v. Deus, ✠ in adiutórium meum inténde.
r. Dómine, ad adiuvándum me festína.
Glória Patri, et Fílio, et Spirítui Sancto. Sicut erat in princípio, et nunc et semper, et in sǽcula sæculórum. Amen.
Hymnus
Nunc tempus acceptábile fulget datum divínitus, ut sanet orbem lánguidum medéla parsimóniæ.
Christi decóro lúmine dies salútis émicat, dum corda culpis sáucia refórmat abstinéntia.
Hanc mente nos et córpore, Deus, tenére pérfice, ut appetámus próspero perénne pascha tránsitu.
Te rerum univérsitas, clemens, adóret, Trínitas, et nos novi per véniam novum canámus cánticum. Amen.
Ant. 1. Inclína ad me, Dómine, aurem tuam, ut éruas me.
Ant. 1.
Psalmus 30 (31), 2-17. 20-25
Afflicti supplicatio cum fiducia
Pater, in manus tuas commendo spiritum meum (Lc 23, 46).
I
In te, Dómine, sperávi, non confúndar in ætérnum; * in iustítia tua líbera me.
Inclína ad me aurem tuam, * accélera, ut éruas me.
Esto mihi in rupem præsídii et in domum munítam, * ut salvum me fácias.
Quóniam fortitúdo mea et refúgium meum es tu * et propter nomen tuum dedúces me et pasces me.
Edúces me de láqueo, quem abscondérunt mihi, * quóniam tu es fortitúdo mea.
In manus tuas comméndo spíritum meum; * redemísti me, Dómine, Deus veritátis.
Odísti observántes vanitátes supervácuas, * ego autem in Dómino sperávi.
Exsultábo et lætábor in misericórdia tua, * quóniam respexísti humilitátem meam;
agnovísti necessitátes ánimæ meæ, nec conclusísti me in mánibus inimíci; * statuísti in loco spatióso pedes meos.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Inclína ad me, Dómine, aurem tuam, ut éruas me.
Ant.
Ant. 2. Illúmina fáciem tuam super servum tuum, Dómine.
Ant. 2.
II
Miserére mei, Dómine, quóniam tríbulor; conturbátus est in mæróre óculus meus, * ánima mea et venter meus.
Quóniam defécit in dolóre vita mea * et anni mei in gemítibus;
infirmáta est in paupertáte virtus mea, * et ossa mea contabuérunt.
Apud omnes inimícos meos factus sum oppróbrium et vicínis meis valde et timor notis meis: * qui vidébant me foras, fugiébant a me.
Oblivióni a corde datus sum tamquam mórtuus; * factus sum tamquam vas pérditum.
Quóniam audívi vituperatiónem multórum: * horror in circúitu;
in eo dum convenírent simul advérsum me, * auférre ánimam meam consiliáti sunt.
Ego autem in te sperávi, Dómine; dixi: «Deus meus es tu, * in mánibus tuis sortes meæ».
Eripe me de manu inimicórum meórum * et a persequéntibus me;
illústra fáciem tuam super servum tuum, * salvum me fac in misericórdia tua.
[Dómine, non confúndar, quóniam invocávi te; * erubéscant ímpii et obmutéscant in inférno.
Muta fiant lábia dolósa, † quæ loquúntur advérsus iústum protérva * in supérbia et in abusióne.]
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Illúmina fáciem tuam super servum tuum, Dómine.
Ant.
Ant. 3. Benedíctus Dóminus, quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi.
Ant. 3.
III
Quam magna multitúdo dulcédinis tuæ, Dómine, * quam abscondísti timéntibus te.
Perfecísti eis, qui sperant in te, * in conspéctu filiórum hóminum.
Abscóndes eos in abscóndito faciéi tuæ * a conturbatióne hóminum;
próteges eos in tabernáculo * a contradictióne linguárum.
Benedíctus Dóminus, * quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi in civitáte muníta.
Ego autem dixi in trepidatióne mea: * «Præcísus sum a conspéctu oculórum tuórum».
Verúmtamen exaudísti vocem oratiónis meæ, * dum clamárem ad te.
Dilígite Dóminum, omnes sancti eius: fidéles consérvat Dóminus * et retríbuit abundánter faciéntibus supérbiam.
Viríliter ágite, et confortétur cor vestrum, * omnes, qui sperátis in Dómino.
Glória Patri, et Fílio, * et Spirítui Sancto.
Sicut erat in princípio, et nunc et semper, * et in sǽcula sæculórum. Amen.
