2026-04-03 : Antiphonale Romanum, Ad officium lectionis, Feria VI hebdomadæ sanctæ

%%
(c3) DE(h)us,(h) (,)in(h) ad(h)iu(h)tó(hi)ri(h)um(h) me(h)um(h) in(h)tén(h)de.(h) r/.(::) Dó(h)mi(h)ne,(h) (,) ad(h) ad(h)iu(h)ván(h)dum(h) me(h) fes(h)tí(h)na.(h) (:) Gló(h)ri(h)a(h) Pa(h)tri,(h) et(h) Fí(h)li(h)o,(h) (,) et(h) Spi(h)rí(h)tu(h)i(h) Sanc(h)to.(h) (:)
Si(h)cut(h) e(h)rat(h) in(h) prin(h)cí(h)pi(h)o,(h) et(h) nunc,(h) et(h)
sem(h)per,(h) (,) et(h) in(h) sǽ(h)cu(h)la(h) sæ(h)cu(h)ló(h)rum.(h)
Am(h)en.(h:) Al(h)le(hi)lú(h)ia.(h) (::)

v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde. r. Dómine, ad adiuvándum me festína. Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen. Allelúia.

Hymnus

annotation: 1;
%%
(c2) PAN(d)ge(d) lin(d)gua(c) glo(f)ri(f)ó(gh)si(h.) (,) Cór(h!iwj)po(i)ris(i) mys(h)té(g)ri(i)um,(hvGF.) (:) San(f)gui(g)nís(i)que(h) pre(g)ti(f)ó(g)si,(g.) (,) quem(g) in(h) mun(f)di(e) pré(d)ti(g)um(gc..) (:) Fruc(c)tus(d) ven(f)tris(d) ge(f)ne(g)ró(g)si(f.) (,) Rex(g) ef(h)fú(f)dit(gf) gén(d)ti(cd)um.(d.) (::)

2. No(d)bis(d) da(d)tus,(c) no(f)bis(f) na(gh)tus(h.) (,) ex(h!iwj) in(i)tác(i)ta(h) Vír(g)gi(i)ne,(hvGF.) (:) et(f) in(g) mun(i)do(h) con(g)ver(f)sá(g)tus,(g.) (,) spar(g)so(h) ver(f)bi(e) sé(d)mi(g)ne,(gc..) (:) su(c)i(d) mo(f)ras(d) in(f)co(g)lá(g)tus(f.) (,) mi(g)ro(h) clau(f)sit(gf) ór(d)di(cd)ne.(d.) (::)

3. In(d) su(d)pré(d)mæ(c) noc(f)te(f) cœ(gh)næ(h.) (,) re(h!iwj)cúm(i)bens(i) cum(h) frá(g)tri(i)bus,(hvGF.) (:) ob(f)ser(g)vá(i)ta(h) le(g)ge(f) ple(g)ne(g.) (,) ci(g)bis(h) in(f) le(e)gá(d)li(g)bus,(gc..) (:) ci(c)bum(d) tur(f)bæ(d) du(f)o(g)dé(g)næ(f.) (,) se(g)dat(h) su(f)is(gf) má(d)ni(cd)bus.(d.) (::)

4. Ver(d)bum(d) ca(d)ro,(c) pá(f)nem(f) ve(gh)rum(h.) (,) ver(h!iwj)bo(i) car(i)nem(h) éf(g)fi(i)cit:(hvGF.) (:) fit(f)que(g) San(i)guis(h) Chris(g)ti(f) me(g)rum,(g.) (,) et(g) si(h) sen(f)sus(e) dé(d)fi(g)cit.(gc..) (:) ad(c) fir(d)mán(f)dum(d) cor(f) sin(g)cé(g)rum(f.) (,) so(g)la(h) fi(f)des(gf) súf(d)fi(cd)cit.(d.) (::)

