Le monde attend que l'Eglise redevienne une société de louange

   v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
   v. O God, come to my assistance;
   r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
   r. O Lord, make haste to help me.
   Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
   Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
   Allelúia.
   
Hymnus
Christe, pastórum caput atque princeps, géstiens huius celebráre festum, débitas sacro pia turba psallit cármine laudes.
pro papa:
Quas oves déderas, ovíle orbis ut totus fíeret sacrátum, hic tuo nutu pósitus suprémo cúlmine rexit.
pro episcopo:
Strénuum bello púgilem supérni chrísmatis pleno tuus unxit intus Spíritus dono, posuítque sanctam páscere gentem.
pro presbytero:
Hunc tibi eléctum fáciens minístrum ac sacerdótem sócians, dedísti dux ut astaret pópulo fidélis ac bonus altor.
Hic gregis ductor fuit atque forma, lux erat cæco, mísero levámen, próvidus cunctis pater omnibúsque ómnia factus.
Christe, qui sanctis méritam corónam reddis in cælis, dócili magístrum fac sequi vita, similíque tandem fine potíri.
Æqua laus summum célebret Paréntem teque, Salvátor, pie rex, per ævum; Spíritus Sancti résonet per omnem glória mundum.
   Ant. 1. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
   Ant. 1.
Psalmus 130 (131)
Psalm 130 (131)
Quasi parvuli fiducia in Domino collocata
Childlike trust in the Lord
Discite a me, quia mitis sum et humilis corde (Mt 11, 29).
Learn from Me that I am gentle and humble of heart (Mt 11:29).
   Dómine, non est exaltátum cor meum, * neque eláti sunt óculi mei,
   O Lord, my heart is not exalted: nor are my eyes lofty.
   neque ambulávi in magnis, * neque in mirabílibus super me.
   Neither have I walked in great matters, nor in wonderful things above me.
   Vere pacátam et quiétam * feci ánimam meam;
   If I was not humbly minded, but exalted my soul:
   sicut ablactátus in sinu matris suæ, * sicut ablactátus, ita in me est ánima mea.
   As a child that is weaned is towards his mother, so reward in my soul.
   Speret Israel in Dómino * ex hoc nunc et usque in sǽculum.
   Let Israel hope in the Lord, from henceforth now and for ever.
   Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
   Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
   Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
   As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
   Ant. Qui humiliáverit se sicut párvulus, hic maior est in regno cælórum.
   Ant.
   Ant. 2. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
   Ant. 2.
Psalmus 131 (132)
Psalm 131 (132)
Divina promissa domui David data
Divine promise given to the house of David.
Dabit illi Dominus Deus sedem David patris eius (Lc 1, 32).
The Lord God gave David his father's throne (Lk 1:32).
I
I
   Meménto, Dómine, David * et omnis mansuetúdinis eius,
   
   quia iurávit Dómino, * votum vovit Poténti Iacob:
   
   Non introíbo in tabernáculum domus meæ, * non ascéndam in lectum strati mei,
   
   non dabo somnum óculis meis * et palpebris meis dormitatiónem,
   
   donec invéniam locum Dómino, * tabernáculum Poténti Iacob.
   
   Ecce audívimus eam esse in Ephratha, * invénimus eam in campis Iaar.
   
   Ingrediámur in tabernáculum eius, * adorémus ad scabéllum pedum eius. -
   
   Surge, Dómine, in réquiem tuam, * tu et arca fortitúdinis tuæ.
   
   Sacerdótes tui induántur iustítiam, * et sancti tui exsúltent.
   
   Propter David servum tuum * non avértas féáciem christi tui.
   
   Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
   Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
   Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
   As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
   Ant. Deus meus, in simplicitáte cordis mei, lætus óbtuli univérsa.
   Ant.
   Ant. 3. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
   Ant. 3.
II
II
   Iurávit Dóminus David veritátem * et non recédet ab ea:
   
   «De fructu ventris tui * ponam super sedem tuam.
   
   Si custodíerint fílii tui testaméntum meum * et testimónia mea, quæ docébo eos,
   
   fílii eórum usque in sæculum * sedébunt super sedem tuam».
   
   Quóniam elégit Dóminus Sion, * desiderávit eam in habitatiónem sibi:
   
   «Hæc réquies mea in sǽculum sǽculi; * hic habitábo, quóniam desiderávi eam.
   
   Cibária eius benedícens benedícam, * páuperes eius saturábo pánibus.
   
   Sacerdótes eius índuam salutári, * et sancti eius exsultatióne exsultábunt.
   
   Illic germináre fáciam cornu David, * parábo lucérnam christo meo.
   
   Inimícos eius índuam confusióne, * super ipsum autem efflorébit diadéma eius».
   
   Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
   Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
   Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
   As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
   Ant. Iurávit Dóminus David veritátem; firmávit regnum eius in ætérnum.
   Ant.
In primo nocturno, anno I)
Incipit liber Michææ prophétæ 1, 1-9; 2, 1-11
   Verbum Dómini, quod factum est ad Michæam Morasthíten in diébus Ióatham, Achaz, Ezechíæ regum Iudæ, quod vidit super Samaríam et Ierúsalem. Audíte, pópuli omnes, et atténdat terra et plenitúdo eius; et sit Dóminus Deus vobis in testem, Dóminus de templo sancto suo. Quia ecce Dóminus egréditur de loco suo et descéndet et calcábit super excélsa terræ; et liquéscent montes subtus eum, et valles scindéntur sicut cera a fácie ignis, sicut aquæ, quæ decúrrunt in præceps.
   
