ponit pro óvibus suis. In Abel imágo præcucúrrit, ut in Christo véritas manifestétur. Ille pastor de terra, iste pastor de cælo. Ille pastor pécudum, hic mártyrum. Ille pastor óvium irrationabílium, hic rationabílium. Sed advertámus magnum mystérium. Licet et Salvátor noster pastor dicátur, nuncupátur tamen et ovis vel agnus. Dénique non sine mystério domínicæ passiónis, in præsénti lectióne lectum est quod Abel de partu óvium suárum obtúlerit munus Dómino Deo.
Sancti patriárchæ et prophétæ, mérito innocéntiæ, oves vel aríetes nuncupántur. De ipsis enim scriptum légimus: Indúti sunt aríetes óvium, et conválles abundábunt fruménto. Et íterum: Nos autem pópulus tuus, et oves gregis tui. De hoc ergo grege sanctórum immaculáta illa et intácta ovis procéssit, id est sancta María, quæ nobis contra natúram purpúreum illum agnum, id est regem Christum, generávit. Recte autem purpúreus agnus Christus Dóminus intellégitur, quia rex non factus sed natus est.
Omnis rex non statim rex náscitur; sed postquam natus fúerit, rex effícitur, aut ipse induméntum súscipit regni purpúreum, aut régiam dignitátem. Dóminus autem et Salvátor noster de ipso útero virgináli cum régia auctoritáte procéssit, quia rex erat iam ántequam ex Vírgine nascerétur. De Deo enim Patre rex et Dei Fílius natus exstíterat. Quanto mélior fides in Abel qui de frúctibus óvium múnera Dómino óbtulit, tanto religiósior devótio pópuli christiáni, quod sumus nos, qui innocéntiæ et simplicitátis Dómino múnera offérimus.
r. Ecce eícis me hódie a fácie terræ et a fácie tua, dixit Cain ad Dóminum; omnis, qui invénerit me, occídet me. * Non erit ita; sed omnis qui occíderit Cain, séptuplum puniétur, dicit Dóminus. v. Maior est iníquitas mea quam ut véniam mérear. * Non erit ita. v. Glória Patri. * Non erit ita.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