5. Tan(d)tum(d) er(d)go(c) Sa(f)cra(f)mén(gh)tum(h.) (,)
ve(h!iwj)ne(i)ré(i)mur(h) cér(g)nu(i)i:(hvGF.) (:) et(f) an(g)tí(i)quum(h) do(g)cu(f)mén(g)tum(g.) (,) no(g)vo(h) ce(f)dat(e) rí(d)tu(g)i:(gc..) (:) præ(c)stet(d) fi(f)des(d) sup(f)ple(g)mén(g)tum(f.) (,) sén(g)su(h)um(f) de(gf)féc(d)tu(cd)i.(d.) (::)

6. Ge(d)ni(d)tó(d)ri,(c) Ge(f)ni(f)tó(gh)que(h.) (,) laus(h!iwj) et(i) iu(i)bi(h)lá(g)ti(i)o,(hvGF.) (:) sa(f)lus,(g) ho(i)nor,(h) vir(g)tus(f) quo(g)que(g.) (,) sit(g) et(h) be(f)ne(e)díc(d)ti(g)o:(gc..) (:) pro(c)ce(d)dén(f)ti(d) ab(f) u(g)tró(g)que(f.) (,) com(g)par(h) sit(f) lau(gf)dá(d)ti(cd)o.(d.) (::)
A(fd)men.(cd..) (::)

Pange, lingua, gloriósi córporis mystérium, sanguinísque pretiósi, quem in mundi prétium fructus ventris generósi Rex effúdit géntium.

Nobis datus, nobis natus ex intácta Vírgine, et in mundo conversátus, sparso verbi sémine, sui moras incolátus miro clausit órdine.

In suprémæ nocte cenæ recúmbens cum frátribus, observáta lege plene cibis in legálibus, cibum turbæ duodénæ se dat suis mánibus.

Verbum caro panem verum verbo carnem éfficit, fitque sanguis Christi merum, et, si sensus déficit, ad firmándum cor sincérum sola fides súfficit.

Tantum ergo sacraméntum venerémur cérnui, et antíquum documéntum novo cedat rítui; præstet fides suppleméntum sénsuum deféctui.

Genitóri Genitóque laus et iubilátio, salus, honor, virtus quoque sit et benedíctio; procedénti ab utróque compar sit laudátio. Amen.

annotation: 8g;
%%
(c4) A(g)sti(g)té(g)runt(g) *() re(g)ges(g) ter(ixi)rae,(gg) (,) et(f) prín(g)ci(h)pes(g) con(g>)ve(f)né(g)runt(h) in(ixi) u(h)num,(f) (;) ad(h)vér(f)sus(h) Dó(j)mi(j)num,(ig) et(i) ad(j)vér(h)sus(gf) Chri(gh)stum(h) e(g)ius.(g) (::)
E(j) u(j) o(i) u(j) a(h) e.(g) (::)

Ant. 1. Astitérunt reges terræ, et príncipes convénerunt in unum, advérsus Dóminum et advérsus Christum eius.

Ant. 1.

Psalmus 2

Messias rex et victor

Convenerunt ver adversus puerum tuum Iesum, quem unxisti (Act 4,27)

Quare fremuérunt gentes, * et pópuli meditáti sunt inánia?

Astitérunt reges terræ, † et príncipes convenérunt in unum * advérsus Dóminum et advérsus christum eíus:

“Dirumpámus víncula eórum * et proiciámus a nobis íugum ipsórum!”

Qui hábitat in cælis, irridébit eos, * Dóminus subsannábit eos.

Tunc loquétur ad eos in ira sua * et in furóre suo conturbábit eos:

“Ego autem constítui regem meum * super Sion, montem sanctum meum!”

Prædicábo decrétum eíus. † Dóminus dixit ad me: “Fílius meus es tu; * ego hódie génui te.

Póstula a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam * et possessiónem tuam términos terræ.

Reges eos in virga férrea * et tamquam vas fíguli confrínges eos.”

Et nunc, reges, intellégite; * erudímini, qui iudicátis terram.

Servíte Dómino in timóre * et exsultáte ei cum tremóre.

Apprehéndite disciplínam, † ne quando irascátur, et pereátis de via, * cum exárserit in brevi ira eíus.

