v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant. 1. The Lord has judged the pauvees in [all] justice.
Psalmus 9 B (10)
Psalm 9 B (10)
Gratiarum actio
Thanksgiving
Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. (Lc 6, 20)
Blessed are the poor, for yours is the kingdom of God.
I
I
Ut quid, Dómine, stas a longe, * abscóndis te in opportunitátibus, in tribulatióne?
Why, O Lord, hast thou retired afar off? why dost thou slight us in our wants, in the time of trouble?
Dum supérbit, ímpius inséquitur páuperem; * comprehendántur in consíliis, quæ cógitant.
Whilst the wicked man is proud, the poor is set on fire: they are caught in the counsels which they devise.
Quóniam gloriátur peccátor in desidériis ánimæ suæ, * et avárus sibi benedícit.
For the sinner is praised in the desires of his soul: and the unjust man is blessed.
Spernit Dóminum peccátor in arrogántia sua: * Non requíret, non est Deus."
The sinner hath provoked the Lord, according to the multitude of his wrath he will not seek him:
Hæ sunt omnes cogitatiónes eius; * prosperántur viæ illíus in omni témpore.
God is not before his eyes: his ways are filthy at all times.
Excélsa nimis iudícia tua a fácie eius; * omnes inimícos suos aspernátur.
Thy judgments are removed from his sight: he shall rule over all his enemies.
Dixit enim in corde suo: « Non movébor, * in generatiónem et generatiónem ero sine malo ».
For he hath said in his heart: I shall not be moved from generation to generation, and shall be without evil.
Cuius maledictióne os plenum est et frauduléntia et dolo, * sub lingua eius labor et nequítia.
His mouth is full of cursing, and of bitterness, and of deceit: under his tongue are labour and sorrow.
Sedet in insídiis ad vicos, * in occúltis intérficit innocéntem.
He sitteth in ambush with the rich in private places, that he may kill the innocent.
Oculi eius in páuperem respíciunt. * Insidiátur in abscóndito quasi leo in spelúnca sua.
His eyes are upon the poor man: he lieth in wait in secret like a lion in his den.
Insidiátur, ut rápiat páuperem; * rapit páuperem, dum áttrahit in láqueum suum.
He lieth in ambush that he may catch the poor man: to catch the poor, whilst he draweth him to him.
Irruit et inclínat se, et míseri cadunt * in fortitúdine brachiórum eius.
In his net he will bring him down, he will crouch and fall, when he shall have power over the poor.
Dixit enim in corde suo: « Oblítus est Deus; * avértit fáciem suam, non vidébit in finem ».
For he hath said in his heart: God hath forgotten, he hath turned away his face, not to see to the end.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Iudicábit Dóminus in iustítia páuperes.
Ant. The Lord has judged the pauvees in [all] justice.
Ant. 2. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant. 2. Thou, Lord, consider pain and sorrow.
II
II
Exsúrge, Dómine Deus; exálta manum tuam, * ne obliviscáris páuperum.
Arise, O Lord God, let thy hand be exalted: forget not the poor.
Propter quid spernit ímpius Deum? * Dixit enim in corde suo: "Non requíres".
Wherefore hath the wicked provoked God? for he hath said in his heart: He will not require it.
Vidísti: † tu labórem et dolórem consíderas, * ut tradas eos in manus tuas.
Thou seest it, for thou considerest labour and sorrow: that thou mayst deliver them into thy hands.
Tibi derelíctus est pauper, * órphano tu factus es adiútor.
To thee is the poor man left: thou wilt be a helper to the orphan.
Cóntere bráchium peccatóris et malígni; * quæres peccátum illíus et non invénies.
Break thou the arm of the sinner and of the malignant: his sin shall be sought, and shall not be found.
Dóminus rex in ætérnum et in sǽculum sǽculi: * periérunt gentes de terra illíus.
The Lord shall reign to eternity, yea, for ever and ever: ye Gentiles shall perish from his land.
Desidérium páuperum exaudísti, Dómine; * confirmábis cor eórum, inténdes aurem tuam
The Lord hath heard the desire of the poor: thy ear hath heard the preparation of their heart.
iudicáre pupíllo et húmili, * ut non appónat ultra indúcere timórem homo de terra.