Ant. Benedíctus Dóminus, quóniam mirificávit misericórdiam suam mihi.
Ant.
In primo nocturno, anno II
De libro Exodi
In diébus illis: Cum appropinquásset phárao, levántes fílii Israel óculos vidérunt Ægýptios post se et timuérunt valde clamaverúntque ad Dóminum et dixérunt ad Móysen: " Fórsitan non erant sepúlcra in Ægýpto? Ideo tulísti nos ut morerémur in solitúdine. Quid hoc fecísti ut edúceres nos ex Ægýpto? Nonne iste est sermo quem loquebámur ad te in Ægýpto, dicéntes: Recéde a nobis, ut serviámus Ægýptiis? Multo enim mélius erat servíre eis quam mori in solitúdine. " Et ait Móyses ad pópulum: " Nolíte timére; state et vidéte salútem Dómini quam factúrus est vobis hódie; Ægýptios enim, quos nunc vidétis, nequáquam ultra vidébitis usque in sempitérnum. Dóminus pugnábit pro vobis, et vos silébitis. "
Dixítque Dóminus ad Móysen: " Quid clamas ad me? Lóquere fíliis Israel ut proficiscántur. Tu autem éleva virgam tuam et exténde manum tuam super mare et dívide illud, ut gradiántur fílii Israel in médio mari per siccum. Ego autem indurábo cor Ægyptiórum, ut persequántur eos; et glorificábor in pharaóne et in omni exércitu eius, in cúrribus et in equítibus illíus. Et scient Ægýptii quia ego sum Dóminus, cum glorificátus fúero in pharaóne, in cúrribus atque in equítibus eius. "
Cumque extendísset Móyses manum super mare, réppulit illud Dóminus, flante vento veheménti et urénte tota nocte, et vertit in siccum; divisáque est aqua. Et ingréssi sunt fílii Israel per médium maris sicci; erat enim aqua quasi murus a dextra eórum et læva. Persequentésque Ægýptii ingréssi sunt post eos, omnis equitátus pharaónis, currus eius et équites per médium maris. Et ait Dóminus ad Móysen: " Extende manum tuam super mare, ut revertántur aquæ ad Ægýptios super currus et équites eórum. " Cumque extendísset Móyses manum contra mare, revérsum est primo dilúculo ad priórem locum; fugientibúsque Ægýptiis occurrérunt aquæ, et invólvit eos Dóminus in médiis flúctibus.
In secundo nocturno, anno I
Ex Sermónibus sancto Augustíno epíscopo attribútis (Sermo 145: PL 39, 2027-2028)
Hos Quadragésimæ dies, fratres caríssimi, debémus omni veneratióne suscípere, nec longiórem númerum huius témporis fastidíre: quia quanto plures dies sunt ieiúnii, tanto maior est causa remédii; quanto prolíxior abstinéntiæ cursus, tanto redémptio copiósior est salútis; quanto austérior cura vúlnerum, tanto medicína est salúbrior peccatórum. Deus enim qui est nostrárum médicus animárum, cóngruum tempus instítuit, quod et iustis satis sit ad orándum, et peccatóribus suffíciat ad rogándum; illis réquiem postulántibus, his véniam deprecántibus. Illi longum et fastidiósum forte sit tempus, qui nec orat de culpa, nec sperat de vénia. Desperátio enim nec confitéri de scélere, nec indulgéntiam novit speráre de iúdice. Sanctus ígitur et salutáris Quadragésimæ cursus est, quo iudex addúcitur ad misericórdiam, peccátor ad pæniténtiam, iustus ad réquiem.
His enim diébus sólito ámplius et divínitas miserétur, et delinquéntia deprecátur, et iustítia promerétur. Patent enim ómnia, et cæli ad indulgéndum, et peccátor ad confiténdum, et lingua ad postulándum. Salutáris, inquam, et mýsticus est quadragenárius númerus. Nam primum cum mundi fáciem iníquitas hóminum possidéret, tot diérum currículo Deus effúsis de cælo ímbribus univérsam terram dilúvio superfúdit. Vides ergo iam illo témpore mystérium in figúra dispósitum. Nam sicut tunc quadragínta diébus pluit ad purgándum mundum; ita et nunc quadragínta diébus miserétur ad hóminem purificándum. Quamquam et illíus témporis dilúvium misericórdia dicénda est, quo iníquitas oppréssa est, et iustítia conserváta.
