v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Nox atra rerum cóntegit terræ colóres ómnium: nos confiténtes póscimus te, iuste iudex córdium,
The dusky veil of night hath laid The varied hues of earth in shade; Before Thee, righteous Judge of all, We contrite in confession fall.
Ut áuferas piácula sordésque mentis ábluas, donésque, Christe, grátiam ut arceántur crímina.
Take far away our load of sin, Our soiled minds make clean within: Thy sov’reign grace, O Christ, impart, From all offence to guard our heart.
Mens, ecce, torpet ímpia, quam culpa mordet nóxia; obscúra gestit tóllere et te, Redémptor, quǽrere.
For lo! our mind is dull and cold, Envenomed by sin’s baneful hold: Fain would it now the darkness flee, And seek, Redeemer, unto Thee.
Repélle tu calíginem intrínsecus quam máxime, ut in beáto gáudeat se collocári lúmine.
Far from it drive the shades of night, Its inmost darkness put to flight; Till in the daylight of the Blest It joys to find itself at rest.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sæcula. Amen.
To thee, O Christ, our gracious king, And to thy Father, glory be, Who with the Spirit Paraclete Forever reign in majesty.
Vel:
Hymnus
Christe, precámur ádnuas orántibus servis tuis, iníquitas hæc sǽculi ne nostram captívet fidem.
Non cogitémus ímpie, invideámus némini, læsi non reddámus vicem, vincámus in bono malum.
Absit nostris e córdibus ira, dolus, supérbia; absístat avarítia, malórum radix ómnium.
Consérvet pacis fœdera non simuláta cáritas; sit illibáta cástitas credulitáte pérpeti.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
To thee, O Christ, our gracious king, And to thy Father, glory be, Who with the Spirit Paraclete Forever reign in majesty.
Ant. 1. Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.
Ant. 1.
Psalmus 88 (89), 39-53
Psalm 88 (89), 39-53
Lamentatio de ruina domus David
Lamentation over the ruin of the house of David
Erexit cornu salutis nobis in domo David (Lc 1, 69).
He has raised up a savior from the house of David.
IV
IV
Tu vero reppulísti et reiecísti, * irátus es contra christum tuum;
evertísti testaméntum servi tui, * profanásti in terram diadéma eius.
Destruxísti omnes muros eius, * posuísti munitiónes eius in ruínas.
Diripuérunt eum omnes transeúntes viam, * factus est oppróbrium vicínis suis.
Exaltásti déxteram depriméntium eum, * lætificásti omnes inimícos eius.
Avertísti áciem gládii eius * et non es auxiliátus ei in bello.
Finem posuísti splendóri eius * et sedem eius in terram collisísti.
Minorásti dies iuventútis eius, * perfudísti eum confusióne.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Intuére, Dómine, et réspice oppróbrium nostrum.
Ant.
Ant. 2. Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.
Ant. 2.
V
Usquequo, Dómine, abscondéris in finem, * exardéscet sicut ignis ira tua?
Memoráre, quam brevis mea substántia. * Ad quam vanitátem creásti omnes fílios hóminum?
Quis est homo, qui vivet et non vidébit mortem, * éruet ánimam suam de manu ínferi?
Ubi sunt misericórdiæ tuæ antíquæ, Dómine, * sicut iurásti David in veritáte tua?
Memor esto, Dómine, oppróbrii servórum tuórum, * quod contínui in sinu meo, multárum géntium,
quo exprobravérunt inimíci tui, Dómine, * quo exprobravérunt vestígia christi tui.
Benedíctus Dóminus in ætérnum. * Fiat, fiat.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Ego sum radix et genus David, stella spléndida et matutína.
Ant.
Ant. 3. Anni nostri sicut herba tránseunt; a sǽculo tu es, Deus.
Ant. 3.
Psalmus 89 (90)
Psalm 89 (90)
Sit splendor Domini super nos
May the splendor of the Lord be upon us.
Unus dies apud Dominum sicut mille anni, et mille anni sicut dies unus (2 Petr 3, 8).
With the Lord, one day is like a thousand years, and a thousand years are like one day.
Dómine, refúgium factus es nobis * a generatióne in generatiónem.
Lord, thou hast been our refuge from generation to generation.
