v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Lætáre, cælum, désuper, appláude, tellus ac mare: Christus resúrgens post crucem vitam dedit mortálibus.
Iam tempus accéptum redit, dies salútis cérnitur, quo mundus Agni sánguine refúlsit a calígine.
Mors illa, mortis pássio, est críminis remíssio; illæ ́ sa virtus pérmanet, victus dedit victóriam.
Nostræ fuit gustus spei hic, ut fidéles créderent se posse post resúrgere, vitam beátam súmere.
Nunc ergo pascha cándidum causa bonórum tálium colámus omnes strénue tanto repléti múnere.
Esto perénne méntibus paschále, Iesu, gáudium, et nos renátos grátiæ tuis triúmphis ággrega.
Lord Jesus, grant unto our souls Eternal paschal joy, we pray, And grant a share in victory To those reborn by grace today.
Iesu, tibi sit glória, qui morte victa prǽnites, cum Patre et almo Spíritu, in sempitérna sǽcula. Amen.
All glory, Jesus, be to you, The conqueror whom we adore, The Father and the Spirit blest Who reign with you for evermore.
Ant. 1. Ne in ira tua corrípias me, Dómine.
Ant. 1. Do not rebuke me in Thy anger, Lord.
Psalmus 37 (38)
Psalm 37
Obsecratio peccatoris in extremo periculo constituti
Obsecration of the sinner when he is in extreme danger
Stabant omnes noti eius a longe (Lc 23, 49).
Everyone He knew was standing far away.
I
I
Dómine, ne in furóre tuo árguas me * neque in ira tua corrípias me,
Lord, do not rebuke me in Thy wrath, nor punish me in Thy wrath,
quóniam sagíttæ tuæ infíxæ sunt mihi, * et descéndit super me manus tua.
for I have been pierced by Thy arrows, and Thou hast laid Thy hand on me.
Non est sánitas in carne mea a fácie indignatiónis tuæ, * non est pax óssibus meis a fácie peccatórum meórum.
Naught healthy remained in my flesh at the sight of Thy wrath; there is no more peace in my bones at the sight of my sins.
Quóniam iniquitátes meæ supergréssæ sunt caput meum * et sicut onus grave gravant me nimis.
For my iniquities have risen above my head, and like a heavy burden they have weighed down upon me.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Ne in ira tua corrípias me, Dómine.
Ant. Do not rebuke me in Thy anger, Lord.
Ant. 2. Dómine, ante te omne desidérium meum.
Ant. 2. Lord, all my desire is before Thou.
II
II
Putruérunt et corrúpti sunt livóres mei * a fácie insipiéntiæ meæ.
My wounds have been filled with corruption and decay, by the effect of my folly.
Inclinátus sum et incurvátus nimis; * tota die contristátus ingrediébar.
I became miserable, and continually bent over; I walked sad all day.
Quóniam lumbi mei impléti sunt ardóribus, * et non est sánitas in carne mea.
For my loins have been filled with illusions, and there is naught healthy in my flesh.
Afflíctus sum et humiliátus sum nimis, * rugiébam a gémitu cordis mei.
I was afflicted and humiliated beyond measure, and the groan of my heart drew roars from me.
Dómine, ante te omne desidérium meum, * et gémitus meus a te non est abscónditus.
Lord, all my desire is before Thou, and my groaning is not hidden from Thou.
Palpitávit cor meum, derelíquit me virtus mea, * et lumen oculórum meórum, et ipsum non est mecum.
My heart is troubled, my strength has left me, and even the light of my eyes is no longer with me.
Amíci mei et próximi mei procul a plaga mea stetérunt, * et propínqui mei de longe stetérunt.
My friends and relatives walked up unto me, and stopped. Those who were near me stopped at a distance.
Et láqueos posuérunt, qui quærébant ánimam meam; † et, qui requirébant mala mihi, locúti sunt insídias * et dolos tota die meditabántur.
And those who wanted my life used violence. Those who sought to harm me spoke lies, and all day long they meditated deception.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Dómine, ante te omne desidérium meum.
Ant. Lord, all my desire is before Thou.
Ant. 3. Iniquitátem meam annuntiábo tibi; ne derelínquas me, Dómine, salus mea.
Ant. 3. I will declare my iniquity to Thou; forsake not me, O Lord, my salvation.