   In scélere Iacob omne istud et in peccátis domus Israel. Quod scelus Iacob? Nonne Samaría? Et quæ excélsa Iudæ? Nonne Ierúsalem? Et ponam Samaríam in acérvum lápidum, in agrum, ubi plantátur vínea; et détraham in vallem lápides eius et fundaménta eius revelábo. Et ómnia sculptília eius concidéntur, et omnes mercédes eius comburéntur igne, et ómnia idóla eius ponam in perditiónem, quia de mercédibus meretrícis congregáta sunt et usque ad mercédem meretrícis reverténtur. Super hoc plangam et ululábo; vadam spoliátus et nudus, fáciam planctum velut thoum et luctum quasi struthiónum, quia desperáta est plaga eius, quia venit usque ad Iudam, tétigit portam pópuli mei usque ad Ierúsalem.
   
   Væ, qui cógitant iniquitátem et operántur malum in cubílibus suis! In luce matutína fáciunt illud, quóniam est in potestáte manus eórum. Concupíscunt agros, et violénter tollunt, domos, et rápiunt. Et ópprimunt virum et domum eius, hóminem et hereditátem eius. Idcírco hæc dicit Dóminus: "Ecce ego cógito super famíliam istam malum, unde non auferétis colla vestra; et non ambulábitis erécti, quóniam tempus péssimum est. In die illa sumétur super vos parábola, et assumétur laméntum dicéntium: "Depopulatióne vastáti sumus; pars pópuli mei commutátur, quam nemo ei restítuet; infidéli regiónes nostræ dividúntur". Propter hoc non erit tibi mittens funículum sortis in cœtu Dómini. ""Ne vaticinémini! "" Vaticinéntur, non vaticinéntur de his, non cedet confúsio!"
   
   Numquid maledícta est domus Iacob? Numquid abbreviátus est spíritus Dómini, aut tales sunt actiónes eius? Nonne verba eius bona sunt cum eo, qui recte gráditur? Vos autem contra pópulum meum ut adversárium consúrgitis. Désuper túnica pállium tóllitis ei; qui transíbant fiduciáliter, fiunt quasi bello capti. Mulíeres pópuli mei eícitis de domo deliciárum suárum; a párvulis eárum aufértis decórem meum in perpétuum. "Súrgite et ite, quia non habétis hic réquiem!" Propter immundítiam períbitis perditióne péssima. Si esset vir vento excitátus et mendácium loquerétur: "Vaticinábor tibi de vino et sícera", hic esset vates pópuli istíus.
   
   r. Béthlehem, cívitas Dei summi, ex te éxiet dominátor Israel, et egréssus eius sicut a princípio diérum æternitátis; et magnificábitur in médio univérsæ terræ. * Et pax erit in terra nostra dum vénerit. v. Et tu, Béthlehem, terra Iuda, nequáquam mínima es in princípibus Iuda. * Et pax. v. Glória Patri. * Et pax.
   
In secundo nocturno, anno I)
Entretiens spirituels de saint Vincent de Paul (Conférence du 13 décembre 1658 aux missionnaires, Éd. du Seuil 1960, 524-525)
Legitur in lingua vernacula. (Quando legitur textus cuius authentica lingua est gallica, non proponitur interpretatio latina.)
   La règle dit que pour tendre à sa perfection, il faut se revêtir de l'esprit de Jésus-Christ. Ceci veut dire que pour se perfectionner et assister utilement les peuples, pour bien servir les ecclésiastiques, il nous faut travailler à imiter la perfection de Jésus-Christ et tâcher d'y parvenir. Cela dit aussi que par nous-mêmes nous n'y pouvons rien. Il faut se remplir et être animé de cet esprit de Jésus-Christ. Pour bien entendre ceci, il faut savoir que son esprit est répandu dans tous les chrétiens qui vivent selon les règles du christianisme ; leurs actions et leurs œuvres sont parsemées de l'Esprit de Dieu.
   
   Mais quel est cet esprit-là ainsi répandu ? Quand on dit : "L'esprit de notre Seigneur est en telle personne ou en telles actions", comment cela s'entend-il ? Est-ce que le Saint-Esprit même s'est répandu en elles ? Oui, le Saint-Esprit, quant à sa personne, se répand dans les justes et habite personnellement en eux. Quand on dit que le Saint-Esprit opère en quelqu'un, cela s'entend que cet Esprit, résidant en cette personne, lui donne les mêmes inclinations et dispositions que Jésus-Christ avait sur la terre, et elles le font agir de même, je ne dis pas d'une égale perfection, mais selon la mesure des dons de ce divin Esprit.
   
   Mais qu'est-ce que l'esprit de notre Seigneur ? C'est un esprit de parfaite charité, rempli d'une merveilleuse estime de la divinité et d'un désir infini de l'honorer dignement, une connaissance des grandeurs de son Père pour les admirer et les extoller incessamment. Il en a une si haute estime qu'il lui faisait hommage de toutes les choses qui étaient en sa personne sacrée et qui en sortaient ; il lui attribuait tout ; il ne voulait pas dire que sa doctrine fût sa doctrine, mais il la référait à son Père. Et son amour quel était-il ? En pouvait-il avoir un plus grand que de s'anéantir pour lui ?
   
   r. Euge, serve bone et fidélis, quia in pauca fuísti fidélis, supra multa te constítuam: * Intra in gáudium Dómini tui. v. Dómine, quinque talénta tradidísti mihi; ecce ália quinque superlucrátus sum. * Intra. v. Glória Patri. * Intra.
   
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
   Dóminus vobíscum.
   
   r. Et cum spíritu tuo.
   
   Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
   
   r. Amen.
   
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
    Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
   
Retour en haut