De quibus scripsístis, bonum est hómini mulíerem non tángere; propter fornicatiónes autem unusquísque suam uxórem hábeat, et unaquque suum virum hábeat. Uxóri vir débitum reddat; simíliter autem et uxor viro. Múlier sui córporis potestátem non habet sed vir; simíliter autem et vir sui córporis potestátem non habet sed múlier. Nolíte fraudáre ínvicem, nisi forte ex consénsu ad tempus, ut vacétis oratióni et íterum sitis in idípsum, ne tentet vos Sátanas propter incontinéntiam vestram. Hoc autem dico secúndum indulgéntiam, non secúndum impérium. Volo autem omnes hómines esse sicut meípsum; sed unusquísque próprium habet donum ex Deo: álius quidem sic, álius vero sic. Dico autem innúptis et víduis: Bonum est illis si sic máneant sicut et ego; quod si non se cóntinent, nubant. Mélius est enim núbere quam uri. His autem, qui matrimónio iuncti sunt, præcípio, non ego sed Dóminus, uxórem a viro non discédere - quod si discésserit, máneat innúpta aut viro suo reconciliétur - et virum uxórem non dimíttere.

  Ceteris autem ego dico, non Dóminus: Si quis frater uxórem habet infidélem, et hæc conséntit habitáre cum illo, non dimíttat illam; et si qua múlier habet virum infidélem, et hic conséntit habitáre cum illa, non dimíttat virum. Sanctificátus est enim vir infidélis in mulíere, et sanctificáta est múlier infidélis in fratre. Alióquin fílii vestri immúndi essent; nunc autem sancti sunt. Quod si infidélis discédit, discédat. Non est enim servitúti subiéctus frater aut soror in eiúsmodi; in pace autem vocávit nos Deus. Quid enim scis, múlier, si virum salvum fácies? Aut quid scis, vir, si mulíerem salvam fácies?

  Nisi unicuíque, sicut divísit Dóminus, unumquémque, sicut vocávit Deus, ita ámbulet; et sic in ómnibus ecclésiis dóceo. Circumcísus áliquis vocátus est? Non addúcat præpútium! In præpútio áliquis vocátus est? Non circumcidátur! Circumcísio nihil est, et præpútium nihil est, sed observátio mandatórum Dei.

  Unusquísque, in qua vocatióne vocátus est, in ea permáneat. Servus vocátus es? Non sit tibi curæ; sed et si potes liber fíeri, magis útere! Qui enim in Dómino vocátus est servus, libértus est Dómini; simíliter qui liber vocátus est, servus est Christi! Prétio empti estis! Nolíte fíeri servi hóminum. Unusquísque, in quo vocátus est, fratres, in hoc máneat apud Deum.

  Perféctæ caritátis per consília evangélica prosecutiónem sacrosáncta Sýnodus prævie osténdit, in constitutióne cui inítium est Lumen géntium, a divíni Magístri doctrína et exémplis oríginem dúcere et tamquam præclárum signum regni cæléstis apparére. Nunc vero, de vita ac disciplína institutórum, quorum sodáles castitátem, paupertátem et obœdiéntiam profiténtur, inténdit ágere eorúmque necessitátibus, prout témpora nostra suádent, providére.

  Inde ab exórdiis quidem Ecclésiæ fuérunt viri ac mulíeres, qui per praxim consiliórum evangelicórum Christum maióre cum libertáte sequi pressiúsque imitári intendérunt, et suo quisque modo vitam Deo dicátam duxérunt, e quibus multi, Spíritu Sancto afflánte, vel vitam solitáriam degérunt vel famílias religiósas suscitavérunt, quas Ecclésia sua auctoritáte libénter suscépit et approbávit. Unde e consílio divíno mirábilis varíetas cœtuum religiosórum succrévit, quæ valde cóntulit, ut Ecclésia, non solum ad omne opus bonum instrúcta et ad opus ministérii in ædificatiónem Córporis Christi paráta sit, sed étiam váriis donis filiórum suórum decoráta appáreat sicut sponsa ornáta viro suo, et per eam innotéscat multifórmis sapiéntia Dei.

  In tanta autem donórum varietáte omnes qui ad praxim consiliórum evangelicórum a Deo vocántur eadémque fidéliter profiténtur, Dómino se peculiáriter dévovent, Christum sequéntes, qui virgo et pauper per obœdiéntiam usque ad mortem crucis hómines redémit et sanctificávit. Ita caritáte impúlsi, quam Spíritus Sanctus in córdibus eórum diffúndit, magis magísque vivunt Christo et Córpori eius quod est Ecclésia. Quo fervéntius ergo tali sui donatióne quæ totam vitam compléctitur, Christo coniungúntur, eo ubérior fit vita Ecclésiæ et apostolátus eius vegétius fecundátur.