III
III
Ego autem tamquam surdus non audiébam * et sicut mutus non apériens os suum;
But I, as if I had been deaf, did not hearken; and as if I had been dumb, I did not open my mouth.
et factus sum sicut homo non áudiens * et non habens in ore suo redargutiónes.
I have become like a man who does not hearken, and who has no replies in his mouth.
Quóniam in te, Dómine, sperávi, * tu exáudies, Dómine Deus meus.
For in Thou, O Lord, I have hoped; Thou shalt hearken unto me, O Lord my God.
Quia dixi: « Ne quándo supergáudeant mihi; * dum commovéntur pedes mei, magnificántur super me ».
For I have said, Let not my enemies rejoice over me, they who, seeing my feet shaken, have spoken insolently of me.
Quóniam ego in lapsum parátus sum, * et dolor meus in conspéctu meo semper.
For I am prepared for punishments, and my sorrow is evermore before my eyes.
Quóniam iniquitátem meam annuntiábo * et sollícitus sum de peccáto meo.
For I will proclaim my iniquity, and I will evermore be occupied with the thought of my sin.
Inimíci autem mei vivunt et confirmáti sunt; * et multiplicáti sunt, qui odérunt me iníque.
Yet my enemies live, and have become more powerful than I, and those who unjustly hate me have multiplied.
Retribuéntes mala pro bonis detrahébant mihi, * pro eo quod sequébar bonitátem.
Those who return evil for good decried me, forasmuch as I attached myself to good.
Ne derelínquas me, Dómine; * Deus meus, ne discésseris a me.
Forsake not me, O Lord my God; depart not from me.
Festína in adiutórium meum, * Dómine, salus mea.
Hasten to help me, Lord, God of my salvation.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Iniquitátem meam annuntiábo tibi; ne derelínquas me, Dómine, salus mea.
Ant. I will declare my iniquity to Thou; forsake not me, O Lord, my salvation.
In primo nocturno, anno II
De Actibus Apostolórum 7, 17-43
Stéphanus ait: «Cum appropinquáret tempus repromissiónis quam conféssus erat Deus Abrahæ, crevit pópulus et multiplicátus est in Ægýpto, quoadúsque surréxit rex álius super Ægýpto qui non sciébat Ioseph. Hic circumvéniens genus nostrum, afflíxit patres ut expónerent infántes suos, ne vivi servaréntur. Eódem témpore natus est Móyses et erat formósus coram Deo; qui nutrítus est tribus ménsibus in domo patris. Expósito autem illo, sústulit eum fília pharaónis et enutrívit eum sibi in fílium; et erudítus est Móyses in omni sapiéntia Ægyptiórum et erat potens in verbis et in opéribus suis. Cum autem implerétur ei quadragínta annórum tempus, ascéndit in cor eius, ut visitáret fratres suos fílios Israel. Et cum vidísset quendam iniúriam patiéntem, vindicávit et fecit ultiónem ei qui opprimebátur, percússo Ægýptio. Existimábat autem intellégere fratres quóniam Deus per manum ipsíus daret salútem illis, at illi non intellexérunt. Atque sequénti die appáruit illis litigántibus et reconciliábat eos in pacem dicens: "Viri, fratres estis; ut quid nocétis altérutrum?" Qui autem iniúriam faciébat próximo, réppulit eum dicens:Quis te constítuit príncipem et iúdicem super nos? Numquid interfícere me tu vis, quemádmodum interfecísti heri Ægýptium? Fugit autem Móyses propter verbum istud et factus est ádvena in terra Mádian, ubi generávit fílios duos.»
Stéphanus ait: «Et explétis annis quadragínta, appáruit Móysi illi in desérto montis Sínai ángelus in ignis flamma rubi. Ille autem videns admirabátur visum; accedénte autem illo, ut consideráret, facta est vox Dómini: Ego Deus patrum tuórum, Deus Abraham et Isaac et Iacob. Tremefáctus autem Móyses non audébat consideráre. Dixit autem illi Dóminus: Solve calceaméntum pedum tuórum; locus enim, in quo stas, terra sancta est. Videns vidi afflictiónem pópuli mei qui est in Ægýpto, et gémitum eórum audívi et descéndi liberáre eos; et nunc veni, mittam te in Ægýptum.
