v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Tu, Trinitátis Unitas, orbem poténter qui regis, atténde laudum cántica quæ excubántes psállimus.
O Three in One, and One in Three, Who rulest all things mightily: Bow down to hear the songs of praise Which, freed from bonds of sleep, we raise.
Quo, fraude quicquid dæmonum in nóctibus delíquimus, abstérgat illud cælitus tuæ potéstas glóriæ.
If, by the wiles of Satan caught, This night-time we have sinned in aught, That sin Thy glorious power to-day, From heaven descending, cleanse away.
Te corde fido quǽsumus, reple tuo nos lúmine, per quod diérum círculis nullis ruámus áctibus.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Almighty Father, hear our cry, Through Jesus Christ, our Lord most High, Who, with the Holy Ghost and Thee, Doth live and reign eternally.
Vel:
Or:
Hymnus
Adésto, Christe, córdibus, celsa redémptis cáritas; infúnde nostris férvidos fletus, rogámus, vócibus.
Ad te preces, piíssime Iesu, fide profúndimus; dimítte, Christe, quǽsumus, factis malum quod fécimus.
Sanctæ crucis signáculo, tuo sacráto córpore, defénde nos ut fílios omnes, rogámus, úndique.
Sit, Christe, rex piíssime, tibi Patríque glória cum Spíritu Paráclito, in sempitérna sǽcula. Amen.
To thee, O Christ, our gracious king, And to thy Father, glory be, Who with the Spirit Paraclete Forever reign in majesty.
Præsta, Pater piíssime, Patríque compar Unice, cum Spíritu Paráclito regnans per omne sǽculum. Amen.
Almighty Father, hear our cry, Through Jesus Christ, our Lord most High, Who, with the Holy Ghost and Thee, Doth live and reign eternally.
Ant. 1. Exsúrge, Dómine, in adiutórium mihi.
Ant. 1. Arise, O Lord, and help me.
Psalmus 34 (35), 1-2. 3c. 9-19. 22-23. 27-28
Psalm 34 (35), 1-2. 3c. 9-19. 22-23. 27-28
Dominus salvator in persecutione
Congregati sunt ... et consilium fecerunt, ut Iesum dolo tenerent et occiderent. (Mt 26, 3. 4)
I
I
Iúdica, Dómine, iudicántes me; * impúgna impugnántes me.
Judge, Lord, those who do me harm; fight those who fight me.
Apprehénde clípeum et scutum † et exsúrge in adiutórium mihi. * Dic ánimæ meæ: "Salus tua ego sum."
Take up Thy weapons and Thy shield, and arise to help me. Say to my soul, I am thy salvation.
Anima autem mea exsultábit in Dómino * et delectábitur super salutári suo.
But my soul will rejoice in the Lord, and delight in his Saviour.
Omnia ossa mea dicent: * "Dómine, quis símilis tibi?
All my bones will say: * Lord, who is like Thou,
Erípiens ínopem de manu fortiórum eius, * egénum et páuperem a diripiéntibus eum."
who snatch the poor from the hands of those who are stronger than him; the needy and the poor to those who despoil him?
Surgéntes testes iníqui, *quæ ignorábam, interrogábant me;
Iniquitous witnesses have risen; They asked me about what I didn't know.
retribuébant mihi mala pro bonis, * desolátio est ánimæ meæ.
They have not returned evil for good; it was sterility for my soul.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Exsúrge, Dómine, in adiutórium mihi.
Ant. Arise, O Lord, and help me.
Ant. 2. Iúdica causam meam; defénde, quia potens es, Dómine.
Ant. 2. Judge my cause; defend me, for Thou art powerful, O Lord.
II
II
Ego autem, cum infirmaréntur, * induébar cilício,
But when they tormented me, I put on a haircloth.
humiliábam in ieiúnio ánimam meam, * et orátio mea in sinu meo convertebátur.
I humbled my soul by fasting, and my prayer returned to my bosom.
Quasi pro próximo et quasi pro fratre meo ambulábam, * quasi lugens matrem contristátus incurvábar.
I had the same compassion for them as I did for a relative or a brother; I bent down as if in mourning and sadness.
Cum autem vacillárem, lætáti sunt et convenérunt; * convenérunt contra me percutiéntes, et ignorávi.
And they rejoiced, and gathered together against me; misfortunes have come upon me, without my knowing the reason.