Pro misericórdia plane vidémus illud fuísse dilúvium, quo, véluti baptísmo quodam, totíus mundi fácies est innováta. Dilúvium illud huius nostri fuit similitúdo baptísmatis. Hoc enim tunc gestum est, quod nunc ágitur: hoc est, ut exuberántibus aquárum fóntibus periclitaréntur vítia, iustítia sola regnáret, mergeréntur in profúndum peccáta, sánctitas vicína cælo portarétur. Tunc enim, sicut dixi, hoc agebátur quod nunc ágitur in Ecclésia Christi.
r. Derelínquat ímpius viam suam, et vir iníquus cogitatiónes suas, et revertátur ad Dóminum, et miserébitur eius; * Quia benígnus et miséricors est, præstábilis super malítiam Dóminus Deus noster. v. Non vult Dóminus mortem peccatóris, sed ut convertátur et vivat. * Quia benígnus. v. Glória Patri. * Quia benígnus.
In secundo nocturno, anno II
Ex Sermónibus sancti Augustíni epíscopi (Sermo Mai 12, 1-2.3: PLS 2, 443-444.445)
Vitam nostram, fratres caríssimi, peregrinatiónem quamdam esse a pátria sanctórum cælésti Ierúsalem, apertíssime docet apóstolus Paulus dicens: Quámdiu sumus in córpore, peregrinámur a Dómino. Et quia omnis peregrínus útique habet pátriam, nam nemo sine pátria peregrínus est, nosse debémus, quæ sit pátria nostra, quo nos opórtet negléctis ómnibus illécebris et delíciis vitæ huius ad id festináre quo téndimus, et ubi tantúmmodo nobis licet acquiéscere. Nóluit enim Deus álibi nobis esse quiétem veram nisi in illa pátria: nam si et hic daret quiétem, non delectáret redíre. Hanc ergo pátriam Ierúsalem vocans, non illam terrénam, quæ servit cum fíliis suis, sicut idem ipse apóstolus monet.
Est autem ália Ierúsalem quam dicit esse in cælis: Ierúsalem enim sursum est quæ est mater ómnium nostrum. Matrem illam dicit, tamquam metrópolim: nam et metrópolis mater cívitas interpretátur. Ergo ad illam festinándum est nobis, et cognoscéndum peregrínos nos esse, et in via esse. Omnis homo qui nondum credit Christo, nec in via est: errat enim; et ipse pátriam quærit, sed nescit qua, nescit ubi. Quid est quod dico, pátriam quærit? Réquiem quærit omnis ánima, et beatitúdinem quærit; nemo interrogátus, utrum beátus esse velit, cum áliqua dubitatióne se velle respóndet: omnis homo clamat, beátum se velle esse; sed qua eátur ad beatitúdinem, et ubi inveniátur illa beatitúdo, hoc nésciunt hómines: ídeo errant.
Itaque, fratres, currámus in hac via, quia christiáni cathólici sumus, quæ est una Ecclésia Dei, sicut prædícta est in Scriptúris sanctis. Non enim latére illam Deus vóluit, ut nemo se excusáret: prædícta est futúra per orbem terrárum, exhíbita est toto orbi terrárum. Nec nos debent movére hæreses et schísmata innumerabília. Fortes ítaque estóte in fide: nemo vos sedúcat ad fraudem per áliquam promissiónem, nemo impéllat in fraudem per áliquam comminatiónem. Quidquid tibi promíttit mundus, maius est regnum cælórum; quidquid tibi minátur mundus, maior est gehénna.
r. In ómnibus exhibeámus nos sicut Dei minístros, in multa patiéntia, * Ut non vituperétur ministérium nostrum. v. Ecce nunc tempus acceptábile, ecce nunc dies salútis; némini dantes ullam offensiónem, * Ut non vituperétur. v. Glória Patri. * Ut non vituperétur.
Postea dicitur immediate et sine orémus oratio propria, cum conclusione longiore.
Deus, qui ob animárum medélam castigáre córpora præcepísti, † concéde, ut ab ómnibus possímus abstinére peccátis, * et corda nostra pietátis tuæ váleant exercére mandáta. Per Dóminum.
Dóminus vobíscum.
r. Et cum spíritu tuo.
Benedícat vos omnípotens Deus, Pater, ✠ et Fílius, et Spíritus Sanctus.
r. Amen.
Vel alia formula benedictionis, sicut in Missa.
Et si fit dimissio, sequitur invitatio:
Absente sacerdote vel diacono, et in recitatione a solo, sic concluditur:
Dóminus nos benedícat, et ab omni malo deféndat, et ad vitam perdúcat ætérnam. r. Amen.