To judge for the fatherless and for the humble, that man may no more presume to magnify himself upon earth.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Tu, Dómine, labórem et dolórem consíderas.
Ant. Thou, Lord, consider pain and sorrow.
Ant. 3. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant. 3. The Lord's words are pure words, silver tested by fire.
Psalmus 11 (12)
Psalm 11
Invocatio contra superbos
Invocation against the superb
Propter nos pauperes Pater Filium dignatus est mittere. (S. Augustinus)
For us poor, the Father deigned to send His Son (S. Augustine)
Salvum me fac, Dómine, quóniam defécit sanctus, * quóniam deminúti sunt fidéles a fíliis hóminum.
Save me, O Lord, for there is now no saint: truths are decayed from among the children of men.
Vana locúti sunt unusquísque ad próximum suum; * in lábiis dolósis, in dúplici corde locúti sunt.
They have spoken vain things every one to his neighbour: with deceitful lips, and with a double heart have they spoken.
Dispérdat Dóminus univérsa lábia dolósa * et linguam magníloquam.
May the Lord destroy all deceitful lips, and the tongue that speaketh proud things.
Qui dixérunt: "Lingua nostra magnificábimur, † lábia nostra a nobis sunt; * quis noster dóminus est?"
Who have said: We will magnify our tongue; our lips are our own; who is Lord over us?
"Propter misériam ínopum et gémitum páuperum, † nunc exsúrgam, dicit Dóminus; * ponam in salutári illum, quem despíciunt."
By reason of the misery of the needy, and the groans of the poor, now will I arise, saith the Lord. I will set him in safety; I will deal confidently in his regard.
Elóquia Dómini elóquia casta, * argéntum igne examinátum, separátum a terra, purgátum séptuplum.
The words of the Lord are pure words: as silver tried by the fire, purged from the earth, refined seven times.
Tu, Dómine, servábis nos et custódies nos * a generatióne hac in ætérnum.
Thou, O Lord, wilt preserve us: and keep us from this generation for ever.
In circúitu ímpii ámbulant, * a cum exaltántur sordes inter fílios hóminum.
The wicked walk round about: according to thy highness, thou hast multiplied the children of men.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Elóquia Dómini elóquia casta; argéntum igne examinátum.
Ant. The Lord's words are pure words, silver tested by fire.
In primo nocturno, anno I
De libro Deuteronómii
In diébus illis: Locútus est Móyses pópulo dicens: " Meménto et ne obliviscáris quómodo ad iracúndiam provocáveris Dóminum Deum tuum in solitúdine; ex eo die quo egréssus es ex Ægýpto, usque ad locum istum advérsum Dóminum contendístis. Nam et in Horeb provocástis eum, et irátus delére vos vóluit, quando ascéndi in montem ut accíperem tábulas lapídeas, tábulas pacti quod pépigit vobíscum Dóminus, et perseverávi in monte quadragínta diébus ac nóctibus panem non cómedens et aquam non bibens. "
Dedítque mihi Dóminus duas tábulas lapídeas scriptas dígito Dei et continéntes ómnia verba quæ vobis locútus est in monte de médio ignis, quando cóntio pópuli congregáta est. Cumque transíssent quadragínta dies et tótidem noctes, dedit mihi Dóminus duas tábulas lapídeas, tábulas fœderis, dixítque mihi: "Surge et descénde hinc cito, quia peccávit pópulus tuus quem eduxísti de Ægýpto: deseruérunt velóciter viam quam præcépi eis, fecerúntque sibi conflátile." Rursúmque ait Dóminus ad me: "Cerno quod pópulus iste duræ cervícis sit; dimítte me ut cónteram eos et déleam nomen eórum sub cælo et fáciam te in gentem quæ hac fórtior et maior sit". "
Cumque revérsus de monte ardénte descénderem et duas tábulas fœderis utráque tenérem manu vidissémque vos peccásse Dómino Deo vestro et fecísse vobis vítulum conflátilem ac deseruísse velóciter viam eius quam Dóminus vobis præcéperat, arrípui duas tábulas et proiéci eas de mánibus meis confregíque eas in conspéctu vestro; et prócidi ante Dóminum, sicut prius quadragínta diébus et nóctibus panem non cómedens et aquam non bibens propter ómnia peccáta vestra quæ gessístis contra Dóminum et eum ad iracúndiam provocástis; tímui enim indignatiónem et iram illíus, qua advérsum vos concitátus delére vos vóluit. Et exaudívit me Dóminus étiam hac vice. Advérsum Aaron quoque veheménter irátus vóluit eum contérere; et pro illo simíliter tunc deprecátus sum. Peccátum autem vestrum quod fecerátis, id est vítulum, arrípiens igne combússi et in frusta commínuens omninóque in púlverem rédigens proiéci in torréntem qui de monte descéndit. "
r. Atténdite, pópule meus, legem meam, * Inclináte aurem vestram in verba oris mei. v. Apériam in parábolis os meum; loquar propositiónes ab inítio sæculi. * Inclináte. v. Glória Patri. * Inclináte.