Priúsquam montes nasceréntur † aut gignerétur terra et orbis, * a sǽculo et usque in sǽculum tu es Deus.
Before the mountains were made, or the earth and the world was formed; from eternity and to eternity thou art God.
Redúcis hóminem in púlverem; * et dixísti: «Revertímini, fílii hóminum».
Turn not man away to be brought low: and thou hast said: Be converted, O ye sons of men.
Quóniam mille anni ante óculos tuos tamquam dies hestérna, quæ prætériit, * et custódia in nocte.
For a thousand years in thy sight are as yesterday, which is past. And as a watch in the night,
Auferes eos, sómnium erunt: * mane sicut herba succréscens,
things that are counted nothing, shall their years be. In the morning man shall grow up like grass;
mane floret et crescit, * véspere décidit et aréscit.
in the morning he shall flourish and pass away: in the evening he shall fall, grow dry, and wither.
Quia defécimus in ira tua * et in furóre tuo turbáti sumus.
For in thy wrath we have fainted away: and are troubled in thy indignation.
Posuísti iniquitátes nostras in conspéctu tuo, * occúlta nostra in illuminatióne vultus tui.
Thou hast set our iniquities before thy eyes: our life in the light of thy countenance.
Quóniam omnes dies nostri evanuérunt in ira tua, * consúmpsimus ut suspírium annos nostros.
For all our days are spent; and in thy wrath we have fainted away. Our years shall be considered as a spider:
Dies annórum nostrórum sunt septuagínta anni * aut in valéntibus octogínta anni,
the days of our years in them are threescore and ten years. But if in the strong they be fourscore years:
et maior pars eórum labor et dolor, * quóniam cito tránseunt, et avolámus.
and what is more of them is labour and sorrow. For mildness is come upon us: and we shall be corrected.
Quis novit potestátem iræ tuæ * et secúndum timórem tuum indignatiónem tuam?
Who knoweth the power of thy anger, and for thy fear
Dinumeráre dies nostros sic doce nos, * ut inducámus cor ad sapiéntiam.
can number thy wrath? So make thy right hand known: and men learned in heart, in wisdom.
Convértere, Dómine, úsquequo? * Et deprecábilis esto super servos tuos.
Return, O Lord, how long? and be entreated in favour of thy servants.
Reple nos mane misericórdia tua, * et exsultábimus et delectábimur ómnibus diébus nostris.
We are filled in the morning with thy mercy: and we have rejoiced, and are delighted all our days.
Lætífica nos pro diébus, quibus nos humiliásti, * pro annis, quibus vídimus mala.
We have rejoiced for the days in which thou hast humbled us: for the years in which we have seen evils.
Appáreat servis tuis opus tuum * et decor tuus fíliis eórum.
Look upon thy servants and upon their works: and direct their children.
Et sit splendor Dómini Dei nostri super nos, † et ópera mánuum nostrárum confírma super nos * et opus mánuum nostrárum confírma.
And let the brightness of the Lord our God be upon us: and direct thou the works of our hands over us; yea, the work of our hands do thou direct.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Anni nostri sicut herba tránseunt; a sǽculo tu es, Deus.
Ant.
In primo nocturno, anno I
De libro Osée prophétæ
Hæc dicit Dóminus: "Conténdite advérsum matrem vestram; conténdite, quóniam ipsa non uxor mea, et ego non vir eius; áuferat fornicatiónes suas a fácie sua et adultéria sua de médio úberum suórum, ne forte exspóliem eam nudam et státuam eam secúndum diem nativitátis suæ et ponam eam quasi solitúdinem et státuam eam velut terram áridam et interfíciam eam siti. Et filiórum illíus non miserébor, quóniam fílii fornicatiónum sunt, quia fornicáta est mater eórum, túrpiter egit, quæ concépit eos; quia dixit: "Vadam post amatóres meos qui dant panes mihi et aquas meas, lanam meam et linum meum, óleum meum et potum meum." Propter hoc ecce ego sæpiam viam tuam spinis et spiam eam macéria, et sémitas suas non invéniet; et sequétur amatóres suos et non apprehéndet eos; et quæret eos et non invéniet et dicet: "Vadam et revértar ad virum meum priórem, quia bene mihi erat tunc magis quam nunc." Et hæc nescívit quia ego dedi ei fruméntum et vinum et óleum et argéntum multiplicávi ei et aurum quæ fecérunt Baal."