Beáti omnes, * qui confídunt in eo.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. A(g)sti(g)té(g)runt(g) () re(g)ges(g) ter(ixi)rae,(gg) (,) et(f) prín(g)ci(h)pes(g) con(g>)ve(f)né(g)runt(h) in(ixi) u(h)num,(f) (;) ad(h)vér(f)sus(h) Dó(j)mi(j)num,(ig) et(i) ad(j)vér(h)sus(gf) Chri(gh)stum(h) e(g)ius.(g)
(::)

Ant. Astitérunt reges terræ, et príncipes convénerunt in unum, advérsus Dóminum et advérsus Christum eius.

Ant.

annotation: 8g;
%%
(c4) DI(g)vi(g)sé(h)runt(h>) si(g)bi(g) *() ve(i)sti(h)mén(j)ta(i) me(h)a,(h) (;) et(h) su(j)per(i) ve(jk)stem(h) me(hg)am(g) (,) mi(gvFE)sé(gh)runt(h>) sor(g)tem.(g) (::) E(j) u(j) o(i) u(j) a(h) e.(g) (::)

Ant. 2. Divisérunt sibi vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem.

Ant. 2.

Psalmus 21

Afflictio iusti et exauditio

Clamavit Iesus voce magna «Eli, Eli, lama sabachtani» (Mt 27,46)

Deus, Deus meus, quare me dereliquísti? * Longe a salúte mea verba rúgitus mei.

Deus meus, clamo per diem, et non exáudis, * et nocte, et non est réquies mihi.

Tu autem sanctus es, * qui hábitas in láudibus Israel.

In te speravérunt patres nostri, * speravérunt, et liberásti eos;

ad te clamavérunt et salvi facti sunt, * in te speravérunt et non sunt confúsi.

Ego autem sum vermis et non homo, * oppróbrium hóminum et abiéctio plebis.

Omnes vidéntes me derisérunt me; * torquéntes lábia movérunt caput:

“Sperávit in Dómino: erípiat eum, * salvum fáciat eum, quóniam vult eum.”

Quóniam tu es qui extraxísti me de ventre, * spes mea ad úbera matris meæ.

In te proiéctus sum ex útero, * de ventre matris meæ Deus meus es tu.

Ne longe fias a me, † quóniam tribulátio próxima est, * quóniam non est qui adiúvet.

Circumdedérunt me vítuli multi, * tauri Basan obsedérunt me.

Aperuérunt super me os suum * sicut leo rápiens et rúgiens.

Sicut aqua effúsus sum, * et dissolúta sunt ómnia ossa mea.

Factum est cor meum tamquam cera * liquéscens in médio ventris mei.

Áruit tamquam testa palátum meum, † et lingua mea adhǽsit fáucibus meis, * et in púlverem mortis deduxísti me.

Quóniam circumdedérunt me canes multi, * concílium malignántium obsédit me.

Fodérunt manus meas et pedes meos, * et dinumerávi ómnia ossa mea.

Ipsi vero consideravérunt et inspexérunt me; † divisérunt sibi vestiménta mea * et super vestem meam misérunt sortem.

Tu autem, Dómine, ne elongáveris; * fortitúdo mea, ad adiuvándum me festína.

Érue a frámea ánimam meam * et de manu canis únicam meam.

Salva me ex ore leónis * et a córnibus unicórnium humilitátem meam.

Narrábo nomen tuum frátribus meis, * in médio ecclésiæ laudábo te.

Qui timétis Dóminum, laudáte eum; * univérsum semen Iácob, glorificáte eum.

Métuat eum omne semen Israel, * quóniam non sprevit neque despéxit afflictiónem páuperis

nec avértit fáciem suam ab eo * et, cum clamáret ad eum, exaudívit.

Apud te laus mea in ecclésia magna; * vota mea reddam in conspéctu timéntium eum.

Edent páuperes et saturabúntur; † et laudábunt Dóminum, qui requírunt eum: * “Vívant corda eórum in sǽculum sǽculi!”

Reminiscéntur et converténtur ad Dóminum univérsi fines terræ, * et adorábunt in conspéctu eíus univérsæ famíliæ géntium.