Hunc Móysen, quem negavérunt dicéntes: Quis te constítuit príncipem et iúdicem?, hunc Deus et príncipem et redemptórem misit cum manu ángeli qui appáruit illi in rubo. Hic edúxit illos fáciens prodígia et signa in terra Ægýpti et in Rubro mari et in desérto annis quadragínta. Hic est Móyses, qui dixit fíliis Israel: Prophétam vobis suscitábit Deus de frátribus vestris tamquam me. Hic est qui fuit in ecclésia in solitúdine cum ángelo, qui loquebátur ei in monte Sínai et cum pátribus nostris, qui accépit verba viva dare nobis, cui noluérunt obœdíre patres nostri, sed reppulérunt et avérsi sunt in córdibus suis in Ægýptum dicéntes ad Aaron: Fac nobis deos qui præcédant nos; Móyses enim hic qui edúxit nos de terra Ægýpti, nescímus quid factum sit ei. Et vítulum fecérunt in illis diébus et obtulérunt hóstiam simulácro et lætabántur in opéribus mánuum suárum. Convértit autem Deus et trádidit eos servíre milítiæ cæli, sicut scriptum est in libro Prophetárum: Numquid víctimas et hóstias obtulístis mihi annis quadragínta in desérto, domus Israel? Et suscepístis tabernáculum Moloch et sidus dei vestri Rhæphan, figúras quas fecístis ad adorándum eas. Et tránsferam vos trans Babylónem.»
r. Impetum fecérunt unánimes in eum; et eiecérunt eum extra civitátem, invocántem et dicéntem: * Dómine Iesu, áccipe spíritum meum, allelúia, allelúia. v. Pósitis autem génibus, Stéphanus orábat dicens: * Dómine Iesu. v. Glória Patri. * Dómine Iesu.
In secundo nocturno, anno II
Ex Oratiónibus sancti Theodóri Studítæ abbátis (Orat. 2: PG 99, 691-699)
O pretiosíssimum donum crucis! Euge, qualis in aspéctu splendor! Non præ se fert spéciem ex bono et malo commíxtam, ut lignum illud in Eden, sed totum pulchrum et speciósum est et visu et gustátu. Est enim lignum, vitam, non mortem, prócreans; illúminans, non obscúrans, introdúcens in Eden, non edúcens; lignum illud in quod Christus, velut rex in quadrígam ascéndens, diábolum, qui mortis poténtiam habébat, pérdidit, humanúmque genus ex tyránni servitúte vindicávit. Lignum illud in quo Dóminus, tamquam præstantíssimus pugnátor, in prlio mánibus, pédibus, divinóque látere vulnerátus, male factórum vibíces curávit, natúram vidélicet nostram a pernicióso dracóne sauciátam.
Huius ligni figúræ dumtáxat et præsignificatiónes, iam inde ab exórdio mundi rerum máxime mirabílium notæ fuérunt et índices. Vide enim quisquis sciéndi desidério tenéris. Nonne Nœ exíguo ligno cum fíliis et uxóribus et cum omnis géneris animálibus, dilúvii exítium divíno decréto effúgit? Quid vero rursus virga Móysis? Nonne figúra crucis? Nunc quidem aquam in sánguinem transmútans, nunc fictícios serpéntes magórum dévorans, modo ictu et impúlsu suo mare dívidens, iam cursu convérso maris undas redúcens hostésque submérgens; eos vero, qui legítimus pópulus erat, consérvans. Talis fuit étiam virga Aarónica, crucis figúra, eódem die frondéscens, legitimúmque sacerdótem demónstrans. Hanc enim prænotávit Abraham, cum fílium colligátum lignórum strui impósuit.
Cruce mors necáta est, Adámque vitæ restitútus. Cruce gloriátus est quílibet apóstolus, et omnis martyr coronátus omnísque sanctus sanctificátus. Cruce Christum indúimus, veterémque hóminem exúimus. Cruce in unum ovíle, oves Christi, collécti et ad supérnas caulas destináti sumus.
r. Cándidi facti sunt Nazari eius, allelúia; splendórem Deo dedérunt, allelúia; * Et sicut lac coaguláti sunt, allelúia, allelúia. v. In omnem terram exívit sonus eórum et in fines orbis terræ verba eórum. * Et sicut lac. v. Glória Patri. * Et sicut lac.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