"Et visitábo super eam dies Báalim, quibus accendébat incénsum et ornabátur ináure sua et moníli suo, et ibat post amatóres suos, sed mei obliviscebátur, dicit Dóminus. Propter hoc ecce ego lactábo eam et ducam eam in solitúdinem et loquar ad cor eius; et dabo ei víneas eius ex eódem loco et vallem Achor, portam spei, et respondébit ibi iuxta dies iuventútis suæ et iuxta dies ascensiónis suæ de terra Ægýpti. Et erit: in die illa, ait Dóminus, vocábis me: "Vir meus" et non vocábis me ultra: "Baal meus." Et áuferam nómina Báalim de ore eius, et non recordábitur ultra nóminis eórum. Et percútiam eis fœdus in die illa cum béstia agri et cum vólucre cæli et cum réptili terræ; et arcum et gládium et bellum cónteram de terra et cubáre eos fáciam confidénter."
"Sponsábo te mihi in sempitérnum; et sponsábo te mihi in iustítia et iudício et in misericórdia et miseratiónibus. Et sponsábo te mihi in fide, et cognósces Dóminum. Et erit: in illa die exáudiam, dicit Dóminus, exáudiam cælos, et illi exáudient terram; et terra exáudiet tríticum et vinum et óleum, et hæc exáudient Iézrahel."
r. Custódi me, Dómine, ut pupíllam óculi; * Sub umbra alárum tuárum prótege me. v. Mirífica misericórdias tuas, qui salvos facis sperántes in te. * Sub umbra. v. Glória Patri. * Sub umbra.
In secundo nocturno, anno I
Ex Commentário sancti Paschásii Radbérti abbátis in psalmos (Ps. 44: PL 120, 1043-1044)
Audi, fília, et vide et inclína aurem tuam et oblivíscere pópulum tuum et domum patris tui. Mira res, fíliam vocat, cui álium patrem oblivíscere iubet. Ex quo líquido constat, quia etsi álteri nata fúerat in carne, iam ei qui eam hortátur et iubet ut obliviscátur pópulum et patrem, renáta erat in Spíritu; et quia renáta, proptérea coniúgio fœderáta; et quia fœderáta, proptérea regína; et quia regína, ídeo in déxteris est exaltáta. Verúmtamen ipsa est regína, quæ et fília. Et sicut una ex ómnibus est regína, sic et fília. Sed fília, quia renáta et adoptáta; coniux vero et regína, quia regem fílium regis dúxerat sponsum; quæ per eum iam ex eo, multos Deo fide génerat fílios.
Statúitur autem in déxteris, ubi beatórum est locus, et monétur a Patre, quóniam adhuc bellándi est tempus. Dicunt porro quidam, a princípio psalmi usque ad hunc versum, quod vox fit Prophétæ; sed ádeo non vidétur congrúere satis, magis idcírco Patris vox créditur, aut Spíritus Sancti per Prophétam.
Quod autem dicit: Audi fília, magnum pietátis est sacraméntum, quæ fúerat fília diáboli propter idololatríam et cæcitátem cordis, ut Dei Patris fília vocétur. Unde quod áddidit: Vide, cum omni gratulatióne cordis legéndum est; quasi dicat: "Vide quóniam sponsus qui tibi longe diu promittebátur ádvenit, in quo est verus amor, glória, virtus et potéstas atque omne gáudium." Hincque séquitur: Inclína aurem tuam, ubi humilitátem audiéndi docet et insínuat venerabíliter audíre debére verba divíni elóquii seu doctórum prædicaménta; non eláto corde, neque cum fastídio vel torpóre ánimi, quinímmo devóta mente et cordis áuribus. Et ídeo ut paráta semper sit mens ad audiéndum verbum Dei, iubet eam præparári et ad humilitátem semper deprímere.
r. Indicábo tibi, homo, quid sit bonum, aut quid Dóminus requírat a te: * Fácere iudícium et iustítiam, et sollicítum ambuláre cum Deo tuo. v. Spera in Dómino et fac bonitátem, inhábita terram, et pascéris in divítiis eius. * Fácere. v. Glória Patri. * Fácere.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
