v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
v. O God, come to my assistance;
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
r. O Lord, make haste to help me.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit. As it was in the beginning, is now, and ever shall be, world without end. Amen.
Allelúia.
Hymnus
Nocte surgéntes vigilémus omnes, semper in psalmis meditémur atque víribus totis Dómino canámus dúlciter hymnos,
Now, from the slumbers of the night arising, Chant we the holy psalmody of David, Hymns to our Master, with a voice concordant, Sweetly intoning.
Ut, pio regi páriter canéntes, cum suis sanctis mereámur aulam íngredi cæli, simul et beátam dúcere vitam.
So may our Monarch pitifully hear us, That we may merit with His Saints to enter Mansions eternal, therewithal possessing Joy beatific.
Præstet hoc nobis Déitas beáta Patris ac Nati, paritérque Sancti Spíritus, cuius résonat per omnem glória mundum. Amen.
This be our portion, God forever blessed, Father eternal, Son, and Holy Spirit, Whose is the glory, which through all creation Ever resoundeth.
Vel:
Or:
Hymnus
Ad preces nostras deitátis aures, Deus, inclína pietáte sola; súpplicum vota súscipe, precámur fámuli tui.
Réspice clemens sólio de sancto vultu seréno, lámpadas illústra ólei nostri, ténebras depélle péctore cunctas.
Crímina laxa pietáte multa, áblue sordes, víncula disrúmpe, parce peccátis, réleva iacéntes déxtera tua.
Glória sit ætérno Patri, sit tibi semper, Genitóris Nate, cum quo per cuncta Spíritus æquális sæcula regnat. Amen.
Dignos nos fac, rex óptime, futúri regni glória,. ut mereámur láudibus ætérnis te concínere. Amen.
Ant. 1. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.
Ant. 1. Let my cry, O Lord, reach Thou; do not hide Thy face from me.
Psalmus 101
Psalm 101
Exsulis vota et preces
Vows and pleas from the exiles
Consolatur nos Deus in omni tribulatione nostra (2 Cor I,4).
God will comfort us in our tribulations
I
I
Dómine, exáudi oratiónem meam, * et clamor meus ad te véniat.
Lord, hearken my prayer, and let my cry go to Thou.
Non abscóndas fáciem tuam a me; † in quacúmque die tríbulor, * inclína ad me aurem tuam.
Do not turn thy face away from me; on whatever day I am in tribulation, incline thy ear unto me.
In quacúmque die invocávero te, * velóciter exáudi me.
On whatever day I call upon Thou, hearken unto me quickly.
Quia defecérunt sicut fumus dies mei, * et ossa mea sicut crémium aruérunt.
For my days have vanished like smoke, and my bones have dried up like a trifle.
Percússum est ut fenum et áruit cor meum, * étenim oblítus sum comédere panem meum.
I was smitten like grass, and my heart withered, forasmuch as I forgot to eat my bread.
A voce gémitus mei * adhǽsit os meum carni meæ.
By dint of my voice moaning, my bones have attached themselves to my skin.
Símilis factus sum pellicáno solitúdinis, * factus sum sicut nyctícorax in ruínis. Vigilávi * et factus sum sicut passer solitárius in tecto.
I have become like the pelican of the desert; I became like the queen's owl. I have been watching, and I have become like the sparrow that stands alone on the roof.
Tota die exprobrábant mihi inimíci mei, * exardescéntes in me per me iurábant.
All day long my enemies insulted me, and those who praised me conspired against me.
Quia cínerem tamquam panem manducábam * et potum meum cum fletu miscébam,
Forasmuch as I ate ashes like bread, and mixed my drink with my tears;
a fácie iræ et increpatiónis tuæ, * quia élevans allisísti me.
The aspect of Thy anger and indignation, for after thee raised me thou crushed me.
Dies mei sicut umbra declinavérunt, * et ego sicut fenum árui.
My days have vanished like a shadow, and I have dried up like grass.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Clamor meus, Dómine, ad te pervéniat; non abscóndas fáciem tuam a me.
Ant. Let my cry, O Lord, reach Thou; do not hide Thy face from me.
Ant. 2. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.
Ant. 2. Behold, Lord, at the prayer of the humble.
II
II
Tu autem, Dómine, in ætérnum pérmanes, * et memoriále tuum in generatiónem et generatiónem.
But Thou, Lord, stand forevermore, and the memory of Thy name extends from race to race.