Quóniam Dómini est regnum, * et ipse dominábitur géntium.

Ipsum solum adorábunt omnes, qui dórmiunt in terra; * in conspéctu eíus prócident omnes, qui descéndunt in púlverem.

Ánima autem mea illi vivet, * et semen meum sérviet ipsi.

Narrábitur de Dómino generatióni ventúræ; † et annuntiábunt iustítiam eíus pópulo, * qui nascétur: “Hæc fecit Dóminus!”

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;
%%
(c4) a/. Di(g)vi(g)sé(h)runt(h>) si(g)bi(g) () ve(i)sti(h)mén(j)ta(i) me(h)a,(h) (;) et(h) su(j)per(i) ve(jk)stem(h) me(hg)am(g) (,) mi(gvFE)sé(gh)runt(h>) sor(g)tem.(g)
(::)

Ant. Divisérunt sibi vestiménta mea, et super vestem meam misérunt sortem.

Ant.

annotation: 8g;

%%
(c4) VIM(g) fa(h)ci(h)é(g)bant(gf~) *(,) qui(gh) quæ(ji)ré(hj)bant(ih) á(g)ni(h)mam(h>) me(g)am.(g) (::) E(j) u(j) o(i) u(j) a(h) e.(g) (::)

Ant. 3. Vim faciébant qui quærébant ánimam meam.

Ant. 3.

III

Ego autem tamquam surdus non audiébam * et sicut mutus non apériens os suum;

et factus sum sicut homo non áudiens * et non habens in ore suo redargutiónes.

Quóniam in te, Dómine, sperávi, * tu exáudies, Dómine Deus meus.

Quia dixi: « Ne quándo supergáudeant mihi; * dum commovéntur pedes mei, magnificántur super me ».

Quóniam ego in lapsum parátus sum, * et dolor meus in conspéctu meo semper.

Quóniam iniquitátem meam annuntiábo * et sollícitus sum de peccáto meo.

Inimíci autem mei vivunt et confirmáti sunt; * et multiplicáti sunt, qui odérunt me iníque.

Retribuéntes mala pro bonis detrahébant mihi, * pro eo quod sequébar bonitátem.

Ne derelínquas me, Dómine; * Deus meus, ne discésseris a me.

Festína in adiutórium meum, * Dómine, salus mea.

Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.

Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.

annotation: ;

%%
(c4) a/. Vim(g) fa(h)ci(h)é(g)bant(gf~) (,) qui(gh) quæ(ji)ré(hj)bant(ih) á(g)ni(h)mam(h>) me(g)am.(g)
(::)

Ant. Vim faciébant qui quærébant ánimam meam.

Ant.

v. Divisérunt sibi vestiménta me. r. Et super vestam meam misérunt sortem.

In primo nocturno, anno II

Incipit liber Lamentatiónum

AlLeph. Quómodo sedet sola cívitas plena pópulo! Facta est quasi vídua dómina géntium; princeps provinciárum facta est sub tribúto.

Beth. Plorans plorat in nocte, et lácrimæ eius in maxíllis eius; non est qui consolétur eam ex ómnibus caris eius: omnes amíci eius sprevérunt eam et facti sunt ei inimíci.

Ghimel. Migrávit Iudas præ afflictióne et multitúdine servitútis; hábitat inter gentes nec ínvenit réquiem: omnes persecutóres eius apprehendérunt eam inter angústias.

Daleth. Viæ Sion lugent eo quod non sint qui véniant ad sollemnitátem; omnes portæ eius destrúctæ, sacerdótes eius geméntes, vírgines eius afflíctæ, et ipsa oppréssa amaritúdine.

He. Facti sunt hostes eius in caput, inimíci eius in securitáte, quia Dóminus afflíxit eam propter multitúdinem iniquitátum eius; párvuli eius ducti sunt captívi ante fáciem tribulántis.

Ierúsalem, Ierúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.

Vau. Et egréssus est a fília Sion omnis decor eius; facti sunt príncipes eius velut cervi non inveniéntes páscua et abiérunt absque fortitúdine ante fáciem persequéntis.