Diripuérunt et non desistébant; † tentavérunt me, subsannavérunt me subsannatióne, * frenduérunt super me déntibus suis.
They have been dispersed; but, without compunction, they have anon put me unto the test; they have overwhelmed me with insults; They gnashed their teeth at me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Iúdica causam meam; defénde, quia potens es, Dómine.
Ant. Judge my cause; defend me, for Thou art powerful, O Lord.
Ant. 3. Lingua mea, tota die, meditábitur iustítiam tuam.
Ant. 3. All day long my tongue has meditated on Thy justice.
III
III
Dómine, quámdiu aspícies? † Restítue ánimam meam a malignitáte eórum, * a leónibus únicam meam.
Lord, when will Thou behold? Save my soul from their malignity; snatch my only from these lions.
Confitébor tibi in ecclésia magna, * in pópulo multo laudábo te.
I will praise Thou in a great assembly; I will praise Thee in the midst of a many people.
Non supergáudeant mihi inimíci mei mendáces, * qui odérunt me gratis et ánnuunt óculis.
Let not those who attack me unjustly, who hate me without reason, and who blink their eyes, not rejoice over me.
Vidísti, Dómine, ne síleas; * Dómine, ne discédas a me.
Thou hast seen, Lord; do not remain silent; * Lord, depart not from me.
Exsúrge et evígila ad iudícium meum, * Deus meus et Dóminus meus, ad causam meam.
Arise and take care of my right; my God and my Lord, defend my cause.
Exsúltent et læténtur, qui volunt iustítiam meam, * et dicant semper: «Magnificétur Dóminus, qui vult pacem servi sui».
Let them be glad and glad that they want my justification; and let them say without ceasing, Glory unto the Lord, those who desire the peace of His servant.
Et lingua mea meditábitur iustítiam tuam, * tota die laudem tuam.
And my tongue will praise Thy righteousness, and Thy praise all day long.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Lingua mea, tota die, meditábitur iustítiam tuam.
Ant. All day long my tongue has meditated on Thy justice.
In primo nocturno, anno II
De libro Génesis
Videns Dóminus quod multa malítia hóminum esset in terra, et cuncta cogitátio cordis eórum non inténta esset nisi ad malum omni témpore, pænítuit Dóminum quod hóminem fecísset in terra. Et tactus dolóre cordis intrínsecus: " Delébo, inquit, hóminem quem creávi, a fácie terræ, ab hómine usque ad pecus, usque ad réptile et usque ad vólucres cæli; pænitet enim me fecísse eos. " Nœ vero invénit grátiam coram Dómino. Hæ sunt generatiónes Nœ: Nœ vir iustus atque perféctus fuit in generatióne sua; cum Deo ambulávit. Et génuit tres fílios: Sem, Cham et Iapheth.
Corrupta est autem terra coram Deo et repléta est iniquitáte. Cumque vidísset Deus terram esse corrúptam - omnis quippe caro corrúperat viam suam super terram - dixit ad Nœ: " Finis univérsæ carnis venit coram me; repléta est enim terra iniquitáte a fácie eórum, et ecce ego dispérdam eos de terra. Fac tibi arcam de lignis cupréssinis; mansiúnculas in arca fácies et bitúmine línies eam intrínsecus et extrínsecus. Et sic fácies eam: trecentórum cubitórum erit longitúdo arcæ, quinquagínta cubitórum latitúdo et trigínta cubitórum altitúdo illíus. Fenéstram in arca fácies et cúbito consummábis summitátem eius. Ostium autem arcæ pones ex látere; tabulátum inférius, médium et supérius fácies in ea. "
"Ecce ego addúcam dilúvii aquas super terram, ut interfíciam omnem carnem in qua spíritus vitæ est subter cælum: univérsa quæ in terra sunt consumméntur. Ponámque fœdus meum tecum; et ingrediéris arcam tu et fílii tui, uxor tua et uxóres filiórum tuórum tecum. Et ex cunctis animántibus univérsæ carnis bina indúces in arcam, ut vivant tecum, masculíni sexus et feminíni. De volúcribus iuxta genus suum et de iuméntis in génere suo et ex omni réptili terræ secúndum genus suum: bina de ómnibus ingrediéntur ad te, ut possint vívere. Tu autem tolle tecum ex ómnibus escis quæ mandi possunt, et comportábis apud te; et erunt tam tibi quam illis in cibum. " Fecit ergo Nœ ómnia quæ præcéperat illi Deus; sic fecit.
r. Quadragínta dies et noctes apérti sunt cæli, et ex omni carne habéntes spíritum vitæ * Ingréssi sunt in arcam; et clausit a foris óstium Dóminus. v. Nœ vero et uxor eius, fílii eius et uxóres filiórum eius, * Ingréssi sunt. v. Glória Patri. * Ingréssi sunt.