Tu exsúrgens miseréberis Sion, † quia tempus miseréndi eíus, * quia venit tempus,
Thou shalt arise, and Thou shalt have mercy on Zion, for the time has come, the time to have mercy on her, and the time has come.
quóniam placuérunt servis tuis lápides eíus, * et púlveris eíus miseréntur.
For its stones are loved by Thy servants, and its dust softens them.
Et timébunt gentes nomen tuum, Dómine, * et omnes reges terræ glóriam tuam,
And the nations will fear Thy name, O Lord, and all the kings of the earth Thy glory,
quia ædificávit Dóminus Sion * et appáruit in glória sua.
forasmuch as the Lord built Zion, and will be seen in His glory.
Respéxit in oratiónem ínopum * et non sprevit precem eórum.
He looked upon the prayer of the humble, and He did not despise their prayer.
Scribántur hæc pro generatióne áltera, * et pópulus, qui creábitur, laudábit Dóminum.
Let these things be written for the future generation, and the people that will be created will praise the Lord
Quia prospéxit de excélso sanctuário suo, * Dóminus de cælo in terram aspéxit,
forasmuch as He looked down from the height of His holy place. The Lord looked from heaven to earth,
ut audíret gémitus compeditórum, * ut sólveret fílios mortis;
to hearken the groans of the captives in chains, to deliver the sons of those who had been slain,
ut annúntient in Sion nomen Dómini * et laudem eíus in Ierusálem,
that they may preach the name of the Lord in Zion, and His praise in Jerusalem,
cum congregáti fúerint pópuli in unum * et regna, ut sérviant Dómino.
when the peoples and kings assemble to serve the Lord.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Réspice, Dómine, in oratiónem humílium.
Ant. Behold, Lord, at the prayer of the humble.
Ant. 3. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
Ant. 3. Thou, Lord, founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
III
III
Humiliávit in via virtútem meam, * abbreviávit dies meos.
He said unto him in His strength, "Let me know the few of my days."
Dicam: “Deus meus, †ne áuferas me in dimídio diérum meórum; * in generatiónem et generatiónem sunt anni tui.
I said: my God, do not call me back in the middle of my days; Thy years last from age to age.
Inítio terram fundásti; * et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
From the beginning, Lord, Thou founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
Ipsi períbunt, tu autem pérmanes; † et omnes sicut vestiméntum veteráscent, et sicut opertórium mutábis eos, et mutabúntur.
They will perish, but Thou shalt remain; and they will all age like a garment. Thou shalt change them like a garment with which one covers oneself, and they will be changed;
Tu autem idem ipse es, * et anni tui non defícient.
but Thou art still the same, and Thy years will not pass away.
Fílii servórum tuórum habitábunt, * et semen eórum in conspéctu tuo firmábitur.”
The sons of Thy servants will have a permanent home, and their seed will be firm forevermore.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Glory be to the Father, and to the Son, and to the Holy Spirit.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
As it was in the beginning, is now and ever shall be, and ever shall be. Amen.
Ant. Tu, Dómine, terram fundásti, et ópera mánuum tuárum sunt cæli.
Ant. Thou, Lord, founded the earth, and the heavens are the work of Thy hands.
In primo nocturno, anno I
De libro secúndo Samuélis
Dixit rex David ad Ioab et ad príncipes exércitus sui qui erant cum eo: "Perámbula omnes tribus Israel a Dan usque Bersábee, et numeráte pópulum, ut sciam númerum eius." Dixítque Ioab regi: "Adáugeat Dóminus Deus tuus ad pópulum, quantus nunc est, céntuplum in conspéctu dómini mei regis! Sed quid sibi dóminus meus rex vult in re huiuscémodi?" Præváluit autem sermo regis contra Ioab et príncipes exércitus; egressúsque est Ioab et príncipes mílitum a fácie regis, ut numerárent pópulum Israel.