In secundo nocturno, anno I
Ex Tractátu sancti Cypriáni epíscopi et mártyris De domínica oratióne (Nn. 8.12: CCL 3A, 93-94.96)
Ante ómnia pacis doctor atque unitátis magíster singillátim nóluit et privátim precem fíeri, ut quis cum precátur pro se tantum precétur. Non dícimus: " Pater meus qui es in cælis " , nec: " Panem meum da mihi hódie " , nec dimítti sibi tantum unusquísque débitum póstulat aut ut in tentatiónem non inducátur atque a malo liberétur pro se solo rogat. Pública est nobis et commúnis orátio, et quando orámus, non pro uno sed pro pópulo toto orámus, quia totus pópulus unum sumus. Deus pacis et concórdiæ magíster, qui dócuit unitátem, sic oráre unum pro ómnibus vóluit, quómodo in uno omnes ipse portávit. Hanc oratiónis legem servavérunt tres púeri in camíno ignis inclúsi consonántes in prece et spíritus consensióne concórdes; declárat Scriptúræ divínæ fides et, dum docet quómodo oráverint tales, dat exémplum quod imitári in précibus debeámus, ut tales esse possímus.
Tunc, inquit, illi tres tamquam ex uno ore hymnum canébant et benedicébant Deum. Loquebántur quasi ex uno ore, et nondum illos Christus docúerat oráre; et idcírco orántibus fuit impetrábilis et éfficax sermo, quia promerebátur Dóminum pacífica et simplex et spiritális orátio. Sic et apóstolos cum discípulis post ascénsum Dómini invenímus orásse. Erant, inquit, perserverántes omnes unánimes in oratióne cum muliéribus et María quæ fúerat mater Iesu, et frátribus eius. Perseverábant in oratióne unánimes, oratiónis suæ et instántia simul et concórdia declarántes, quia Deus, qui inhabitáre facit unánimes in domo, non admíttit in divínam et ætérnam domum nisi apud quos est unánimis orátio.
Dicimus: Sanctificétur nomen tuum, non quod optémus Deo ut sanctificétur oratiónibus nostris, sed quod petámus a Dómino ut nomen eius sanctificétur in nobis. Céterum a quo Deus sanctificátur qui ipse sanctíficat? Sed quia ipse dixit: Sancti estóte quóniam ego sanctus sum, id pétimus et rogámus ut qui in baptísmo sanctificáti sumus, in eo quod esse cœpimus perseverémus. Et hoc cotídie deprecámur. Opus est enim nobis cotidiána sanctificátio, ut qui cotídie delínquimus delícta nostra, sanctificatióne assídua repurgémus.
r. Emendémus in mélius quæ ignoránter peccávimus, ne súbito præoccupáti die mortis, quærámus spátium pæniténtiæ, et inveníre non possímus. * Atténde, Dómine, et miserére, quia peccávimus tibi. v. Peccávimus cum pátribus nostris, iniúste égimus, iniquitátem fécimus. * Atténde. v. Glória Patri. * Atténde.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Réspice, Dómine, famíliam tuam, et præsta, † ut apud te mens nostra tuo desidério fúlgeat, * quæ se corporálium moderatióne castígat. Per Dóminum.
Behold at Thy family, Lord, and let our minds, refined by the mastery of our senses, shine before Thy eyes with the desire to find Thou.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