In secundo nocturno, anno II
Ex Homilíis Orígenis presbýteri in Génesim (Hom. 2, 3: SC 7 bis, 89-93)
Puto, ut ego pro parvitáte sensus mei ássequi possum, quod illud dilúvium, quo pæne finis tunc datus est mundo, formam téneat finis illíus qui vere futúrus est mundi. Quod et ipse Dóminus pronuntiávit dicens: Sicut enim in diébus Nœ emébant, vendébant, ædificábant, nubébant, et nuptum tradébant, et venit dilúvium, et pérdidit omnes: ita erit et advéntus Fílii hóminis. In quo evidénter unam eamdémque formam dilúvii, quod præcéssit, et finis mundi, quem ventúrum dicit desígnat. Sicut ergo tunc dictum est ad illum Nœ ut fáceret arcam et introdúceret in eam secum non solum fílios et próximos suos, verum étiam divérsi géneris animália, ita étiam ad nostrum Nœ, qui vere solus iustus et solus perféctus est, Dóminum Iesum Christum, in consummatióne sæculórum dictum est a Patre ut fáceret sibi arcam ex lignis quadrátis et mensúras ei daret cæléstibus sacraméntis replétas. Hoc enim designátur in Psalmo, ubi dicit: Pete a me, et dabo tibi gentes hereditátem tuam, et possessiónem tuam términos terræ.
Verum quóniam non est ómnium unum méritum nec unus in fide proféctus, idcírco et arca illa non unam præbet ómnibus mansiónem, sed bicameráta sunt inferióra et tricameráta superióra, et nidi distinguúntur in ea, ut osténdat quia et in Ecclésia, licet omnes intra unam fidem contineántur atque uno baptismáte diluántur non tamen unus ómnibus atque idem proféctus est, sed unusquísque in suo órdine.
Per síngulos habitatiónum gradus adscendéntibus pervenítur ad ipsum Nœ, qui interpretátur réquies vel iustus, qui est Christus Iesus. Neque enim in illum Nœ cónvenit quod dicit Lamech pater eius: Hic enim, inquit, réquiem dabit nobis ab opéribus et a tristítiis mánuum nostrárum et a terra quam maledíxit Dóminus Deus. Quómodo enim verum erit quod ille Nœ réquiem déderit illi Lamech vel pópulo qui tunc habebátur in terris, vel quómodo tristítiis et labóre cessátum est tempóribus Nœ vel quómodo ablátum est maledíctum terræ, quod déderat Dóminus, ubi pótius et iracúndia divína maior osténditur et refértur dícere Deus quia pænitet me quod feci hóminem super terram, et íterum dicit: Déleam omnem carnem quæ est super terram, et super ómnia summæ offénsæ indícium intéritus vivéntium datur? Si vero respícias ad Dóminum nostrum Jesum Christum, de quo dícitur: Ecce agnus Dei, ecce qui tollit peccátum mundi, et íterum de quo dícitur: Factus pro nobis maledíctum, ut nos de maledícto legis redímeret, et íterum cum dicit: Veníte ad me qui laborátis et oneráti estis et ego refíciam vos et inveniétis réquiem animábus vestris, invénies hunc esse qui vere réquiem dedit homínibus et liberávit terram de maledícto quo maledíxit ei Dóminus Deus. Huic ergo spiritáli Nœ, qui réquiem dedit homínibus et tulit peccátum mundi, dícitur: Fácies tibi arcam ex lignis quadrátis.
r. Locútus est Dóminus ad Nœ, dicens: Egrédere de arca, tu et * Uxor tua, et fílii tui et uxóres filiórum tuórum tecum. v. Benedixítque eis, dicens: Créscite et multiplicámini et repléte terram. * Uxor tua. v. Glória Patri. * Uxor tua.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