Percússit autem cor David eum, postquam numerátus est pópulus, et dixit David ad Dóminum: "Peccávi valde in hoc facto; nunc vero precor, Dómine, ut tránsferas iniquitátem servi tui, quia stulte egi nimis." Surréxit ítaque David mane, et sermo Dómini factus est ad Gad prophéten, vidéntem David, dicens: "Vade et lóquere ad David: Hæc dicit Dóminus: Trium tibi datur óptio; élige unum, quod volúeris, ex his, ut fáciam tibi." Cumque venísset Gad ad David, nuntiávit ei dicens: "Aut tribus annis véniet tibi fames in terra tua, aut tribus ménsibus fúgies adversários tuos, et illi te persequéntur, aut certe tribus diébus erit pestiléntia in terra tua. Nunc ergo delíbera et vide quem respóndeam ei qui me misit sermónem." Dixit autem David ad Gad: "Artor nimis; sed mélius est ut incidámus in manu Dómini - multæ enim misericórdiæ eius sunt - quam in manu hóminum!" Et elégit sibi David pestiléntiam; et erant dies messis trítici. Immisítque Dóminus pestiléntiam in Israel de mane usque ad tempus constitútum, et mórtui sunt ex pópulo a Dan usque Bersábee septuagínta mília virórum.
Dixít David ad Dóminum, cum vidísset ángelum cædéntem pópulum: "Ego sum qui peccávi, ego iníque egi; isti, qui oves sunt, quid fecérunt? Vertátur, óbsecro, manus tua contra me et contra domum patris mei." Venit Gad ad David in die illa et dixit ei: "Ascénde, constítue Dómino áltare in área Aréuna Iebusæi." Emit ergo David áream et boves argénti siclis quinquagínta. Et ædificávit ibi David altáre Dómino et óbtulit holocáusta et pacífica. Et repropitiátus est Dóminus terræ, et cohíbita est plaga ab Israel.
r. Recordáre, Dómine, testaménti tui, et dic ángelo percutiénti: Cesset iam manus tua, * Ut non desolétur terra, et ne perdas omnem ánimam vivam. v. Quiéscat, Dómine, ira tua a pópulo tuo et a civitáte sancta tua, * Ut non. v. Glória Patri. * Ut non.
In secundo nocturno, anno I
Ex Libro sancti Ambrósii epíscopi De apológia David (Nn. 37-38: SC 239, 118-120)
Quam præclárum quod tribus Davídi oblátis conditiónibus, quam vellet elígeret, quando numeráto pópulo contráxit offénsam: cum propósitum esset utrum triénnio famem super terram fíeri vellet aut tribus ménsibus fúgeret a fácie inimicórum suórum persequéntium se aut tríduo mortem fíeri in terra, tértium elégit, quod Dómini mallet se quam hóminum commíttere potestáti; Dóminus enim cito miserátus ignósceret.
Itaque sic ait: Angústiæ mihi sunt valde in his tribus, sed magis íncidam in manum Dómini, quóniam magna est misericórdia illíus valde, quam in manus hóminum íncidam. Hac humilitáte, prudéntia, mansuetúdine fecit, ut verbis Scriptúræ utar, habére Dóminum commotiónis própriæ pæniténtiam. Dénique sic scriptum est quia pæniténtiam hábuit Dóminus super malítiam.
Quam vero étiam illud admirábile, quod ángelo feriénti plebem se óbtulit dicens: Grex iste quid fecit? Fiat manus tua in me et in domum patris mei. Quo facto statim dignus sacrifício iudicátus est, qui absolutióne æstimabátur indígnus. Nec mirum si tali sua oblatióne pro pópulo peccáti sui adéptus est véniam, cum Móyses offeréndo se Dómino pro plebis erróre étiam plebis peccáta deléverit.
r. Dixit autem David ad Gad: Artor nimis; sed mélius est mihi ut íncidam in manus Dómini * - Multæ enim misericórdiæ eius sunt - quam in manus hóminum. v. Cumque extendísset ángelus manum super Ierúsalem ut disperdéret eam, misértus est Dóminus super David. * Multæ enim. v. Glória Patri. * Multæ enim.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
After this the proper prayer is said straightway and without "Let us pray", with the long conclusion.
Dóminus vobíscum.
The Lord be with thee.
r. Et cum spíritu tuo.
r. And with thy spirit.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
May God Almighty bless thee, the Father, ✠ and the Son and the Holy Spirit.
r. Amen.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Or another formula of blessing, as at Mass.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
And if we make a referral, we add the invitation:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
In the absence of a deacon or a priest, and in the recitation alone, it is concluded thus:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
May the Lord bless us, forbid us from all evil, and bring us to eternal life. r. Amen.
The translations proposed here have the sole purpose of a better understanding of the Latin text. They are not to be used in place of the official translations in the liturgy in the vernacular.
