In secundo nocturno, anno II
Lectio
Ex Lítteris encýclicis Redemptóris Mater Ioánnis Pauli papæ secúndi (Nn. 51-52: AAS 1987, 430. 431. 432)
"Tu quæ genuísti, natúra miránte, tuum sanctum Genitórem!" "Natúra mirante!" Hæc antiphónæ verba illum stupórem fídei signíficant, qui mystério divínæ maternitátis Maríæ sociátur. Ei sociátur, quodámmodo, quasi in corde totíus creatúræ et próxime in corde totíus pópuli Dei, in corde Ecclésiæ. Quam longe - mirabíliter quidem - Deus, Cónditor ac Dóminus rerum ómnium, est progréssus hómini se ipsum revelándo! Quam dilúcide superávit univérsa spátia infiníti illíus interválli, quo Creátor a creatúra separátur! In huius mystérii penetrálibus, in hoc fídei stupóre María est constitúta. "Alma Redemptóris Mater" prima hoc est expérta: "Tu quæ genuísti, natúra miránte, tuum sanctum Genitórem!"
Verbis huius antíphonæ litúrgicæ étiam véritas de magna mutatióne declarátur, ad quam homo mystério Incarnatiónis indúcitur. Est mutátio, quæ pértinet ad totam eius históriam, inítio sumpto, quod in prióribus capítibus libri Génesis pátefit, usque ad términum éxtremum, in prospéctu finis mundi, cuius neque diem neque horam Christus nobis revelávit. Est discrímen indésinens et perénne inter lapsum et surrectiónem, inter hóminem peccáti et hóminem iustítiæ. Litúrgia, præsértim témpore Advéntus, in huius mutatiónis seu discríminis moménto difficíllimo pónitur, cuíus véluti indésinens "hódie" et "nunc" attíngit dum exclámat: "Succúrre cadénti, súrgere qui curat, pópulo!"
Hæc verba ad unumquémque pértinent hóminem, ad communitátes, ad natiónes et pópulos, ad generatiónes atque ætátes humánæ históriæ, ad témpora nostra, ad hos annos millénnii, quod vergit ad finem: "Succúrre", prorsus "succúrre cadénti, súrgere qui curat, pópulo!" Hæc invocátio ad Maríam almam Redemptóris Matrem dirígitur, est invocátio, quæ ad Christum dirígitur, qui per Maríam in históriam géneris hóminum est ingréssus. Síngulis annis hæc antiphóna adhibétur dum témporis punctum commemorátur, quo præcípua hæc mutátio histórica évenit, quæ quodámmodo invertibíliter pérdurat: est mutátio inter lapsum et surrectiónem. Est étiam perpétua provocátio tótius consciéntiæ históricæ hóminis; est provocátio quæ íncitat ut via terátur non cadéndi modis semper vetéribus sempérque novis, et via surgéndi si quis cecíderit.
r. Habe fidúciam in Dómino ex toto corde tuo, et ne innitáris prudéntiæ tuæ. * In ómnibus viis tuis cógita illum, et ipse díriget gressus tuos. v. Fili mi, ne obliviscáris legem meam, et præcépta mea custódiat cor tuum. * In. v. Gloria Patri. * In.