Zain. Recordáta est Ierúsalem diérum afflictiónis suæ et peregrinatiónis, ómnium desiderabílium suórum quæ habúerat a diébus antíquis, cum cáderet pópulus eius in manu hostíli, et non esset auxiliátor; vidérunt eam hostes et derisérunt intéritum eius.

Heth. Peccátum peccávit Ierúsalem, proptérea abominábilis facta est; omnes, qui glorificábant eam, sprevérunt illam, quia vidérunt ignomíniam eius: ipsa autem gemens convérsa est retrórsum.

Teth. Sordes eius in fímbriis eius, nec recordáta est finis sui; depósita est veheménter, non habens consolatórem. " Vide, Dómine, afflictiónem meam, quóniam eréctus est inimícus! "

Ierúsalem, Ierúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.

Iod. Manum suam misit hostis ad ómnia desiderábilia eius, quia vidit gentes ingréssas sanctuárium suum, de quibus præcéperas ne intrárent in ecclésiam tuam.

Caph. Omnis pópulus eius gemens et quærens panem; dedérunt pretiósa quæque pro cibo ad refocillándam ánimam. " Vide, Dómine, et consídera quóniam facta sum vilis!

Lamed. O vos omnes qui transítis per viam, atténdite et vidéte si est dolor sicut dolor meus, quem parávit mihi, quo afflíxit me Dóminus in die iræ furóris sui.

Mem. De excélso misit ignem, in ossa mea immísit eum; expándit rete pédibus meis, convértit me retrórsum: pósuit me desolátam, tota die mæróre conféctam.

Nun. Vigilávit super iniquitátes meas, in manu eius convolútæ sunt et impósitæ collo meo; debilitávit virtútem meam: dedit me Dóminus in manu de qua non pótero súrgere. "

Ierúsalem, Ierúsalem, convértere ad Dóminum Deum tuum.

vel:

De libro Zacharíæ prophétæ

Hæc dicit Dóminus Deus meus: " Pasce pécora occisiónis. Quæ qui emunt, óccidunt et non dolent; et qui vendunt ea, dicunt: "Benedíctus Dóminus! Dives factus sum". Et pastóres eórum non miseréntur eórum. Et ego non miserébor ultra super habitántes terram, dicit Dóminus; ecce ego tradam hómines, unumquémque in manu próximi sui et in manu regis sui; et concídent terram, et non éruam de manu eórum. " Et ego pavi pecus occisiónis pro mercatóribus gregis. Et assumpsi mihi duas virgas: unam vocávi Grátiam et altéram vocávi Funículum; et pavi gregem. Et succídi tres pastóres in mense uno, et tæduit eórum ánimam meam; siquidem et ánimam eórum tduit mei.

Et dixi: " Non páscam vos. Quæ moritúra est, moriátur; et quæ succidénda est, succidátur; et réliquæ devórent unaquæque carnem próximæ suæ. " Et tuli virgam meam quæ vocabátur Grátia, et abscídi eam, ut írritum fácerem fœdus meum quod percússi cum ómnibus pópulis. Et írritum factum est in die illa; et cognovérunt mercatóres gregis qui observábant me, quia verbum Dómini est. Et dixi ad eos: " Si bonum est in óculis vestris, afférte mercédem meam et, si non, quiéscite. " Et appendérunt mercédem meam tríginta siclos argénteos. Et dixit Dóminus ad me: " Proíce illud in thesáurum, decórum prétium quo appretiátus sum ab eis. " Et tuli tríginta siclos argénteos et proiéci illos in domum Dómini in thesáurum. Et præcídi virgam meam secúndam quæ appellabátur Funículus, ut dissólverem germanitátem inter Iudam et Israel.

Et erit: in die illa confundéntur prophétæ, unusquísque ex visióne sua, cum prophetáverit; nec operiéntur pállio saccíno, ut mentiántur, sed dicet: " Non sum prophéta; homo óperans terram ego sum, quóniam terra est possessio mea ab adulescéntia mea. " Et dicétur ei: " Quid sunt plagæ istæ in médio mánuum tuárum? " Et dicet: " His plagátus sum in domo eórum qui diligébant me. " Frámea, suscitáre super pastórem meum et super virum cohæréntem mihi, dicit Dóminus exercítuum. Pércute pastórem, et dispergéntur oves, et convértam manum meam contra párvulos.

r. Ecce vídimus eum non habéntem spéciem neque decórem; aspéctus eius in eo non est. Hic peccáta nostra portávit, et pro nobis dolet; ipse autem vulnerátus est propter iniquitátes nostras, * Cuius livóre sanáti sumus. v. Vere languóres nostros ipse ábstulit, et infirmitátes nostras ipse portávit. * Cuius livóre. v. Glória Patri. * Cuius livóre.

In secundo nocturno, anno II

Ex Homília Melitónis Sardiáni epíscopi in Pascha (Nn. 65-71: J. of Th. St. 61, 1960, 78; cf. SC 123, 94-100)

Multa a prophétis prædícta sunt in Paschæ mystérium quod est Christus, cui glória in sæcula sæculórum, amen. Ipse venit e cælis in terram propter patiéntem hóminem; eúmdem índuit per Vírginis ventrem et pródiit ut homo; suscépit patiéntis hóminis passiónes per corpus passióni obnóxium et destrúxit carnis passiónes, spíritu autem qui mori non pótuit occídit homicídam mortem. Ipse enim addúctus est ut agnus et occísus ut ovis, véluti ab Ægýpto nos a mundi cultu redémit et servávit nos de servitúte diáboli quasi de manu pharaónis; et consignávit ánimas nostras próprio Spíritu, et membra córporis nostri suo sánguine.

Hic est qui confusióne mortem índuit et diábolum in planctu constítuit, sicut Móyses pharaónem. Hic est qui iniquitátem percússit et iniustítiam, sicut Móyses Ægýptum, sterilitáte damnávit. Hic est qui nos erípuit de servitúte ad libertátem, de ténebris ad lucem, de morte ad vitam, a tyránnide in regnum perpétuum, et fecit nos sacerdótium novum et pópulum eléctum, ætérnum. Hic est Pascha salútis nostræ. Hic est qui in multis multa sustínuit; hic est qui in Abel occísus est, et in Isaac pédibus colligátus est, et in Iacob peregrinátus est, et in Ioseph venúmdatus est, et in Móyse expósitus, et in agno iugulátus, et in David persecútus, et in prophétis exhonorátus est.

Hic est qui in vírgine incarnátus, super lignum suspénsus, in terra sepúltus est, et resúrgens a mórtuis ad cælórum excélsa conscéndit. Hic est agnus sine voce; hic est agnus occísus; hic est natus ex María pulchra agna; hic est qui de grege assúmptus et ad mactatiónem tractus et véspere immolátus et nocte sepúltus est; qui super lignum non fractus, et subter terram non solútus est; qui resurréxit a mórtuis et de inferióre sepúlcro hóminem resuscitávit.

r. Animam meam diléctam trádidi in manus iniquórum; et facta est mihi heréditas mea sicut leo in silva. Dedit contra me vocem adversárius, dicens: Congregámini et properáte ad devorándum illum. Posuérunt me in desérto solitúdinis, et luxit super me omnis terra, * Quia non est invéntus qui me agnósceret et fáceret bene. v. Omnes inimíci mei advérsum me cogitábant mala mihi, verbum iníquum mandavérunt advérsum me. * Quia. v. Glória Patri. * Quia.

Orémus.

Réspice, quǽsumus, Dómine, super hanc famíliam tuam, † pro qua Dóminus noster Iesus Christus non dubitávit mánibus tradi nocéntium, * et crucis subíre torméntum. Qui tecum.

%%
(c4) BE(d)ne(e)di(f)cá(gh)mus(g) Dó(fe)mi(de)no.(e) r/.(::) De(gh)o(g) grá(fe)ti(de)as.(e) (::)

v. Benedicámus Dómino. r. Deo grátias.